امیر حیاتی

نوازنده بزرگ تنبور

امیر حیاتی (زادهٔ ۲۵ بهمن ۱۳۰۰ صحنه - درگذشتهٔ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ تهران ) نوازندهٔ تنبور،مقام دان،کلام خوان و شاعر اهل ایران بود.[۱][۲] حیاتی نواختن تنبور را از ۱۲ سالگی نزد پدر خود سپس نزد سید نصیرالدین جیهون آبادی به مدت چندین سال به آموختن مقامات مجلسی و حقانی پرداخت شخصیت او در عین سادگی آمیزه ای شور و عشق و جنون بود.و همین ویژگی بود که باعث تفاوت نوازندگی و مقامخوانی وی با دیگر اساتید به نام تنبور شد. وی شاگردانی بسیاری از جمله سید خلیل عالی‌نژاد و کیخسرو پورناظری را تربیت کرد. امیر حیاتی اولین کسی بود که اشعار فارسی را با ساز تنبور همراه ساخت. تا پیش از حیاتی، فقط اشعار کردی با تنبور همراه می‌شد.در اوایل دهه سی بنا به درخواست دوستانش به تهران آمد و تا آخر عمر در آنجا اقامت گزید، آهنگ معروف «علی گویم علی جویم» که در سال ۱۳۳۹ ساخته شد،در همان سال به دعوت مسعولان رادیو ایران به ضبط و اجرای چندین مقام باستانی تنبور و اثر بسیار زیبای ((علی گویم علی جویم)) پرداخت. و همین امر عامل مهمی در شناساندن موسیقی تنبور در خارج استان کرمانشاه بود. وی شیوه‌ای منحصر به فرد در نوازندگی تنبور داشت که بی شک در نیم قرن گذشته بیشتر نوازندگان از شیوه نواختن حیاتی بهره فراوان برده اند.حیاتی ساز خود را ندالحق مینامید تنبور خاص او ((ندالحق)) به مراتب کاسه ای بزرگتر و صدایی طنین انداز تر داشت.[۳]

امیر حیاتی
زاده۲۵ بهمن ۱۳۰۰ صحنه‌ کرمانشاه ایران
درگذشته۲۴ اسفند ۱۳۸۴ تهران
ژانرموسیقی مقامی موسیقی عرفانی
ساز(ها)تنبور

منابعویرایش

  1. «پیکر درویش امیر حیاتی از تالار وحدت تشییع شد». خبرگزاری میراث فرهنگی. دریافت‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۶.[پیوند مرده]
  2. «صحنه کرمانشاه؛ نگینی برای حلقه تنبورسازان و تنبورنوازان». خبرگزاری مهر. دریافت‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۶.
  3. «مرگ تنبورنواز صاحب سبک». کتاب ماه هنر. نورمگز (۸۹ و ۹۰): ۱۷۶. ۱۳۸۴. دریافت‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۶.