میمامسا (به انگلیسی: Mīmāṃsā) یکی از شش مکتبی است که در دورهٔ سوترا ها، آثارشان به صورت سوترا نگاشته شده است.

تأویلویرایش

مکتب می مانسا که وجه تسمیه آن تعمق و تعقل است، برآن شد که آثار کهن وداها و براهمانا ها را تأویل کند.

صوتویرایش

مبحث ایجاد صوت یکی از مسائل مهم فلسفهٔ هند بوده‌است، می مانسا به اصالت صوت معتقد بود و الفاظ و معنی آنان را ابدی و ازلی چون مُثُل افلاطونی می‌پنداشت.

و اعتقاد داشت که صوت بالقوه موجود است و فقط به نیروی تلفظ مصداق می‌یابد و از قوه به فعل می‌گراید.[۱]

پیوند به بیرونویرایش

منابعویرایش

  1. داریوش شایگان، ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم – تهران: امیر کبیر ۱۳۸۶- ص ۱۹- ۳۶۸
  • پروانه تقی خانی سید محمد روحانی، مفهوم شبد در گورو گْرَنته صاحب و وحی یا کلام‌الله در قرآن کریم، فصلنامه معرفت ادیان، سال هفتم شماره اول زمستان ۹۴