کارائوکه یا کارااوکه (به ژاپنی: カラオケ) و به کره ای (노래방)مکانی سرگرم‌کننده برای دوستداران آوازخوانی که در اتاق های کوچک از طریق یک صفحه نمایش و یک میکروفون، این امکان را برای افراد مبتدی فراهم می‌کند تا در حین پخش موسیقی بی‌کلامِ آوازهای مشهور، متن اشعار آن‌ها را بر صفحه نمایش ببینند[۱] و از طریق میکروفن به ضبط صدای خود بپردازند.

یک دستگاه کارائوکه قدیمی

این دستگاه برای اولین بار در ایالات متحده آمریکا اختراع شد و بعدها توسط ژاپنی ها و کره ای ها تکمیل گردید.[۲]

استاندارد فنی تولیدویرایش

در تولید موسیقی یا کلیپ با سبک کارائوکه، باند چپْ موسیقی خام و باند راستْ میکس دو صدا یا صدای تنهای خواننده باشد.

در تولید برنامهٔ تلویزیونی، باند چپْ موسیقی خام به همراه افکت‌های صوتی و باند راستْ نَرِیشن و صدای مجری باید باشد.

کارایی دکمهٔ کارائوکه در پخش‌های خانگیویرایش

نسل قدیمی ضبط‌صوت‌های خانگی یا های‌فای‌ها مجهز به دکمهٔ کارائوکه بودند که با فشار دادن آن دکمه، صدای باند چپ بر روی دو باند پخش می‌شد و عملاً این دکمه کلاً صدای خواننده را حذف می‌کرد و این امکان فراهم می‌شد تا کاربر با استفاده از یک میکروفن متصل به دستگاه، به جای خواننده، موسیقی را با صدای خودش بازخوانی کند.

منابعویرایش

  1. [۱] (وبگاه برنامهٔ کامپیوتری)
  2. en:Karaoke (ویکی‌پدیای انگلیسی)