مولانا عیشی یا ملا عیشی هروی (درگذشت: ۹۸۰ه‍.ق/۱۵۷۲م)[۱] فرزند عشرتی[۲] از خوشنویسان و نستعلیقنویسان صاحب‌نام و از شاعران سده دهم هجری است. برخی او را اهل هرات[۲][۳] و بعضی وی را تبریزی دانسته‌اند.[۱]

او که بیشتر به نگارش قطعات منفرد اشتغال داشت[۲] در هرات می‌زیست و از آنجا به مشهد رفت و در کتابخانهٔ سلطان ابراهیم میرزا صفوی به امر کتابت مشغول شد.[۱] وی به همراه مولانا مالک دیلمی، محب‌علی (مسئول کتابخانه)، شاه محمود نیشابوری، و مولانا رستم علی که در ابتدا برای بهرام میرزا صفوی کار می‌کرد، مشغول نوشتن نسخه خطی هفت اورنگ جامی شد این کتاب از مشهورترین نسخه‌های خطی است و اکنون در نگارخانه فری‌یر در واشنگتن است. اتمام این کتاب با بیست و هشت مینیاتوری که دارد نه سال طول کشید.[۴]

او در رنگه‌نویسی نیز مهارت داشت و شعر نیز می‌سرود. عیشی همان جا در مشهد بود تا بسال ۹۸۰ ه‍.ق درگذشت[۱] و در آستان امام رضا دفن شد.

اساتید

برخی او را از شاگردان مالک دیلمی دانسته‌اند[۵] و برخی عیشی را از شاگردان محمدقاسم شادیشاه ذکر کرده‌اند [۶] و به قول مولف «گلستان هنر» به روش سلطان محمدنور می‌نوشت.[۳]

آثار

پانویس

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ دکتر مهدی بیانی ص ۵۴۵ و ۵۴۶
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Rhythm & Verses, Masterpieces of Persian Calligraphy
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ گلستان هنر ص ۱۰۵
  4. بازیل گری ص ۱۲۵
  5. فضایلی ۴۸۶
  6. وب‌گاه راسخون
  7. "تصویر". وب‌گاه رسمی. Retrieved 24 March 2010.[پیوند مرده]

منابع

  • بیانی، مهدی. احوال و آثار خوشنویسان. انتشارات علمی. چاپ دوم. تهران ۱۳۶۳ش
  • گری، بازیل. نقاشی ایران. انتشارات عصرجدید. ترجمه: شروه، عربعلی. تهران ۱۳۶۹ش.
  • فضایلی، حبیب‌الله. اطلس خط. انتشارات مشعل اصفهان. چاپ دوم، اصفهان۱۳۶۲ش.
  • منشی قمی، قاضی احمد. گلستان هنر تصحیح: احمد سهیلی خوانساری ۱۳۵۰ . انتشارات منوچهری.۱۳۸۳
  • مصطفی بن احمد عالی.مناقب هنروران. ترجمه و تحشیه: توفیق ه‍. سبحانی. تهران ۱۳۶۹ ش ص ۸۵ ،۷۱
  • وب‌گاه راسخون
  • Dr Heba Nayel Barkat. Rhythm & Verses, Masterpieces of Persian Calligraphy. The Islamic Arts Museum Malaysia. 2004