محتوای حذف‌شده محتوای افزوده‌شده
Fatranslator (بحث | مشارکت‌ها)
Sayyeduser (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
خط ۵:
 
معادل فارسی این کلمه به عنوان سبک نمایشی، '''خنده دار''' است.
* به ظاهر هدف کمدی خنده و تفریح است اما در حقیقت مسائل جدی در پردهٔپرده‌ی شوخی نموده می‌شود. در کمدی شخصیت قهرمانان و شکست‌هایشان بیشتر جنبهٔجنبه‌ی شادی‌آور و عمدتاً سرگرمی دارد و معمولاً بیننده بدان توجه جدی نمی‌کند. تماشاگر از قبل می‌داند که فاجعهٔ بزرگی اتفاق نخواهد افتاد بلکه سیر حوادث در جهت کامرانی قهرمان یا قهرمانان است. قهرمانان کمدی اکثراً افرادی از قشر متوسط یا پایین جامعه‌اند که در طول نمایش مرتکب اشتباهات یا رفتارهایی می‌شوند که مخاطب بر دردسرساز بودن یا اشتباه بودن این اهمال اشراف کامل دارد. (سطح آگاهی مخاطب از قهرمان در مورد مسایل و رخدادها بالاتر است و همین موجب خنده‌است)
* [[ارسطو]] می‌نویسد: "کمدی تقلید و محاکاتی است از اطوار و اخلاق زشت، نه این که توصیف و تقلید بدترین صفات انسان باشد؛ بلکه فقط تقلید و توصیف اعمال و اطوار شرم آوری است که موجب ریشخند و استهزاء می‌شود. آنچه موجب ریشخند و استهزاء می‌شود امری است که در آن عیب و زشتی هست، اما آزار و گزندی از آن (عیب و زشتی) به کسی نمی‌رسد»<ref>(فن شعر - ارسطو)</ref>
 
خط ۱۳:
'''۲. پارادوس (Parados):''' واژهٔ پارادوس در اصل به بخشی از بنای معماری تماشاخانه‌های یونانی اطلاق می‌شد که در دو طرف صحنهٔ اصلی (ارکسترا) قرار داشت و همسرایان نمایش از آنجا وارد صحنه می‌شدند. در ساختار نمایشنامه‌های یونانی، پارادوس به بخشی گفته می‌شد که طی آن، گروه همسرایان، در حال خواندن سرود، وارد صحنه می‌شدند و مستقر می‌گردیدند. در خلال شعرهایی که همسرایان در پارادوس می‌خواندند، خود را معرفی می‌کردند.
 
'''۳. آگون (Agon):''' این واژه به معنای مناظره یا جدل است. این بخش، شامل مباحثه‌ای است میان شخصیت اصلی (که نقشهٔنقشه‌ی تخیلی و اندیشهٔاندیشه‌ی شگفت و البته شادی‌آور خود را در پرولوگ مطرح کرده) و مخالفان او. گاه یک رکن آگون، گروه همسرایان هستند که در برابر شخصیت اصلی می‌ایستند و با او مجادله می‌کنند. شالودهٔشالوده‌ی کشمکشِ نمایشنامه‌ها، در آگون بنا نهاده می‌شود. در این بخش انواع شوخی‌های کلامی، دست درازی‌های جسمانی و حتی نزاع و کتک کاری را نیز می‌توان مشاهده نمود.
 
'''۴. پاراباسیس (Parabasis):''' بخشی از سرودهای دسته جمعی همسرایان است. در این بخش همسرایان، به سوی تماشاگران گام برمی‌دارند و به گونه‌ای رو در رو با آنان سخن می‌گویند. آنها،آن‌ها، در این گفتار چهره به چهره، گاه نظرات نویسنده را بیان می‌کنند و گاه داوران مسابقات نمایشنامه‌نویسی را در جشنواره‌های تئاتری، مورد خطاب قرار می‌دهند و حتی گاه به شوخی، تهدید می‌کنند تا جایزهٔجایزه‌ی اول را به آن‌ها اختصاص دهند. پاراباسیس معمولاً نمایشنامه را به دو بخش تقسیم می‌کرد و پس از آن، اپیزودها، یا وقایع اصلی به نمایش درمی‌آمد.
 
'''۵. اپیزود (Episode):''' اپیزودها، در حقیقت عبارت بودند از جریان اصلی نمایش که روایت مرکزی در درون آن‌ها نقل می‌گردید. تعداد اپیزودها در کمدی یونانی اغلب به سه تا محدود می‌شد، اما گاهی کمتر یا بیشتر بود. اپیزودها یا صحنه‌های اجرایی، از مقدمات داستان اصلی شروع می‌شد و سرانجام به نقطهٔنقطه‌ی اوج می‌رسید. در واقع اندیشهٔاندیشه‌ی شاد و مفرح مطرح شده در پرولوگ، در اپیزودها پی گرفته می‌شد و روند داستانی آن شکل می‌گرفت.
 
'''۶. استاسیمون (Stssimon):''' به سروخوانی‌های میان هر اپیزود، استاسیما یا استاسیمون گفته می‌شد. این تصنیف‌های غنایی در آثار آریستوفان، اغلب با روایت‌های اسطوره‌ای و حکایت‌های تاریخی قدیمی پیوند دارند.