آرچی مور

بوکسور آمریکایی

آرچی مور (انگلیسی: Archie Moore‎; ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶ – ۹ دسامبر ۱۹۹۸(1998-12-09)) بوکسور و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.

آرچی مور
آرچی مور در سال 1955
مشخصات
نام واقعیآرچیبال لی رایت
لقبمانگوس پیر
آرچی عتیقه
دستهمیان وزن
نیمه سنگین وزن
سنگین وزن
قد۵ فوت ۱۱ اینچ (۱٫۸۰ متر)
گسترهٔ دست‌ها۷۵ اینچ (۱۹۱ سانتیمتر)
ملیتآمریکایی
زادروز۱۳ دسامبر ۱۹۱۶
بنویت, می سی سیپی, U.S.
درگذشت۹ دسامبر ۱۹۹۸ (۸۱ سال)
سن دیه گو, کالیفورنیا, U.S.
طرز ایستادنOrthodox
اطلاعات بوکس
تعداد مبارزه‌ها۲۱۹
تعداد برد۱۸۶
برد با ناک‌اوت۱۳۱
باخت۲۳
مساوی۱۰
بدون نتیجه۱

آرچی رکورد دار برد در تاریخ بوکس است و با ۱۳۲ ناک اوت بر صدر تاریخ بوکس تکیه زده است. او دارنده رکورد طولانی ترین دوره قهرمانی نیمه سبک وزن جهان در تمام دوران (دسامبر ۱۹۵۲ - مه ۱۹۶۲) است. وی یکی از طولانی ترین دوره های بوکس حرفه ای در تاریخ این ورزش را داشت که از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۳ به رقابت میپرداخت. ملقب به "مانگوس" و سپس "مانگوس پیر" در نیمه دوم دوران کاری خود، یک بوکسور بسیار عالی ترین استراتژی و دفاع بود، با فکی قوی و استقامتی عالی. آرچی مور در فهرست رینگ "۱۰۰ نفر دارنده سنگین ترین مشت های همه دوران" (به انگلیسی: 100greatest punchers of all time) در رده چهارم قرار دارد. مور توسط وب سایت برجسته بوکس BoxRec به عنوان دومین بوکسور بزرگ Pound for pound در همه زمان ها شناخته شده است. مور همچنین پس از بازنشستگی مدت کوتاهی مربی بود، بوکسورهایی همچون محمدعلی کلی، جورج فورمن و جیمز تلیس را مربیگری کرد.

مور بومی بنوتی، می سی سی پی، در خیابان سنت لوییس میسوری و در فقر بزرگ شد. بیش از ده سال مور قربانی نژادپرستی در حرفه خود شد، از هجوم شلیک به عناوین جهانی محروم شد و بسیاری از آن سالها را صرف جنگیدن در راه نشان دادن آن کرد. وی یکی از چهره های مهم جامعه سیاه پوست آمریکا، در روزهایی که یک مبارز تمام عیار بود درگیر اهداف آمریکایی های آفریقایی آمریکایی بود. او همچنین خود را به عنوان یک شخصیت بازیگر موفق در تلویزیون و فیلم معرفی کرد. مور در خانه فرزند خود در سن دیه گو، کالیفرنیا درگذشت. در زمان مرگ او 81 سال داشت. وی همچنین ده سال از عنوان قهرمانی سنگین وزن خود دفاع کرد و در ۴۶ سالگی آن را از دست داد.


اوایل زندگیویرایش

آرچیبال لی رایت فرزند توماس رایت کارگر مزرعه دار و لورنا رایت بود. او همیشه اصرار داشت که در سال ۱۹۱۶ در کالینزویل، ایلینویز متولد شده، اما مادرش به خبرنگاران گفت که در واقع در سال ۱۹۱۳ در بنویت، می سی سی پی متولد شده است. پدرش وقتی آرچی شیرخوار بود، خانواده را رها کرد. مادرش نتوانست زندگی او و خواهر بزرگتر خود را تأمین کند، مراقبت از آنها را به عمو و عمه شان، کلیولند و ویلی پرل مور، که در خیابان زندگی می کردند، واگذار کرد.

او دبستان در مدرسه ابتدایی مخصوص سیاهپوستان گذراند. همچنین در دبیرستان لینکلن، که هرگز از آنجا فارغ التحصیل نشده است. عمو و عمه وی یک تربیت پایدار را برای او فراهم کردند، اما پس از اینکه عمویش در اثر سانحه طوفان در حوالی سال ۱۹۲۸ درگذشت، مور با یک گروه خلافکار خیابانی فرار کرد. یكی از اولین سرقت های او یك جفت لامپ روغنی از خانه اش بود كه آنها را فروخت تا پول برای خرید دستكش بوكس ​​داشته باشد. وی بعداً از سرقت خود یادآوری کرد: "اجتناب ناپذیر بود که من گرفتار شوم. فکر می کنم حتی قبل از شروع کار این را می دانستم، اما به نوعی میل به داشتن چند سنت در جیبم باعث شد تا از این واقعیت غافل شوم." پس از دستگیری وی برای تلاش سرقت از اتوموبیل، وی محکوم به گذاندن یک دوره سه ساله بازپروری در مدرسه ای در بونویل، میسوری شد. وی پس از گذراندن بیست و دو ماه به دلیل رفتار خوب از مدرسه آزاد شد.

در حدود سال ۱۹۳۳ مور به سپاه پیشاهنگی پیوست و به کار جنگلداری در اردوگاهی در پوپلار بلوف، میسوری مشغول به كار شد. با اراده ای راسخ برای بوکسور شدن، تصمیم گرفت کار خود را در اردوگاه به نوعی تمرین تبدیل کند. او بعدها نقل میکرد كه سایر پسران دائماً او را در مورد تمرین روزانه با او شوخی می كنند. فرمانده اردوگاه به او اجازه می داد تیم بوکسی ترتیب دهد تا در مسابقات دستکش طلایی در جنوب میسوری و ایلینویز شرکت می کرد. بسیاری از مبارزه های او در فضایی با بار نژادی رخ داده است. او بعداً یه مورد از آنها را که در برابر بوکسور سفید پوستی به نام بیل ریچاردسون چنین شرح داد: من او را با یک مشت سنگین در همان راند اول ناک اوت کردم. برادرش ... داور بود. از دستم عصبانی عصبانی شد و به من گفت که مشت هایم را بالا نگه دارم. داور گفت كه من روش خطا كرده ام. من داغ کردم و پیشنهاد دادم که [به داور] دوباره مبارزه کنم. در راند دوم او را با یک هوک چپ که سرش را بالا می چرخاند انداختم. ... شنیدم که مردی در کنار رینگ گفت: "برای دو سنت می توانم به اون کاکاسیاه شلیک کنم."


بازنشستگی اول و بازگشتویرایش

مور در سال ۱۹۴۱ چهار مبارزه داشت که طی این مرحله ۲-۱-۱ شد و با تساوی برابر ادی بوکر انجام شد. با این حال، در آن زمان، او بعلت زخم معده و عوارض ناشی از دچار ناراحتی شده بود و بازنشستگی خود را از بوکس اعلام کرده بود.

بازنشستگی وی مختصر بود. تا سال ۱۹۴۲، بعد او دوباره روی رینگ بود. او در آن سال شش مسابقه اول خود را برد، از جمله ناک اوت هووگ در بازی برگشت و غلبه بر جک چیس (به انگلیسی: Jack Chase) در ۱۰ راند. او در دیدار برگشت با بوکر دیدار کرد و به همان نتیجه ای رسید که اولین دیدار آنها برگزار شد: یک تساوی طی ۱۰ راند.

