شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری

اندیشهٔ اعلام نام میراث‌های فرهنگی و معنوی بشر به دهه ۱۹۹۰ میلادی بر می‌گردد، پس از آنکه در سال ۱۹۸۹ پیشنهادهایی در سازمان ملل متحد برای نگهداری و پشتیبانی از فرهنگهای سنتی در جهان مطرح شد. در کنار میراث‌های جهانی، میراث‌های فرهنگی و معنوی به منظور آشناتر کردن بیشتر جهانیان با ابعاد گوناگون فرهنگ و رسوم در ملت‌های سراسر جهان، توسط یونسکو شناسایی و پاس داشته می‌شوند.[۱] میراث فرهنگی ناملموس بنا به تعریف کنوانسیون پاسداشت از میراث فرهنگی ناملموس، رفتارها، نمادها و آئین‌هایی ست که یک اجتماع آن‌ها را بخشی از میراث فرهنگی خود می‌شناسد.[۲]

نخستین تلاش عملی برای شناسایی میراث معنوی بشر در سال ۱۹۹۷ و در طی یک گردهمایی که از سوی یونسکو و روشن‌اندیشان مراکشی در شهر مراکش برگزار شد، انجام گرفت. در این نشست مفهوم «میراث زبانی بشر» تعریف شد و تصمیم بر آن گرفته شد که برای پاسداشت "شاهکار"های این میراث اقدام صورت گیرد. این اقدام با نام «اعلامیه شاهکارهای میراث زبانی و معنوی بشریت» نام‌گذاری شد و پس از بررسی‌های فراوان منجر به ارائه فهرستی از میراث‌های فرهنگی بشر از سوی کشورهای گوناگون در سال ۲۰۰۱ شد.[۳] این فهرست هر دو سال مورد بازبینی قرار می‌گیرد و میراث از دیدگاه زنده بودن یا در معرض تهدید قرار داشتن ارزیابی می‌شوند. دولت‌ها باید شرح فعالیت‌های انجام شده برای نگهداری و تشویق مردم به ادامه این میراث را ارائه دهند و قرار داشتن نام یک میراث در فهرست یونسکو به معنای حفاظت کامل از آن میراث نیست.

در سال ۲۰۰۳ کنوانسیون پاسداری از میراث فرهنگی و معنوی بشر از سوی یونسکو به تصویب رسید.[۱] این کنوانسیون در سال ۲۰۰۶ به اجرا گذاشته شد و نخستین مجمع عمومی آن در ژوئن همان سال تشکیل شد.[۴] تا ژانویه سال ۲۰۱۲، ۱۴۰ کشور حداقل یکی از مراحل تصویب، پذیرش، یا پیوستن به این کنوانسیون را گذرانده‌اند.[۵]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage 2003». UNESCO. دریافت‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲.
  2. http://www.irna.ir/fa/News/81050087/میراث_فرهنگی_و_گردشگری/ثبت_میراث_ایرانیان_به_نام_دیگران؛_این_قصه_سر_دراز_دارد
  3. «Proclamation of the Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity (2001-2005)». UNESCO. دریافت‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲.
  4. «First Session of the General Assembly». UNESCO. دریافت‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲.
  5. «Legal Instruments». UNESCO. دریافت‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲.

پیوند به بیرونویرایش

Member state Element[A] Year proclaimed[B] Year inscribed[C] Region[D] Reference
  ارمنستان Duduk and its music 2005 2008 ENA [۱]
Armenian cross-stones art. Symbolism and craftsmanship of Khachkars 2010 ENA [۲]
Performance of the Armenian epic of 'Daredevils of Sassoun' or 'David of Sassoun' 2012 ENA [۳]
Lavash, the preparation, meaning and appearance of traditional bread as an expression of culture in Armenia 2014 ENA [۴]
Kochari, traditional group dance 2017 ENA [۵]
Armenian letter art and its cultural expressions 2019 ENA [۶]
  ارمنستان
  ایران
Pilgrimage to the St. Thaddeus Apostle Monastery 2020 APA [۷]
  1. "Duduk and its music - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". unesco.org. Retrieved 2015-12-15.
  2. "Armenian cross-stones art. Symbolism and craftsmanship of Khachkars - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". unesco.org. Retrieved 2015-12-15.
  3. "Performance of the Armenian epic of 'Daredevils of Sassoun' or 'David of Sassoun' - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". unesco.org. Retrieved 2015-12-15.
  4. "Lavash, the preparation, meaning and appearance of traditional bread as an expression of culture in Armenia - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". unesco.org. Retrieved 2015-12-15.
  5. "Kochari, traditional group dance". unesco.org. Retrieved 2017-12-07.
  6. "Armenian letter art and its cultural expressions". Retrieved 2019-12-13.
  7. "Pilgrimage to the St. Thaddeus Apostle Monastery". UNESCO Culture Sector. Retrieved 2020-12-17.