باز کردن منو اصلی

امپراتوری مارات‌ها یا کنفدراسیون مارات‌ها، امپراتوری نیرومند در هند از ۱۶۷۴ تا ۱۸۲۰ میلادی بود. در بیش‌ترین وسعت، امپراتوری مارات‌ها منطقه وسیعی به مساحت ۲٫۵ میلیون کیلومتر مربع را در بر می‌گرفت. قدرت بیش از حد مارات‌ها عملاً به فرمانروایی مغولان بر هند خاتمه داد؛ در واقع مارات‌ها دولتی مستقل را با جنگ‌های متعدد تشکیل دادند.

Marāṭhā Sāmrājya
امپراتوری

۱۶۷۴–۱۸۲۰

Flag

امپراتوری ماراتها در ۱۷۶۰ (زرد)، بدون واسال‌های آن.
پایتخت رایگاد؛ پون
زبان‌(ها) مراتی، زبان سانسکریت[۱]
دین هندوئیسم
دولت پادشاهی
چاتراپاتی
 - ۱۶۷۴–۱۶۸۰ شیواجی
 - ۱۶۸۱–۱۶۸۹ سامباجی
 - ۱۶۸۹–۱۷۰۰ راجارام
 - ۱۷۰۰–۱۷۰۷ تارابای
 - ۱۷۰۷–۱۷۴۹ شاهو
 - ۱۷۴۹–۱۷۷۷ راجام دوم
تاریخچه
 - بنیان‌گذاری ۶ ژوئن ۱۶۷۴
 - سقوط ۲۱ سپتامبر ۱۸۲۰
مساحت
 - ۱۷۶۰ م. ۲۵۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۹۶۵٬۲۵۵مایل‌مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۷۰۰ ۱۵۰۰۰۰۰۰۰ 
یکای پول روپیه، پایسا، موهور، شیورای، هون
امروزه بخشی از  هند
 پاکستان
 بنگلادش

در ابتدا مارات‌ها گروهی کشاورز جنگاور بودند که در ناحیه دکن می‌زیستند و به مرور زمان به داخل قلمرو عادلشاهیان و نظام‌شاهیان احمدنگر وارد شده و در آنجا سکونت گزیدند. امپراتوری ماراتها توسط فردی به نام شیواجی تأسیس شد. او با انتخاب دژ رایگاد به عنوان پایتخت خویش، رسماً پادشاهی ماراتها را مستقل اعلام کرد و به‌طور موفقیت‌آمیز بر ضد گورکانیان جنگید تا پادشاهی خود را حفظ کند. همچنین، ماراتها طی طولانی‌ترین جنگ تاریخ هند که به جنگ ۲۷ ساله معروف شد، گورکانیان را از ۱۶۸۱ تا ۱۷۰۷ شکست دادند.

محتویات

نقشه‌های تاریخی امپراتوری ماراتهاویرایش

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

منابعویرایش