ابوعبدالله محمد بن حسن بن قاسم بن حسن علوی ملقب به المهدی لدین الله، القائم لحق الله و ابن داعی (زاده ۳۰۴ - دگذشته ۳۵۹) از فقیهان و حاکمان علویان طبرستان و گیلان در عهد معزالدوله بود که مدتی بر هوسم در گیلان مسلط شد. او پس از ناصر اولین علوی گیلان و مازندران بود که زیدیان به طور همگانی او را به عنوان امام به رسمیت شناختند.

او جوانی سفرهای متعددی در ایران، عمان و عراق انجام داده بود. مدتی در بغداد و اهواز می‌زیست و به عنوان یک شورشی در ممالک مختلف به زندان رفت. او قلوب بسیاری از زیدیان ربوده بود و نامزد مناسبی برای امامت بود. در اواخر شوال سال ۳۵۳ هجری به دعوت ماناذر پادشاه جستانی به دیلمستان رفت و در آنجا جمعی از دیلمیان وی را به عنوان «امام» خود شناختند و ۱۰ هزار نفر به ارتش او پیوستند. نامه‌هایی به شاهان آل بویه نوشت. رکن‌الدوله در پاسخ امامت وی را پذیرفت. در سال ۳۵۴ علیه وشمگیر جنگید و پیروز شد. لیکن با قیام علوی دیگری به نام میر کیا بن ابوالفضل ثایر اسیر شد ولی مدتی بعد با اعتراض دیلمیان و حنبلیان در ۳۵۸ آزاد شد و با خواهر میرکا ازدواج کرد. سال بعد میرکا زهری برای خواهرش فرستاد و به این شکل ابن داعی را مسموم کرده و به قتل رساندند.

منابعویرایش