در سال ۱۹۴۳، مور طی ۷ دوره مبارزه، پنج بار برنده شد و دو بار باخت. او عنوان میان وزن ایالت کالیفرنیا را طی ۱۵ راند به جک چیس واگذار کرد و دوباره در آخرین مسابقه همان سال عنوان را طی ۱۰ راند از جک چیس پس گرفت. همچنین او در همان سال به آرون وید (به انگلیسی: Aaron Wade) باخت.


ساحل غربیویرایش

در سال ۱۹۴۴، او ۹ دوره مسابقه داشت، که نتایجش ۷ بر و ۲ باخت بود. آخرین دوره حضور او در آن سال اولین حضور خود در ساحل اقیانوس اطلس بود و سطح افکار مخالف وی شروع به افول کرد. او با نتیجه ناک اوت در راند ۵ جیمی هایدن (به انگلیسی: Jimmy Hayden) را شکست داد و قبل از اینکه با یک ناک اوت مغلوب چارلی بارلی (به انگلیسی: Charlie Burley) عضو آینده تالار مشاهیر شود بوکر را ادی بوکر را طی ۸ راند ناک اوت کرد.

او در هشت دور از مسابقات اول سال ۱۹۴۵ پیروز شد، و متخصصان بوکس ساحل آتلانتیک را تحت تأثیر قرار داد و با ناک اوت مغلوب جیمی جی بیوینس، جانشین آینده IBHOF، در کلیولند شد. او قبل از پایان آن سال، ۵ بار برای مبارزه به ساحل شرقی برگشت . او، بغیر از دیگران با جانشین آینده IBHOF، هولمن ویلیامز (به انگلیسی: Holman Williams) دیدار کرد و طی ۱۰ راند مغلوب او شد.

در سال ۱۹۴۶، مور به دسته سنگین وزن رفت. نتایج او در آن سال با ۵ برد، ۲ باخت و ۱ مساوی به پیروزی رسید، کورتیز شپرد (به انگلیسی: Curtis Sheppard) را شکست داد، اما طی ۱۰ راند مغلوب قهرمان آینده سنگین وزن جهان و عضو تالار مشاهیر ازارد چارلز شد و با رقیب دیرینه اش جک چیس مساوی کرد.

سال ۱۹۴۷ در واقع سال برگشت برای مور بود. او در آن سال ۷ مسابقه را برد و ۱ مسابقه را به ازارد چارلز باخت. او چیس را در راند نهم ناک اوت کرد، شپارد را در راند ۱۰ و بیوینس را در راند ۹ ناک اوت کرد. او همچنین طی ۱۰ راند برت لیتل (به انگلیسی: Burt Lytell) را در هم کوبید.

او در سال ۱۹۴۸ در ۱۴ مبارزه سخت و نفس گیر شرکت کرد، او دوباره طی ۹ راند مغلوب ازارد چارلز شد، در راند اول مغلوب لئونارد مورو (به انگلیسی: Leonard Morrow) شد، طی ۱۰ راند مغلوب هنری هال و در راند ۴ با رد صلاحیت داور به لوید گیبسون باخت. اما او همچنین طی ۱۰ راند، تد لوری را شکست داد و هنری هال را در بازی برگشت مغلوب خود کرد.

سال ۱۹۴۹ سال خوبی برای مور بود: او در آن سال ۱۳ مسابقه داشت که شامل ۱۲ برد و ۱ باخت بود. او دو بار آلاباما کید (به انگلیسی: Alabama Kid) را شکست داد. با ناک اوت در راند ۴ و راند ۳، باب ساترفیلد را با ناک اوت در راند ۳، بیوینس با ناک اوت در راند ۸، قهرمان آینده سبک وزن جهان و IBHOF هارولد جانسون (به انگلیسی: Harold Johnsonباب سیکز (به انگلیسی: Bob Sikes) با ناک اوت در راند ۳ و فیل ماسکاتو (به انگلیسی: Phil Muscato) با رای داوران و باخت به کلینتون بیکن (به انگلیسی: Clinton Bacon) با رد صلاحیت در راند ۶.

طبق استانداردهای مور، ۱۹۵۰ برای او سال تعطیل بود. او فقط دو مبارزه داشت و در هر دو برنده شد، از جمله پیروزی در مسابقه برگشت با تصمیم در راند ۱۰ با لیدل.

در سال ۱۹۵۱، مور ۱۸ بار بوکس کرد که ۱۶ مسابقه را برنده شد، ۱ مسابقه را باخت و ۱ مسابقه را بدون نتیجه کرد. او به تور آرژانتین رفت و در آنجا در ۷ مسابقه شرکت کرد، ۶ شش برد و ۱ تساوی. در بین این ۷ مبارزه، او فرصتی برای سفر به مونته ویدئو، اروگوئه پیدا کرد، جایی که ویسنته کویروز را با نتیجه ناک اوت در راند ۶ منهدم کرد. او جیمی جی بیوینس را در راند ۹ با نتیجه ناک اوت در هم کوبید و دو مسابقه را با هارولد جانسون تقسیم کرد(مسابقه اول باخت، مسابقه دوم برد).


قهرمان نیمه سنگین وزن جهانویرایش

 
Archie Moore vs. Joey Maxim in December 1952

سال ۱۹۵۲ یکی از مهمترین سالهای زندگی مور بود. پس از ضرب و شتم جانسون، مدعیان سنگین وزن جیمی اسلید، باب دانلوپ، کلارنس هنری و کلینتون بیکن در وزن سبک وزن (در یک مسابقه از چهار مسابقه حذف شدند)، سرانجام به مور فرصتی داده شد که در سن ۳۶ سالگی برای کسب عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن جهان افتخار آینده IBHOF، جوی ماکسیم (به انگلیسی: Joey Maxim) قرار بگیرد.

ماکسیم به تازگی در ۱۴ راند با ناک اوت فنی، شوگر ری رابینسون بینظیر را شکست داده بود و رابینسون را به گوشه رینگ انداخته بود. در برابر ماکسیم، مور ضربات راست قدرتمند خود را پیاپی بر سر و صورت ماکسیم فرود آورد و چندین بار به وی صدمه زد و در نهایت پس از پانزده راند او را به زانو در آورد. آرچی مور خستگی ناپذیر، بعد از شانزده سال طولانی، سرانجام به آرزوی خود رسیده بود.

با این حال او از گود دور نبود. سال بعد، مور تمام ۹ مسابقه خود از برنده شد، منجمله پیروزی ۱۰ بر صفر و بدون عنوان در برابر مدعی سنگین وزن نینو والدز کوبایی و برای حفظ کمربند در بازی برگشت ۱۵ راندی در برابر ماکسیم پیروز شد. او قبل از پایان سال دو مسابقه دیگر در آرژانتین انجام داد.

 
Archie Moore in 1954

در سال ۱۹۵۴، او تنها چهار نبرد داشت و عنوان قهرمانی را در ۳ مبارزه در مقابل ماکسیم حفظ کرد، که در یکی از آنها ۱۵ راند را پشت سر گذاشت و در دیگری در مقابل جانسون، که او را در راند ۱۴ ناک اوت کرد. او همچنین باب بیکر از عنوانهای رده بالای دسته سنگین وزن را شکست داد.

