باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است.، ۲ سال پیش
جز
راسل در مقاله‌ای تحت عنوان ''آیا خدایی هست؟''، که به سفارش مجله ''ایلوستریتد'' در سال ۱۹۵۲ نوشت و هرگز منتشر نشد، چنین نوشت:
{{گفتاورد بزرگ}}
بسی از مردمانِ درست‌کیش (orthodox) چنان سخن می‌گویند که گویی وظیفۀ شک‌اندیشان است که عقایدِ جزمیِ عمومی را ابطال کنند و نه وظیفۀ جزم‌اندیشان که آنها را اثبات کنند. البته این امر خطاست. اگر می‌گفتم که یک قوریِ چینی میانِ زمین و مریخ وجود دارد که در مداری بیضی‌شکل به‌گِرد خورشید می‌گردد، هیچ‌کس نمی‌توانست ادعای مرا ابطال کند اگر محتاطانه اضافه می‌کردم که آن قوری چندان کوچک است که حتی قوی‌ترین تلسکوپ‌ها هم آشکارش نمی‌کند. اما اگر سپس می‌گفتم که، چون‌که ادعای مرا نمی‌توان ابطال کرد، شک کردن در این امر از جانبِ عقلِ انسان گستاخیِ تحمل‌ناپذیری است، به‌راستی گمان می‌کردند که یاوه می‌گویم. اما اگر وجودِ این قوری را در کتاب‌های کهن تأیید می‌کردند، به‌مثابهِ حقیقتِ مقدس هر یکشنبه تبلیغ می‌کردند، و در مدرسه به‌ذهنِ کودکان فرو می‌کردند، تردید در اعتقاد داشتن به‌وجودِ آن به‌نشانه‌ای از نابهنجاری مبدل می‌شد و شکاک را مشمولِ توجهاتِ روانپزشکروان‌پزشک در عصرِ آگاهی یا مأمورِ تفتیشِ عقاید در روزگارِ پیشین می‌کرد..<ref>[https://drive.google.com/open?id=0B0roFUF1XaJ_WFBxa0o1VkZxY00 برتراند راسل، آیا خدایی وجود دارد؟ برگردان امیر کشفی]</ref>
{{پایان گفتاورد بزرگ}}
تمثیل «قوری چای‌باوری» راسل در مقابله با مذهب کماکان مبنای بسیاری از مناظرات بین مؤمنان و دگراندیشان است. [[ریچارد داوکینز]] از این قیاس در کتاب معروف خود ''کشیش شیطان'' استفاده کرده‌است.
۱۴

ویرایش