خودبسندگی: تفاوت میان نسخه‌ها

محتوای حذف‌شده محتوای افزوده‌شده
Fatranslator (بحث | مشارکت‌ها)
جز ربات:افزودن الگو ناوباکس {{تجارت خارجی}}+
FreshmanBot (بحث | مشارکت‌ها)
جز ←‏پیشینه: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
خط ۵:
 
== پیشینه ==
[[مکتب سوداگری]]، سیاستی بود که از سوی فرمانروایان بویژهبه ویژه در سدهٔ ۱۷ و ۱۸ میلادی پیگیری می‌شد. به این ترتیب که داشتن رابطهٔ تجاری با بیرون از قلمرو ممنوع یا محدود بود. در دههٔ ۱۹۳۰ [[آلمان نازی]] کشوری بود که ترجیح می‌داد تجارت در درون مرزهای اقتصادی خودش را به بالاترین میزان برساند و تجارت خارجی بویژهبه ویژه با [[بریتانیا]]، [[اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی|شوروی]] و [[فرانسه]] را به کمترین حد برساند. کشورهای با اقتصاد ضعیف تر مانند [[آمریکای جنوبی]]، [[بالکان]] و کشورهای [[اروپای شرقی]] مانند [[یوگسلاوی]]، [[رومانی]] و [[مجارستان]] در محدودهٔ مرز اقتصادی آلمان جای می‌گرفتند. آلمان‌ها برای رشد به شدت به مواد خام نیاز داشتند و این کشورها از آن برخوردار بودند.<ref>D. Evans & J. Jenkins, ''Years of Weimar & the Third Reich'', (London: Hodder & Stoughton Educational, 1999), 348-349.</ref> تجارت با این کشورها که زیر نظر وزیر اقتصاد وقت، [[هیالمار شاخت]] بود بر این پایه بود که دریافت مادهٔ خام تنها به شرط دادن محصولات تولیدی آمانی باشد و نه پرداخت پول.<ref>D. Evans & J. Jenkins, ''Years of Weimar & the Third Reich'', 349</ref> با اینکه در بازهٔ سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ واردات خوراک بسیار کاهش یافت اما با توجه به سیاست آلمان نازی برای بازسازی نظامی خودش در همان دوذان واردات مواد خام ۱۰ درصد افزایش یافت.
امروزه کشوری که کاملاً خودکفا باشد کمیاب است. شاید بتوان به [[کره شمالی|کرهٔ شمالی]] اشاره کرد. این کشور برپایهٔ جهان بینی سیاسی [[جوچه]] ([[خودکفایی]]) اداره می‌شود. بر خلاف این سیاست، کره با کشورهایی چون [[روسیه]]، [[جمهوری خلق چین|چین]]، [[سوریه]]، [[ایران]]، [[ویتنام]] و بسیاری کشورهای اروپایی و آفریقایی ارتباط دارد. نمونهٔ دیگر می‌توان به [[پادشاهی بوتان]] اشاره کرد.