در سال ۱۹۵۵، مور دوباره والدز را شکست داد. کاری که کسی تا بدان زمان موفق به انجام آن نشده بود. سپس یک مدعی سنگین وزن بنام باب اولسون (به انگلیسی: Bobo Olson)، قهرمان میان وزن جهان و عضو آینده تالار مشاهیر جهان که قرار بود در برابر جوی ماکسیم قرار بگیرد را با ناک اوت در راند سوم به زانو در آورد.

"مانگوس"، در مسابقات قهرمانی سنگین وزن جهان دو مصدومیت ترک خوردگی پیدا کرد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۵، مور در ورزشگاه یانکی نیویورک با قهرمان آینده تالار مشاهیر، روکی مارچیانو روبرو شد. در این نبرد بود که آرچی به بستن کمربند قهرمانی نزدیکتر شد. یک ضربه راست غافلگیر کننده مور در راند دوم، مارچیانو را برای دومین و آخرین بار در طول مدت بوکس خود به زمین زد، ضربه ای که تماشاگران این نبرد افسانه ای فراموش نکردند، اما همچنین باعث ایجاد بحث و جدال در نحوه داوری این ماسبقه شد. در سال های بعد، مور بخش عمده ای از داوری هری کسلر را از لحظات حساس سابقه بدست آورد. نیم دهه بعد، در زندگی نامه زندگانی آرچی، او به تفصیل عمل داور را توصیف می کند، که چگونه بعد از اینکه راکی ​​در "راند ۲" بعد از ضربه که خورده به پا خواست، و کسلر با مداخله و ایجاد وقفه در شمارش داور و طرح این مسئله که با استناد به مسابقات قهرمانی(۱۹۵۵) شمارش اجباری نیست و ... ، " کسلر ... دستکش راکی ​​را با دقت پاک کرد و چند ثانیه دیگر به او داد ... که ممکن است به راکی ​​کمک کند سر خود را پاک کند. " مور اذعان می کند که به اندازه کافی از دخالت داور عصبانی است. به نظر می رسد که این نارضایتی نسبت به داور کسلر جذابتر شده است. در زمان مصاحبه ضبط شده با پیتر هلر، در اکتبر سال ۱۹۷۰، آرچی این حرف را برای گفتن داشت: "(کسلر) هیچ کاری به داوری آن مسابقه نداشت زیرا او خیلی هیجان انگیز بود. او نمی دانست چه باید بکند ... او دستکش های مارچیانو را گرفت و شروع به پاک کردن دستکش های مارچیانو کرد و به بالای شانه نگاه کرد ... من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد. که به ضرر من برای کسب عنوان سنگین وزن تمام شد."

اما این کینه متقابل نبود. در زندگی نامه خود، هری کسلر واقعاً با هیجان بسیار خوبی از ماریچیانو-مور روایت می کند، که اغلب در نشانه گذاری های خود از علامت تعجب استفاده می کرد، تا آنجا که به عنوان مقایسه مستقیماً به قضاوت دانیبروک بین جک دمپسی و لوئیس فیرپو انجام می شود. با این حال، مأیوس است و بیشتر فصل کتاب را با جملاتی ستایش گونه تمجید از مور می گذراند از قبیل: هیچ کس تا به حال شجاعت آرچی مور را زیر سؤال نبرد و ...".

بررسی اصلی، دوربین ها و فیلم های پخش نشده از سال ۱۹۵۵، هیچ مشکلی در درگیری داور نشان نمی دهد. مارسیانو در "رانددو" بلند میشود، اما صدای آل برل، که شمارش ناک اوت را بر عهده داشت، تا "چهار" ادامه می دهد. در هماهنگی با توضیحات بیشتر آرچی در سال ۱۹۶۰، مارچیانو به طناب ها منتقل شده و آرنج استراحت می کند. مور قبلاً به سمت او حرکت می کند. کسلر سریع روی صفحه نمایش چشمک می زند، سپس دوباره دور می شود، انگار که قصد جدا کردن طرفین را داشته است. او عمود بر سینه مارسیانو است و دست راست او به سرعت در نزدیکی دستکش چپ راکی تکان میخورد. کسلر به محض ورود به قاب تصویر، بدون اینکه دستکش مارچیانو را پاک کند، بر میگردد و مسابقه از سر گرفته می شود. شرایط مارسیانو بهتر میشود و پنج بار به مور حمله کرده و ضرباتی وارد میکند و سرانجام او را در راند نهم شکست میدهد تا کمربند قهرمانی را حفظ کند. این ششمین مبارزه دفاعی و آخرین عنوان مارچیانو قبل از بازنشستگی اش در سال ۱۹۵۶ بود.

بعدها، راکی ​​مارچیانو آرچی مور را به عنوان "سخت ترین مرد جهان" توصیف کرد.

 
آرچی مور و اونیکس روج در سال 1956

در سال ۱۹۵۶، مور بیشتر به عنوان سنگین وزن جنگید اما عنوان نیمه سنگین خود را در لندن با ناک اوت یولاند پومپه در راند ۱۰ حفظ کرد. او قبل از به چالش کشیدن مجدد برای مسابقات جهانی سنگین وزن، ۱۱ مسابقه را پشت سر هم برنده شد. این عنوان توسط مارچیانو خالی مانده بود، اما مور با ناک اوت مقابل فلوید پترسون (به انگلیسی: Floyd Patterson) مسابقه را باخت (پترسون، که هنوز هم یکی از مشاهیر تالار است، تاریخش را در آن شب رقم زد و در سن ۲۱ سالگی به جوانترین قهرمان سنگین وزن جهان تبدیل شد. رکوردی که وی تا سال ۱۹۸۶ حفظ کرد).

مور ۶ دوره برد از مسابقات خود را در طول سال ۱۹۵۷ بدست آورد. در میان این بردها، غلبه بر هانس کالبفل (به انگلیسی: Hans Kalbfell) حریف سنگین وزن در ۱۰ راند آسان در آلمان، ناک اوت تونی آنتونی (به انگلیسی: Tony Anthony) در راند هفتم برای حفظ عنوان نیمه سنگین، یک مسابقه یکطرفه ۱۰ راندی مقابل مدعی عنوان نیمه سنگین ادی کوتون در یک مسابقه بدون عنوان و ناک اوت مدعی برتر وزن سنگین وزن آینده راجر ریشر (به انگلیسی: Roger Rischer) در راند ۴ یک مسابقه ۱۰ راندی.

در سال ۱۹۵۸، مور ۱۰ مبارزه داشت که با ۹ برد و ۱ تساوی انجام گرفت. نبرد او با یوان دورل خصوصاً جالب توجه بود: دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن خود در مونترال، کانادا، او سه بار در راند اول افتاد و یک بار دیگر در راند پنجم، اما بعد از آن در راند ۱۰ جلو افتاد و با ناک اوت کردن دورل در راند ۱۱ پیروز شد.

سال ۱۹۵۹، آخرین سال بدون مدعی وی به عنوان قهرمان بود، اتفاقی نادر و کم سابقه. در دو مبارزه خود، استرلینگ دیویس را با ناک اوت در راند سوم، سپس دوباره دورل، با ناک اوت در راند سوم، مجدداً عنوان قهرمانی نیمه سنگین جهان را حفظ کرد.

