اولریش زایدل

فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده، نویسنده، و کارگردان اتریشی

اولریش زایدل یا اولریخ سیدل (به آلمانی: Ulrich Seidl) (زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۵۲) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل کشور اتریش است.

اولریش زایدل
Ulrich Seidl Odessa International Film Festival.jpg
زاده۲۴ نوامبر ۱۹۵۲ ‏(۶۷ سال)
وین، اتریش
شغلکارگردان، فیلنامه‌نویس، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت۱۹۸۰–اکنون
وبگاهhttp://www.ulrichseidl.at

فیلم‌شناختویرایش

مهمترین فیلم‌های وی:

افتخارات و جوایزویرایش

سینمای اولریش زایدلویرایش

زایدل در اکثر فیلم‌های خود از بی رحمی انسان‌ها، اتریشی‌ها بویژه، سخن می‌گوید؛ قهرمانان داستان‌های او انسان‌هایی بی رحمند که برای رسیدن به لذت‌های خود از هیچ کاری ابایی ندارند. در “بهشت: عشق”، سیدل به داستان یک توریست زن اتریشی، مارگارت می‌پردازد که برای تفریح به کشور کنیا سفر می‌کند. به تشویق دوستان او درگیر رابطه با کارگران جنسی مرد می‌شود که در این کشور به سر می‌برند. زن به دنبال عشق است و مردها به دنبال پول زن. فیلم به نمایش استراتژی دو گروه برای رسیدن به اهداف خود می‌پردازد و لحظات خوشی و ناامیدی این زن و مردان در این پروسه را به تصویر می‌آورد. همان جور که فیلم فوق مشخص می‌کند هیچ‌کدام از دو گروه برای رسیدن به هدف خود از هرگونه پدرسوختگی و ترفند حیله‌آمیز اجتناب نمی‌کنند و با شگردهای مختلف سعی در کلاه گذاشتن سر هم دارند.

بر اساس این فیلم در نگاه زایدل این مبارزه بی‌رحمانه افراد با هم در نهایت برنده‌ای ندارد. هر کس در موقعیت‌هایی برنده می‌شود و در موقعیت‌هایی می‌بازد. با وجود باخت‌ها، کاراکترها از تلاش برای مغلوب کردن حریف دست بر نمی‌دارند و همانند کسانی عمل می‌کنند که از هیچ چیز درس عبرت نمی‌گیرند. در “عشق: بهشت”، کاراکتر زن گاهی برنده است و گاهی بازنده ولی باز هم به تلاش برای پیروز شدن ادامه می‌دهد و ناامید نمی‌شود. در این چرخه مبارزاتی، زایدل معمولاً قضاوت نمی‌کند و فیلم‌های خود را به صورت باز خاتمه می‌دهد. او بیشتر علاقه‌مند است که خود بیننده به تفسیر بپردازد و وظیفه خود به عنوان هنرمند را دادن دستور صریح اخلاقی یا سیاسی نمی‌داند. او به شعور مخاطب احترام می‌گذارد و در پی آن است که خود او به نتیجه نهایی دست یابد.[۱]

«بهشت: عشق» نخستین قسمت از «سه‌گانهٔ بهشت» است که دو قسمت دیگر به نام‌های «بهشت: ایمان» و «بهشت: امید» در سال‌های اواخر ۲۰۱۲ و اوایل ۲۰۱۳ فیلم‌برداری شد. تمرکز روایی هر یک از این سه فیلم بر روی یک شخصیت زن است: کسی که در نوعی تجربه‌گری جنسی عازم سفری توریستی به کنیا می‌شود، زنی که قسمت عمده‌ای از روز خود را در باشگاه‌های تناسب اندام و لاغری می‌گذراند و بالاخره کسی که مبلغ آئین کاتولیسم است.[۲]

منابعویرایش

  1. امیر گنجوی (۲۷ ژوئن ۲۰۱۳). «مروری بر سینمای معاصر اتریش با بررسی "بهشت: عشق" اثر اولریش سیدل». دریافت‌شده در ۲۸ تیر ۱۳۹۳.
  2. «چکیده‌ای از مهم‌ترین اخبار جشنوارهٔ کن». ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۲۸ تیر ۱۳۹۳.

«Ulrich Seidl». دریافت‌شده در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۳.

پیوند به بیرونویرایش