ادب بیضایی

حسین بیضایی متخلّص به ادب (۱۳۷۷–۱۳۰۹) شاعر پارسی‌گوی قرن چهاردهم خورشیدی است.

سرگذشتویرایش

ادب، زاده به سال ۱۳۰۹ در کاشان، فرزندِ حسن بیضایی و برادرزادهٔ ادیب بیضایی و ذکایی بیضایی بود. او به رسم خانوادگی شاعری را برگزید و در سال ۱۳۲۵ از زادگاهش به تهران کوچید و از اعضای دائمی انجمن ادبی عمویش ذکائی شد.[۱] ادب وارث دفترهای شعر پسرعمویش پرتو بیضایی بود. او سرانجام در بهار سال ۱۳۷۷ درگذشت.[۲] در دهه ۱۳۲۰ ، او با یاور همدانی که مراوده هایی با پرتو بیضایی و انجمن های ادبی داشت ، دوست صمیمی بودند.[۳]

پانویسویرایش

  1. برقعی، «سخنوران نامی معاصر ایران»، ۱:‎ ۲۰۲.
  2. تواضعی، «سرزدن به خانه پدری»، ۲۱۷.
  3. کتاب سالنامه انجمن ادبی طهران ، ۱۳۲۹ ، چاپخانه گیلان

منابعویرایش

  • برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران.
  • تواضعی، جابر (۱۳۸۳). سرزدن به خانه پدری. تهران: انتشارات روشنگران و مطالعات زنان. شابک ۹۶۴-۸۵۶۴-۱۰-۸.