در سال ۱۹۶۰، مور از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن خود توسط انجمن ملی بوکس (NBA) محروم شد، اما همچنان توسط بیشتر مراجع مهم بوکس از جمله کمیسیون ورزشی ایالت نیویورک و مجله معتر رینگ شناخته می شود. مور سه مسابقه از چهار مسابقه خود در سال ۱۹۶۰ را پیروز شد، که یکی از آنها غلبه بر بادی تورمن (Buddy Turman) در دالاس بود و تنها باخت او مسابقه ۱۰ راندی مقابل گیولیو رینالدی (به انگلیسی: Giulio Rinaldi) در رم.

مور در سال ۱۹۶۱ در مانیل، فیلیپین، قبل از آخرین مبارزه اش برای دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن جهان، دوباره بادی تورمن را شکست داد. ، برای حفظ کمربند قهرمانی گیولیو رینالدی را طی ۱۵ راند به سختی ضرب و شتم کرد. در آخرین نبرد خود در آن سال، او بار دیگر وارد رقابتهای قهرمانی سنگین وزن شد و با پیت ریدمچر (انگلیسی: Pete Rademacher‎)، مردی که در اوایل کار خود با تبدیل شدن به "اولین مردی که در اولین دوره حرفه ای خود، برای کسب عنوان جهانی، مدعی آن عنوان را به چالش کشیده بود" تاریخ را رقم زده بود، ملاقات کرد(زمانی که مور با نتیجه ناک اوت در راند ششم به پاترسون باخت). مور با ضربات شدیدی موفق به ناک اوت ریدمچر در راند نهم شد.

در سال ۱۹۶۲، بقیه کمیسیون های بوکس که همچنان به عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن جهان از مور حمایت می کردند، شناخت خود را پس گرفتند. وی از آن پس به طور انحصاری به عنوان سنگین وزن نامیده شد و آلخاندرو لاورانته (Alejandro Lavorante) را در راند ۱۰ ناک اوت و هوارد کینگ (Howard King) را با ناک اوت در راند اول در تیخووانای مکزیک شکست داد. وی سپس در یک دوره مسابقه در رده سنگین وزن، ویلی پاسترانو (Willie Pastrano) قهرمان آینده نیمه سنگین وزن جهان را در ۱۰ راند شکست داد. در پوسترهای تبلیغاتی مبارزه، مور به عنوان "قهرمان نیمه سنگین وزن جهان" اعلام شد. این دوره از مسابقات در کالیفرنیا اتفاق افتاد، که در هنگام انجام مسابقه مور-پاسترانو، هنوز عنوان قهرمانی نیمه سنگین وزن جهان از مور پس گرفته نشده بود. در زمان برگزاری این مسابقه، کمیسیون کالیفرنیا، مانند نیویورک، ماساچوست، مجله EBU و رینگ، هارولد جانسون (Harold Johnson) را که ۱۶ روز زودتر داگ جونز را شکست داده بود، به عنوان قهرمان نیمه سنگین وزن معرفی کرده بود. جانسون از ۷ فوریه ۱۹۶۱ به عنوان قهرمان ان بی ای (WBA) اعلام شده بود.

سپس، در آخرین مبارزه ثبت شده خود، مور با یک چهره جدید جوان در رده سنگین وزن جوان ساکن خارج از لوئیزویل، به نام کاسیوس کلی (محمد علی کلی) رو در رو شد. مور مدتی مربی کلی بود، اما کلی به دلیل تلاش مور برای تغییر سبک و اصرار وی مبنی بر نظافت و کمک به تمیز کردن کف سالن ها و طبقات باشگاه، ناراضی شد و مور را ترک کرد.

در روزهای قبل از مبارزه مور و محمد علی کلی، کلی به پیش بینی کرده بود که "آرچی مور ... در راند چهارم بیفتد." مور پاسخ داده که او ضربه جدیدی (بعنوان جواب) برای مسابقه تدارک دیدن: دوختن لب ها(سکوت)، (اصطلاحاً تا پایان مسابقه و اعلام نتیجه، اظهار فضل نکن).

با این وجود، همانطور که کلی پیش بینی کرد، مور طی چهار راند ناک اوت و مغلوب کلی شد.

مور تنها مردی است که با دو اسطوره بوکس جهان یعنی راکی ​​مارچیانو و محمد علی کلی مبارزه کرده است.

پس از یک مبارزه دیگر در سال 1963، با پیروزی طی ناک اوت در راند سوم مقابل مایکل دی بیاز (Michael DiBiase) در فونیکس، مور بازنشستگی خود را از بوکس اعلام کرد، با یک نتیجه خوب.


بازنشستگی نهاییویرایش

علیرغم بازنشستگی، مور نتوانست از کانون توجه خود فرار کند، او جوایز و فداکاری های زیادی دریافت کرد. در سال 1965 به او کلید شهر سن دیگو، کالیفرنیا داده شد. در سال 1970، توسط مجله Listen Magazine به عنوان "مرد سال" نامگذاری شد و کلید شهر سند پوینت در اوهایو را دریافت کرد.

وی در سال 1985 به عضویت تالار مشاهیر بوکس شهر سنت لوئیس انتخاب شد و در سال 1988 جایزه یادبود راکی ​​مارچیانو را در شهر نیویورک دریافت کرد. در سال 1990، وی به عضویت در تالار بین المللی مشاهیر بوکس در کاناستوتا، نیویورک درآمد. نیویورک، یکی از اعضای اصلی آن نهاد است.

به عنوان بوکسوری با سن بالا که به عنوان قهرمان میان وزن جهان دست یافته است، اعتقاد بر این است که او تنها بوکسوری بود که در دوره های جو لوئیز، راکی ​​مارچیانو و محمد علی بوکس حرفه ای بوکس کرد. وی یکی از بوکسورهایی است که با یک کارنامه سنگین و درخشان، حرفه بوکس اش چهار دهه به طول انجامید و با رکورد نهایی 185 برد، 23 باخت، 11 تساوی و 1 مسابقه بدون نتیجه، با 131 ناک اوت رسمی بازنشسته شد.

با این حال، حداقل سه بار از 131 ناک اوت مور در مسابقاتی کم اهمیت به مصاف کشتی گیران حرفه ای رفت: "پروفسور" روی شیر در 1956، استرلینگ دیویس در 1959 و مایک دی بیاز در سال 1963 (131 مین و آخرین ناک اوت). هر سه مسابقه رسماً به عنوان ناک اوت فنی در راند سوم ذکر شده است. دومین تعداد ناک اوت در تاریخ بوکس، 128 عدد است که متعلق به سام لانگفورد است.

در دهه 1960 او سازمانی به نام (Any Boy Can) را تاسیس کرد، که بوکس را به جوانان محروم در منطقه سن دیگو آموزش می داد. در سال 1974 وی به مربیگری جورج فورمن بوکسور سنگین وزن کمک کرد که منجر به اعطاء لقب مشهور "رامبل در جنگل" (Rumble in the Jungle) و کسب عنوان قهرمانی در برابر محمد علی کلی در کشور زئیر شد. وی در سال 1976 به عنوان دستیار مربی تیم بوکس المپیک نیجریه خدمت کرد. وی که درگیر در تلاش فعالانه برای آموزش کودکان در مورد خطرات سوء مصرف مواد مخدر بود، در دهه 1980 به عنوان مربی بوکس جوانان در وزارت مسکن و شهرسازی دولت فدرال فعالیت کرد، که عمدتاً به گتوهایی (محله یهودیان) در سن دیگو و لس آنجلس اختصاص یافته بود. وی به خبرنگار گفت: "من سعی می کنم هنرهایی را که می شناسم انتقال دهم: خود کنترلی، اعتماد به نفس، دفاع از خود". در اوایل دهه 1990 او دوباره به عنوان مربی برای جورج فورمن کار کرد.


