معبد وستا، یا aedes (به لاتین Aedes Vestae؛ ایتالیایی: Tempio di Vesta)، بنایی باستانی در رم، ایتالیا. این معبد در انجمن رومی در نزدیکی Regia و خانه ویرجین‌های وستال واقع شده‌است. معبد وستا آتش مقدس وستا را در خود جای داده بود، که نمادی از ایمنی و شکوفایی رم بود. شناخته شده‌ترین ویژگی این معبد رد پای مدور آن است. از آنجا که پرستش وستا در خانه‌های خصوصی آغاز شد، به نظر می‌رسد این معماری ادای احترام به معماری خانه‌های روم اولیه است. این معبد از معماری یونانی با ستون‌های قرنتیان، سنگ مرمر استفاده می‌کرد و دارای یک سل مرکزی بود. ساختار برجای مانده حاکی از آن است که بیست ستون قرنتیه بر روی قطر پانزده متر ساخته شده‌است. سقف احتمالاً در قسمت راس دارای دریچه ای بود تا دود آزاد شود.

بقایای معبد وستا

تاریخچهویرایش

منشاویرایش

معبد وستا برای اولین بار توسط Numa Pompilius که دومین پادشاه رم بود ساخته شد. وی در طول مدت قدرت خود نیز Regia و House of the Vestal Virgins را ساخت و نظم Vestals را پایه‌گذاری کرد. وستا الهه حامی خانه آتشدان بود. به احترام وستا، وستال‌ها دانه‌های مقدس می‌کارند تا در کانون مقدس معبد بسوزند. رومیان معتقد بودند که آتش مقدس وستا با ثروت این شهر گره خورده‌است. آنها اعتقاد داشتند که خاموش شدن آتش منجر به سقوط فاجعه در روم خواهد شد.

زندگی در معبد وستاویرایش

معبد وستا توسط ویرجین‌های وستال تمایل داشت. باکره‌های وستال زنانی متولد و اشرافی بودند که در خدمات خود به وستا به تجرد قسم خورده بودند. سوگند وستال بکارت در طول ۳۰ سال تصدی خود باعث جدا شدن آنها از سایر زنان رومی بود. در حالی که عفت تا زمان ازدواج در روم مناسب تلقی نمی‌شد، اما تجرد طولانی مدت امری عادی نبود زیرا معمولاً انتظار می‌رفت زنان برای شوهر خود وارث به دنیا بیاورند. اگر یک باکره وستال پاکدامن شود، این یک اختلال بین روم و خدایان آن است. رومی‌ها معتقد بودند که چنین ارتباطی بین خدایان آن منجر به آزار، تراژدی یا شکست‌های نظامی خواهد شد. وستال‌ها نیز موظف بودند که به الهه وستا خدمت کنند و از کودکی تا بلوغ به آتش مقدس وستا>۱۳۹>تمایل داشتند. یک وستال ویرجین تصدیگری داشت که به‌طور معمول از سن ۶ تا ۳۶ سالگی ادامه داشت و در آن زمان یک باکره وستال توانایی ترک روحانیت و ازدواج را داشت. بیشتر زنان پس از پایان دوره تصدی خود، کشیش بودن را انتخاب کردند. این انتخاب برای ماندن در کشیش ممکن است در نتیجه احترام و امتیازات اجتماعی ناشی از موقعیت آنها باشد. بیشتر آنها تصمیم گرفتند که تمام زندگی خود را به عنوان یک کاهن سپری کنند.

باکره‌های وحشی مقید به قوانین سختگیرانه و مجازات‌های سخت بودند. برای کارهای ناچیز کوچک، وستال‌ها در معرض شلاق با میله قرار گرفتند. برای جرایم جدی تر، مانند داشتن روابط جنسی یا اجازه دادن به آتش‌سوزی مقدس، وستال‌ها به حبس در سلول‌های زیرزمینی محکوم شدند و با کمی غذا یا آب به مرگ ادامه دادند. در صورت بروز اتفاق ناگواری برای رم، ویرجین‌های وستال نیز مجازات می‌شوند. اگر یک ویرجین وستال سوگند تجرد خود را شکست، ارتباط رم با خدایان قطع شده تلقی می‌شد، که منجر به مجازات رم توسط خدایان می‌شد. این اعتقاد که خلوص یک وستال به سرنوشت رم مرتبط است، باعث شد برخی از باکره‌های وستال به شکستن سوگندهای خود متهم شوند و هنگام فاجعه روم، مجازات شوند. یکی از این نمونه‌ها در سال ۱۱۴ قبل از میلاد مسیح رخ داد، زمانی که هلویا، دختر ویرجین ال. هلویوس، توسط صاعقه کشته شد. مرگ هلویا به عنوان نشانه ای از وجود مشکل در معبد وستا تفسیر شد. سه باکره وحشی به دلیل شکستن سوگند و پاکدامن به اعدام محکوم شدند. هنگام شکستن سوگندهای خود، یا مشکوک به شکستن سوگندهای خود، ویرجین‌های وستال از نزدیک تحت نظر قرار گرفتند و به سختی مجازات شدند. با این حال، احترام و امتیازات اجتماعی ناشی از موقعیت آنها بسیاری را ترغیب می‌کرد که در کشیش باقی بمانند.

