موج اول فمینیسم

موج اول فمینیسم اشاره به دورانی از فعالیت فمینیستی دارد که در طول قرن ۱۹ و آغازِ قرنِ ۲۰ در فرانسه، انگلستان، کانادا، هلند و ایالات متحد آمریکا اتفاق افتاد.[۱] الیمپ دگوژ نمایشنامه نویس و فعال سیاسی اولین منشور حقوق زنان را در سپتامبر سال ۱۷۹۱ تنظیم کرد و خواستار به رسمیت شناختن حقوق زنان به عنوان شهروند شد. وی معتقد بود که آزادی ، برابری و برادری بدون در نظر گرفتن نیمی از جمعیت میسر نمی‌شود. تمرکز این جنبش روی نابرابری‌ها در حقوق قانونی لازم‌الاجرا و عمدتاً به دست آوردن حق رای برای زنان بود.[۲] اصطلاح موج اول برای اولین بار در سال ۱۹۷۰ به کار رفت. در آن زمان جنبش زنان، به همان اندازه در حال مبارزه با نابرابری‌های حقوقی[یادداشت ۱] جنسیتی بود که با نابرابری‌های غیررسمی.[یادداشت ۲] جنبش در این دوره با به رسمیت شناختن فعالیت‌های پیش از خود، عنوان موج دوم فمینیسم را برای خود برگزید.

جستارهای وابستهویرایش

یادداشتویرایش

  1. de jure
  2. de facto

منابعویرایش

  1. Haslanger, Sally; Tuana, Nancy; O'Connor, Peg (2013). "Topics in Feminism". The Stanford Encyclopedia of Philosophy.
  2. Burrell، Barbara C. (۲۰۰۴). Women and Political Participation: A Reference Handbook. ABC-CLIO. ص. ۵. شابک ۱۸۵۱۰۹۵۹۲۶.