حرفه بازیگریویرایش

در سال 1960، مور در فیلم ماجراهای هاکلبری فین به کارگردانی مایکل کورتیز اقتباسی سینمایی از رمان مارک تواین در نقش "جیم" برده فراری، در مقابل ادی هاجز در نقش "هاک" ظاهر شد. مور به خاطر تصویر دلسوزانه او از "جیم"، نقدهای مثبت را بدست آورد، برخی از هنوز معتقدند که کماکان بهترین بازی در نقش "جو" در تاریخ سینماست.

مور تصمیم نگرفت که یک حرفه را عنوان بازیگر تمام وقت دنبال کند، اما در دهه 1960 فیلم هایی از قبیل "تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها" (انگلیسی: The Carpetbaggers‎)، "مرد حلق آویز شده" (انگلیسی: The Hanged Man‎)، "شیرینی ثروت" (به انگلیسی: The Fortune Cookie) و در تلویزیون در قسمت هایی از سریالها ظاهر شد. امور خانوادگی، پری میسون، واگن قطار، گزارشگر، بتمن (انگلیسی: Batman‎) (قسمت 35) و سریال یک "زندگی برای زیستن". او همچنین در فیلم تلویزیونی منتقدان منتقدان من "چارلی شیرین" ظاهر شد. نمایشهای بعدی او فیلم جرم جنایی پوشاک، فیلم گذرگاه بریکهارت در نقش سرآشپز در کنار چارلز برانسون و فیلم مجازات 2 در نقش خودش به همراه لئون ایزاک کندی و مستر تی بود.


زندگی شخصیویرایش

 
آرچی مور جوآن هاردی در سال 1956

آرچی مور سه دختر داشت به نام های رینا، جی ماری و الیزابت مور استامپ و چهار پسر به نام های آرچی جونیور، هاردی، آنتونی و دی آنژلو. ازدواج آرچی مور و الیزابت تورتون به تولد آرچی جونیور و الیزابت منجر شد. ازدواج دومش در سال 1956 با جوآن هاردی بود و با او صاحب 5 فرزند شد: رینا، جی ماری، هاردی، آنتونی و دی آنژلو. آنها تا زمان مرگ وی در سال 1998 ازدواج کرده بودند.

مور بعدها در زندگی به "کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم" (به انگلیسی: Seventh-day Adventist Church) پیوست.

در سال 1997، J'Marie مور دختر اول یک قهرمان بوکس معروف به خودش تبدیل شدن به یک قهرمان بوکس حرفه ای تبدیل شد.


مرگویرایش

آرچی مور در سال 1998، چهار روز قبل از تولد 82 سالگی اش، در اثر نارسایی قلبی درگذشت. جسد او سوزانده شد و خاکسترش در مقبره ای مخصوص در گورستان سن دیگو گذاشته شد.


فیلم شناسیویرایش

سال عنوان نقش شرح
1960 ماجراهای هاکلبری فین جیم
1964 تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها جددیا
1964 مرد حلق آویز شده خاویر فیلم تلویزیونی
1966 شیرینی ثروت آقای جکسون
1970 چارلی شیرین من فیلم تلویزیونی
1973 پوشاک پاکارد
1975 گذرگاه بریکهارت کارلوس (آخرین نقش سینمایی)


افتخاراتویرایش

  • در سال 1965، مور نیز توسط مشاهیر قهرمانان سن دیگو به تالار مشاهیر بریتبارد (Breitbard) وارد شد.
  • در سال 1980، او به عضویت تالار بوکسور های مشهور جهان نائل گردید.
  • در سال 1990، او به عضویت تالار مشاهیر بین المللی بوکس نائل گردید.
  • در سال 2002، نام آرچی مور وارد پیاده روی مشاهیر سنت لوئیس شد.
  • در سال 2006، مور به عضویت تالار مشاهیر بوکس کالیفرنیا نائل گردید.
  • مجله رینگ نام مور را رتبه 4 لیست "بهترین مشت های تمام دوران" خود در سال 2003، و رتبه 14 را در لیست "80 بهترین مبارز 80 سال گذشته" قرار داد.
  • مور در سال 2005 توسط سازمان بین المللی تحقیقات بوکس در رتبه نخست "بوکسور نیمه سنگین همه دوران" قرار گرفت.
  • مور در سال 1999 از طرف آسوشیتدپرس به عنوان قهرمان شماره 1 نیمه سنگین وزن قرن بیستم معرفی شد.
  • مور به عنوان 6مین "بوکسور(pound for pound fighter)همه دوران" توسط بوکس رک (Boxrec) رتبه بندی شده است(این اصطلاع به بوکسوری اطلاق میشود که در رده بالاتر از رده وزنی خود مبارزه کند).