ساختمانویرایش

معبد وستا در طراحی خود بی نظیر بود، زیرا مانند بسیاری از معابد دیگر گرد و مستطیل بود. شکل دایره ای معابد وستا بر اساس کلبه بدوی ساخته شده بود. برخی از محققان استدلال می‌کنند که ردپای دایره ای معبد وستا به معنای نماد زمین و سقف گنبدی نماد آسمان‌ها است. همه معابد وستا گرد بودند و ورودی‌هایی به سمت شرق داشتند تا ارتباط بین آتش وستا و خورشید را به عنوان منبع زندگی تقویت کنند. معبد وستا محل فعالیت‌های مذهبی باستان را از قرن ۷ قبل از میلاد نشان می‌دهد.

بازسازی سه بعدی معبد وستا

باستان شناسان دریافته اند که معبد وستا بر روی یک پایه دایره ای ساخته شده‌است. دور بیرونی معبد بیست ستون فلوت وجود داشت. قطر هر ستون ۰٫۵۲ متر و محیط آن ۱٫۶ متر بود. در بالای ستون‌ها پایتخت قرنتیان قرار گرفت. شعاع معبد حدود ۶٫۱۹ متر بود. این از خط بیرونی معماری تا وسط معبد اندازه‌گیری شد. دیوار داخلی ۰٫۶۰ متر ضخامت و قطر داخل معبد ۸٫۶ متر است. معبد بر روی سکویی مرتفع قرار داشت و پله‌های گسترده‌ای به ورودی می‌رسید.

مکانویرایش

این معبد یکی از قدیمی‌ترین بناهایی بود که در مجمع رومیان واقع شده بود، اگرچه تجسم نهایی آن نتیجه بازسازی بعدی به جای یک مجسمه فرقه در سلول، یک آتشدان وجود داشت که شعله مقدس را در خود نگه داشته بود. این معبد محل نگهداری وصیت نامه‌ها و اسناد قانونی سناتورهای رومی و اشیا cult فرقه ای مانند پالادیوم بود. پالادیوم مجسمه ای از آتنا (رومی مینروا) بود که گمان می‌رود توسط Aeneas از تروی آورده شده‌است. احساس می‌شد که این مجسمه یکی از Pignora Imperii، یا تعهدات مربوط به عدم تحقق، در روم باستان است. این معبد در طی آزار و اذیت مشرکان در اواخر امپراتوری روم در قرن چهارم بسته شد. معبد وستا، دهلیز باکره‌های وستال (خانه باکره‌های وستال) و رجیا اولین شواهد مربوط به کیش وستا هستند. معبد اصلی وستا در انتهای شرقی تالار گفتگوی نزدیک خانه ویرجین‌های وستال و Regia قرار داشت. فراتر از آن خوشه ساختمان Via Sacra (راه مقدس) است که در سربالایی قرار داشت. این دسته از ساختمانها در آتش‌سوزی Nero تخریب شدند. در سال ۵۷۵ قبل از میلاد معبد در مکان فعلی خود بازسازی شد.

بازسازی‌ها / تخریب‌های معبد در دوران باستانویرایش

معبد بارها بازسازی شد زیرا بسیار تخریب شد بار. اولین تخریب معبد توسط گالی در سال ۳۹۰ قبل از میلاد انجام شد. لیوی ثبت می‌کند که پس از سوزاندن معبد توسط گل‌ها، آنها به زودی بازگشتند تا متوجه شوند که وستال‌ها آتش مقدس خود را در میان ویرانه‌های معبد از سر گرفته‌اند. طبق Ovid، ویرانی دوم در سال ۲۴۱ قبل از میلاد ممکن است به دلیل آتش‌سوزی در خود معبد آغاز شده باشد. در حین آتش‌سوزی، وستال‌ها قادر به جمع‌آوری اشیا فرقه نبودند، و آنها همراه با معبد وستا نابود شدند. Lucius Caecilius Metellus , Pontifex Maximus در آن زمان، وارد شد معبد در حال سوختن برای نجات پالادیوم. لوسیوس کسیلیوس توسط شعله‌های آتش کور شد و اعتقاد بر این بود که این نتیجه شکستن سنت معبدی است که مانع ورود مردان می‌شود. آتش‌سوزی‌ها نیز در ۲۱۰ سال قبل از میلاد و دوباره در اوایل قرن اول قبل از میلاد اتفاق افتاد. این معبد در زمان آگوستوس و نرو دوباره ساخته شد. سرانجام، در سال ۱۹۱ میلادی در آتش سوخت و برای آخرین بار در زمان سلطنت سپتیموس سوروس.

منابعویرایش

بروکمن، نوربرت (۲۰۱۱)، دائرlopالمعارف اماکن مقدس، ۱ ، ABC-CLIO، شابک ۹۷۸-۱-۵۹۸۸۴-۶۵۴-۶

گورسکی، گیلبرت ج. Packer, James E. (2015)، The Roman Forum: A Reconstruction and Architectural Guide, Press University University Cambridge, ISBN 978-0-521-19244-6

Howatson, MC (2011))، همنشین آکسفورد با ادبیات کلاسیک (ویراست سوم) ، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ISBN 978-0-19-954855-2

میدلتون، جان هنری (۱۸۸۶). «معبد و دهلیز وستا و رجیا». Archaeologia: 395. CS1 maint: ref = harv (link)

Middleton, John Henry (1892)، The Remains of Ancient Rome، ۱

Stamper, John W. (2005)، The Architecture of معابد رومی: جمهوری تا امپراتوری میانه ، انتشارات دانشگاه کمبریج، ISBN 0-521-81068-X

Wildfang, Robin Lorsch (2006)، Vestal Virgins Rome, Routledge, ISBN 978-0-415-39795-7