کارنامه بوکس حرفه ایویرایش

185 Wins (131 knockouts, 54 decisions), 23 Losses (7 knockouts, 16 decisions), 10 Draws, 1 No Decision[۱]
نتیجه. رکورد حریف نوع راند تاریخ محل مسابقه توضیح
Win 184–23–9   مایکل دی بیز TKO 3 (10) 15/03/1963   Phoenix, Arizona, United States
Loss 183–23–9   محمد علی کلی KO 4 (10) 15/11/1962   Los Angeles, California, United States See Cassius Clay vs. Archie Moore.
Draw 183–22–9   ویلی پاسترانو Draw 10 28/05/1962   Los Angeles, California, United States
Win 183–22–8   هوارد کینگ KO 1 (10) 07/05/1962   Tijuana, Baja California, Mexico
Win 182–22–8   آلخاندرو لاورانته TKO 10 (10) 30/03/1962   Los Angeles, California, United States Lavorante carried out on a stretcher.
Win 181–22–8   پیت رادماکر TKO 6 (10) 23/10/1961   Baltimore, Maryland, United States
Win 180–22–8   گوئیلو رینالدی UD 15 10/06/1961   New York, New York, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 179–22–8   بادی تورمن UD 10 25/03/1961   Quezon City, Metro Manila, Philippines
Win 178–22–8   بادی تورمن UD 10 28/11/1960   Dallas, Texas, United States
Loss 177–22–8   گوئیلو رینالدی PTS 10 29/10/1960   Rome, Lazio, Italy
Win 177–21–8   George Abinet RTD 3 (10) 13/09/1960   Dallas, Texas, United States
Win 176–21–8   ویلی بسمانوف TKO 10 (15) 25/05/1960   Indianapolis, Indiana, United States Won American Heavyweight Title
Win 175–21–8   یوون دورلو KO 3 (15) 12/08/1959   Montreal, Quebec, Canada Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 174–21–8   Sterling Davis TKO 3 (10) 09/03/1959   Odessa, Texas, United States
Win 173–21–8   یوون دورلو KO 11 (15) 10/12/1958   Montreal, Quebec, Canada Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Draw 172–21–8   هوارد کینگ Draw 10 04/08/1958   Reno, Nevada, United States
Win 172–21–7   هوارد کینگ PTS 10 09/06/1958   Sacramento, California, United States
Win 171–21–7   Charley Norkus UD 10 26/05/1958   San Francisco, California, United States
Win 170–21–7   هوارد کینگ PTS 10 17/05/1958   San Diego, California, United States
Win 169–21–7   ویلی بسمانوف SD 10 02/05/1958   Louisville, Kentucky, United States
Win 168–21–7   Bob Albright TKO 7 (10) 10/03/1958   Vancouver, British Columbia, Canada
Win 167–21–7   Bert Whitehurst TKO 10 (10) 04/03/1958   San Bernardino, California, United States
Win 166–21–7   Julio Neves KO 3 (10) 01/02/1958   Rio de Janeiro, Distrito Federal, Brazil
Win 165–21–7   Luis Ignacio PTS 10 18/01/1958   São Paulo, São Paulo, Brazil
Win 164–21–7   Roger Rischer KO 4 (10) 29/11/1957   Portland, Oregon, United States
Win 163–21–7   Eddie Cotton PTS 10 05/11/1958   Seattle, Washington, United States
Win 162–21–7   Ralph Hooker TKO 5 (10) 31/10/1957   Vancouver, British Columbia, Canada
Win 161–21–7   Tony Anthony KO 7 (15) 20/09/1957   Los Angeles, California, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 160–21–7   Alain Cherville TKO 6 (10) 02/06/1957   Stuttgart, Baden-Württemberg, Germany
Win 159–21–7   Alain Cherville UD 10 01/05/1957   Essen, Nordrhein-Westfalen, Germany
Loss 158–21–7   Floyd Patterson KO 5 (15) 30/11/1956   Chicago, Illinois, United States For vacant The Ring and lineal heavyweight titles
Win 158–20–7   Roy Shire TKO 3 (10) 08/09/1956   Ogden, Utah, United States
Win 157–20–7   James J Parker TKO 9 (15) 25/07/1956   Toronto, Ontario, Canada
Win 156–20–7   Yolande Pompey TKO 10 (15) 05/06/1956   Harringay, London, United Kingdom Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 155–20–7   Gene Thompson TKO 3 (10) 30/04/1956   Tucson, Arizona, United States
Win 154–20–7   Sonny Andrews KO 4 (10) 26/04/1956   Edmonton, Alberta, Canada
Win 153–20–7   George Parmentier TKO 3 (10) 16/04/1956   Seattle, Washington, United States
Win 152–20–7   Willie Bean TKO 5 (10) 10/04/1956   Richmond, California, United States
Win 151–20–7   هوارد کینگ PTS 10 27/03/1956   Sacramento, California, United States
Win 150–20–7   Frankie Daniels UD 10 17/03/1956   Hollywood, California, United States
Win 149–20–7   Bob Dunlap KO 1 (10) 27/02/1956   San Diego, California, United States
Win 148–20–7   هاوارد کینگ (بوکسور) PTS 10 20/02/1956   San Francisco, California, United States
Loss 147–20–7   راکی مارسیانو KO 9 (15) 21/09/1955   Bronx, New York, United States For The Ring and lineal heavyweight titles
Win 147–19–7   باب اولسون KO 3 (15) 22/06/1955   New York, New York, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 146–19–7   Nino Valdes PTS 15 02/05/1955   Las Vegas, Nevada, United States
Win 145–19–7   هارولد جانسون TKO 14 (15) 11/08/1954   New York, New York, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 144–19–7   Bert Whitehurst TKO 6 (10) 07/06/1954   New York, New York, United States
Win 143–19–7   Bob Baker TKO 9 (10) 09/03/1954   Miami Beach, Florida, United States
Win 142–19–7   جوی ماکسیم UD 15 27/01/1954   Miami, Florida, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 141–19–7   Dogomar Martinez PTS 10 12/09/1953   Buenos Aires, Distrito Federal, Argentina
Win 140–19–7   Rinaldo Ansaloni TKO 4 (10) 22/08/1953   Buenos Aires, Distrito Federal, Argentina
Win 139–19–7   جوی ماکسیم UD 15 24/06/1953   Ogden, Utah, United States Retained The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 138–19–7   Frank Buford TKO 9 (10) 30/03/1953   San Diego, California, United States
Win 137–19–7   Al Spaulding KO 3 (10) 17/03/1953   Spokane, Washington, United States
Win 136–19–7   Nino Valdes UD 10 11/03/1953   St. Louis, Missouri, United States
Win 135–19–7   Sonny Andrews TKO 5 (10) 03/03/1953   Sacramento, California, United States
Win 134–19–7   Leonard Dugan TKO 8 (10) 16/02/1953   San Francisco, California, United States
Win 133–19–7   Toxie Hall KO 4 (10) 27/01/1953   Toledo, Ohio, United States
Win 132–19–7   جوی ماکسیم UD 15 17/12/1952   St. Louis, Missouri, United States Won The Ring and lineal light heavyweight titles
Win 131–19–7   Clinton Bacon TKO 4 (10) 25/07/1952   Denver, Colorado, United States
Win 130–19–7   Clarence Henry UD 10 26/06/1952   Baltimore, Maryland, United States
Win 129–19–7   Bob Dunlap KO 6 (10) 19/05/1952   San Francisco, California, United States
Win 128–19–7   Jimmy Slade UD 10 27/02/1952   St. Louis, Missouri, United States
Win 127–19–7   هارولد جانسون UD 10 29/01/1952   Toledo, Ohio, United States
Loss 126–19–7   هارولد جانسون UD 10 10/12/1951   Milwaukee, Wisconsin, United States
Win 126–18–7   Chubby Wright TKO 7 (10) 29/10/1951   St. Louis, Missouri, United States
Win 125–18–7   هارولد جانسون UD 10 24/09/1951   Philadelphia, Pennsylvania, United States
Win 124–18–7   Embrel Davidson KO 1 (10) 05/09/1951   Detroit, Michigan, United States
Win 123–18–7   Alfredo Lagay KO 3 (10) 17/08/1951   Bahía Blanca, Buenos Aires, Argentina
Win 122–18–7   Rafael Miranda TKO 4 (10) 05/08/1951   Comodoro Rivadavia, Chubut, Argentina
Win 121–18–7   Americo Capitanelli KO 3 (10) 28/07/1951   San Miguel de Tucumán, Tucumán, Argentina
Win 120–18–7   Victor Carabajal KO 3 (12) 26/07/1951   Cordoba, Cordoba, Argentina
Win 119–18–7   Vicente Quiroz RTD 6 (10) 14/07/1951   Cine Boston, Montevideo, Uruguay
Win 118–18–7   سانتیاگو لوول KO 1 (12) 07/07/1951   Buenos Aires, Distrito Federal, Argentina
Draw 117–18–7   Karel Sys Draw 12 23/06/1951   Buenos Aires, Distrito Federal, Argentina
Win 117–18–6   Abel Cestac RTD 9 (12) 09/06/1951   Buenos Aires, Distrito Federal, Argentina
Win 116–18–6   Art Henri TKO 4 (10) 14/05/1951   Baltimore, Maryland, United States
Win 115–18–6   Herman Harris KO 4 (10) 26/04/1951   Flint, Michigan, United States
Win 114–18–6   Abel Cestac UD 10 13/03/1951   Toledo, Ohio, United States
Win 113–18–6   جیمی بیوینس TKO 9 (10) 21/02/1951   New York, New York, United States
Win 112–18–6   John Thomas KO 1 (10) 28/01/1951   Panama City, Panama
Win 111–18–6   Billy Smith TKO 8 (10) 02/01/1951   Portland, Oregon, United States
Win 110–18–6   Vernon Williams KO 2 (10) 31/07/1950   Chicago, Illinois, United States
Win 109–18–6   Bert Lytell UD 10 31/01/1950   Toledo, Ohio, United States
Win 108–18–6   Leonard Morrow KO 10 (15) 13/12/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 107–18–6   Charley Williams KO 8 (10) 06/12/1949   Hartford, Connecticut, United States
Win 106–18–6   Phil Muscato KO 6 (10) 24/10/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 105–18–6   Bob Amos PTS 10 04/10/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 104–18–6   Esco Greenwood TKO 2 (10) 29/07/1949   North Adams, Massachusetts, United States
Win 103–18–6   Bob Sikes TKO 3 (10) 27/06/1949   Indianapolis, Indiana, United States
Loss 102–18–6   Clinton Bacon DQ 6 (10) 13/06/1949   Indianapolis, Indiana, United States
Win 102–17–6   هارولد جانسون UD 10 26/04/1949   Philadelphia, Pennsylvania, United States
Win 101–17–6   جیمی بیوینس (بوکسور) KO 8 (10) 11/04/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 100–17–6   Dusty Wilkerson TKO 6 (10) 23/03/1949   Philadelphia, Pennsylvania, United States
Win 99–17–6   Alabama Kid KO 3 (10) 04/03/1949   Columbus, Ohio, United States
Win 98–17–6   باب ساترفیلد KO 3 (10) 31/01/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 97–17–6   Alabama Kid KO 4 (10) 10/01/1949   Toledo, Ohio, United States
Win 96–17–6   چارلی ویلیامز KO 7 (10) 27/12/1948   Baltimore, Maryland, United States
Win 95–17–6   Bob Amos UD 10 06/12/1948   Washington, District of Columbia, United States
Win 94–17–6   Henry Hall UD 10 15/11/1948   Baltimore, Maryland, United States
Loss 93–17–6   Lloyd Gibson DQ 4 (10) 01/11/1951   Washington, District of Columbia, United States
Loss 93–16–6   Henry Hall PTS 10 15/10/1948   New Orleans, Louisiana, United States
Win 93–15–6   Billy Smith KO 4 (10) 20/09/1948   Baltimore, Maryland, United States
Win 92–15–6   Ted Lowry UD 10 02/08/1948   Baltimore, Maryland, United States
Win 91–15–6   Jimmy Bivins MD 10 28/06/1948   Baltimore, Maryland, United States
Loss 90–15–6   Leonard Morrow KO 1 (12) 02/06/1951   Oakland, California, United States
Win 90–14–6   Billy Smith UD 10 05/05/1948   Cincinnati, Ohio, United States
Win 89–14–6   Charley Williams KO 7 (10) 19/04/1948   Newark, New Jersey, United States
Win 88–14–6   Dusty Wilkerson TKO 7 (10) 12/04/1948   Baltimore, Maryland, United States
Loss 87–14–6   ازارد چارلز KO 8 (15) 13/01/1948   Cleveland, Ohio, United States
Win 87–13–6   George Fitch TKO 6 (10) 10/11/1947   Baltimore, Maryland, United States
Win 86–13–6   جیمی بیوینس TKO 8 (10) 08/09/1947   Baltimore, Maryland, United States
Win 85–13–6   Bobby Zander PTS 12 30/07/1947   Oakland, California, United States Won California Light Heavyweight Title
Win 84–13–6   Bert Lytell UD 10 14/07/1947   Baltimore, Maryland, United States
Win 83–13–6   چارلی شپرد UD 10 16/06/1947   Washington, District of Columbia, United States
Loss 82–13–6   ازارد چارلز MD 10 05/05/1947   Cincinnati, Ohio, United States
Win 82–12–6   Rusty Payne PTS 10 11/04/1947   San Diego, California, United States
Win 81–12–6   Jack Chase KO 9 (10) 18/03/1947   Los Angeles, California, United States
Draw 80–12–6   Jack Chase Draw 10 06/11/1946   Oakland, California, United States
Draw 80–12–5   Billy Smith Draw 12 23/10/1946   Oakland, California, United States California Light Heavyweight Title
Win 80–12–4   Jimmy O'Brien TKO 2 (10) 09/09/1946   Baltimore, Maryland, United States
Win 79–12–4   Buddy Walker KO 4 (10) 19/08/1946   Baltimore, Maryland, United States
Loss 78–12–4   ازارد چارلز UD 10 20/05/1946   Pittsburgh, Pennsylvania, United States
Win 78–11–4   Vern Escoe TKO 7 (10) 02/05/1946   Orange, New Jersey, United States
Win 77–11–4   George Parks KO 1 (10) 05/02/1946   Washington, District of Columbia, United States
Win 76–11–4   Curtis Sheppard UD 12 28/01/1946   Baltimore, Maryland, United States
Win 75–11–4   Holman Williams TKO 11 (12) 26/11/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 74–11–4   O'Dell Riley KO 6 (10) 12/11/1945   Detroit, Michigan, United States
Loss 73–11–4   Holman Williams MD 10 22/10/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 73–10–4   Cocoa Kid KO 8 (10) 17/09/1945   Baltimore, Maryland, United States
Loss 72–10–4   جیمی بیوینس KO 6 (10) 22/08/1945   Cleveland, Ohio, United States
Win 72–9–4   Lloyd Marshall TKO 10 (10) 26/06/1945   Cleveland, Ohio, United States
Win 71–9–4   George Kochan TKO 6 (10) 18/06/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 70–9–4   Lloyd Marshall UD 10 21/05/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 69–9–4   Teddy Randolph TKO 9 (10) 23/04/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 68–9–4   Nate Bolden UD 10 02/04/1945   Baltimore, Maryland, United States
Win 67–9–4   Napoleon Mitchell KO 6 (8) 12/02/1945   Boston, Massachusetts, United States
Win 66–9–4   Bob Jacobs TKO 9 (10) 29/01/1945   New York, New York, United States
Win 65–9–4   Joey Jones TKO 2 (8) 11/01/1945   Boston, Massachusetts, United States
Win 64–9–4   Nate Bolden KO 9 (10) 18/12/1944   New York, New York, United States
Win 63–9–4   Battling Monroe KO 6 (10) 01/09/1944   San Diego, California, United States
Win 62–9–4   Jimmy Hayden KO 5 (10) 18/08/1944   San Diego, California, United States
Win 61–9–4   Louis Mays KO 3 (10) 11/08/1944   San Diego, California, United States
Win 60–9–4   Kenny LaSalle PTS 10 19/05/1944   San Diego, California, United States
Loss 59–9–4   Charley Burley PTS 10 21/04/1944   Hollywood, California, United States
Win 59–8–4   Roman Starr TKO 2 (10) 24/03/1944   Hollywood, California, United States
Loss 58–8–4   Eddie Booker TKO 8 (10) 21/01/1944   Hollywood, California, United States
Win 58–7–4   Amado Rodriguez KO 1 (10) 07/01/1944   San Diego, California, United States
Win 57–7–4   Jack Chase MD 10 26/11/1943   Hollywood, California, United States
Win 56–7–4   Kid Hermosillo TKO 5 (10) 04/11/1943   San Diego, California, United States
Loss 55–7–4   Aaron Wade PTS 10 16/08/1943   San Francisco, California, United States
Loss 55–6–4   Jack Chase UD 15 02/08/1943   San Francisco, California, United States California Middleweight Title
Win 55–5–4   Eddie Cerda KO 3 (10) 28/07/1943   San Diego, California, United States
Win 54–5–4   Big Boy Hogue TKO 5 (10) 22/07/1943   San Diego, California, United States
Win 53–5–4   Jack Chase UD 15 08/05/1943   San Diego, California, United States California Middleweight Title
Win 52–5–4   Jack Chase KO 9 18/03/1943   Los Angeles, California, United States
Draw 51–5–4   Eddie Booker Draw 12 11/12/1942   San Diego, California, United States California Middleweight Title
Win 51–5–3   Jack Chase PTS 10 27/11/1942   San Diego, California, United States
Win 50–5–3   Tabby Romero KO 2 (10) 06/11/1942   San Diego, California, United States
Win 49–5–3   Shorty Hogue TKO 2 (10) 30/10/1942   San Diego, California, United States
Win 48–5–3   Jimmy Casino TKO 5 (10) 18/03/1942   Oakland, California, United States
Win 47–5–3   Al Globe TKO 2 (10) 27/02/1942   San Diego, California, United States
Win 46–5–3   Bobby Britt KO 3 (10) 28/01/1942   Phoenix, Arizona, United States
Draw 45–5–3   Eddie Booker PTS 10 20/02/1941   San Diego, California, United States
Loss 45–5–2   Shorty Hogue PTS 10 31/01/1941   San Diego, California, United States
Win 45–4–2   Clay Rowan KO 1 (10) 17/01/1941   San Diego, California, United States
Win 44–4–2   Pancho Ramirez KO 5 (10) 18/10/1940   San Diego, California, United States
Win 43–4–2   Ron Richards PTS 12 11/07/1940   Sydney, New South Wales, Australia
Win 42–4–2   Fred Henneberry TKO 7 (12) 27/06/1940   Sydney, New South Wales, Australia
Win 41–4–2   Frank Lindsay (alias tommy Jordan)[۲] KO 4 (12) 27/05/1940   Hobart, Tasmania, Australia
Win 40–4–2   Joe Delaney KO 2 (12) 18/05/1940   Adelaide, South Australia, Australia
Win 39–4–2   Atilio Sabatino TKO 5 (12) 09/05/1940   Sydney, New South Wales, Australia
Win 38–4–2   Ron Richards TKO 10 (12) 18/04/1940   Sydney, New South Wales, Australia
Win 37–4–2   Jack McNamee TKO 4 (12) 30/03/1940   Melbourne, Victoria, Australia
Loss 36–4–2   Shorty Hogue PTS 6 29/12/1939   San Diego, California, United States
Win 36–3–2   Honey Boy Jones PTS 10 07/12/1939   St. Louis, Missouri, United States
Win 0–10   Billy Day KO 1 (10) 27/11/1939   Phoenix, Arizona, United States
Draw 35–3–2   Freddie Dixon Draw 8 13/11/1939   Phoenix, Arizona, United States Fight called a technical draw in the eighth round after Dixon was struck with a low blow and could not continue. Phoenix Athletic Commission's rules stated that no fighter could win or lose a fight due to a foul.
Win 35–3–1   Bobby Seaman KO 7 (10) 22/09/1939   San Diego, California, United States
Win 34–3–1   Jack Coggins PTS 10 01/09/1939   San Diego, California, United States
No Contest 33–3–1   Jack Coggins NC 8 21/07/1939   San Diego, California, United States
Loss 33–3–1   تدی یاروز PTS 10 20/04/1939   St. Louis, Missouri, United States
Win 33–2–1   Marty Simmons UD 10 16/03/1939   St. Louis, Missouri, United States
Win 32–2–1   Domenico Ceccarelli KO 1 (10) 02/03/1939   St. Louis, Missouri, United States
Win 31–2–1   Jack Moran KO 1 (10) 20/01/1939   St. Louis, Missouri, United States
Win 30–2–1   Bob Turner KO 2 (8) 07/12/1938   St. Louis, Missouri, United States
Win 29–2–1   Ray Lyle KO 2 (10) 22/11/1938   St. Louis, Missouri, United States
Win 28–2–1   Bobby Yannes TKO 2 (10) 19/10/1938   San Diego, California, United States
Win 27–2–1   Tom Henry TKO 4 (6) 27/09/1938   Los Angeles, California, United States
Win 26–2–1   Frank Rowsey TKO 3 (10) 16/09/1938   San Diego, California, United States
Win 25–2–1   Johnny Romero KO 8 (10) 02/09/1938   San Diego, California, United States
Win 24–2–1   Lorenzo Pedro PTS 10 05/08/1938   San Diego, California, United States
Win 23–2–1   Johnny Sikes KO 1 (10) 22/07/1938   San Diego, California, United States
Loss 22–2–1   Johnny Romero PTS 10 24/06/1938   San Diego, California, United States
Win 22–1–1   Ray Vargas KO 3 (10) 27/05/1938   San Diego, California, United States
Win 21–1–1   Jimmy Brent KO 1 (6) 20/05/1938   San Diego, California, United States
Win 20–1–1   Karl Lautenschlager KO 2 (6) 07/01/1938   St. Louis, Missouri, United States
Win 19–1–1   Sammy Jackson KO 8 (10) 01/12/1937   Jackson, Missouri, United States
Win 18–1–1   Sammy Christian PTS 5 16/11/1937   St. Louis, Missouri, United States
Win 17–1–1   Chuck Vickers KO 2 (10) 09/11/1937   Fort Wayne, Indiana, United States
Win 16–1–1   Charley Dawson TKO 5 (5) 17/09/1937   St. Louis, Missouri, United States
Win 15–1–1   Sammy Slaughter PTS 10 09/09/1937   Indianapolis, Indiana, United States
Loss 14–1–1   Billy Adams PTS 8 01/09/1937   Cincinnati, Ohio, United States
Win 14–0–1   Al Dublinsky KO 3 (6) 19/08/1937 unknown
Win 13–0–1   Frank Hatfield KO 1 (8) 26/04/1937   Cincinnati, Ohio, United States
Win 12–0–1   Karl Martin TKO 1 (8) 23/04/1937   Indianapolis, Indiana, United States
Win 11–0–1   Charley Dawson PTS 8 09/04/1937   Indianapolis, Indiana, United States
Win 10–0–1   Ham Pounder KO 2 (8) 23/03/1937   Ponca City, Oklahoma, United States
Win 9–0–1   Joe Huff KO 3 (6) 02/02/1937   St. Louis, Missouri, United States
Draw 8–0–1   Sammy Jackson Draw 8 29/01/1937   Quincy, Illinois, United States
Win 7–0–1   Johnny Davis KO 4 (8) 18/01/1937   Quincy, Illinois, United States
Win 6–0–1   Dynamite Payne KO 1 (8) 05/01/1937   St. Louis, Missouri, United States
Win 5–0–1   Sammy Jackson PTS 5 09/10/1936   St. Louis, Missouri, United States
Win 4–0–1   Murray Allen KO 2 (6) 30/09/1936   Keokuk, Iowa, United States
Draw 3–0–1   Sammy Christian Draw 6 04/08/1936   Quincy, Illinois, United States
Win 3–0   Murray Allen PTS 6 14/07/1936   Quincy, Illinois, United States
Win 2–0   Kid Pocahuntas KO 3 (8) 31/01/1936   Hot Springs, Arkansas, United States
Win 1–0   Billy Simms KO 2 (4) 03/09/1935   Poplar Bluff, Missouri, United States Professional debut.



منابعویرایش

  1. "Archie Moore". BoxRec. Retrieved 2017-03-21.
  2. "Fight:20381". BoxRec. Retrieved 2017-03-21.

پیوند به بیرونویرایش