بخور بحری یا عود بحری در زبان بومیان جنوب به بخور آبی یا عابد الماء که به معنی بنده آب ترجمه می‌شود. بخور بحری را زمانی که ملوانان و ناخداها برای مدت طولانی در دریا بودند بر روی عرشه کشتی یا لنج می‌سوزاندند. مواد تشکیل دهنده آن بیشتر نوعی چوب و ریشه گیاهان و مواد خرد سنگ مانند است. بخور بحری علاوه بر بوی خوش دارای خواص درمانی بسیاری است[۱] و همچنین از دریازدگی جلوگیری می‌کند. بخور بحری نقشی مهم در علوم غریبه و دعانویسی یهودیان و مسلمانان دارد.

نمونه بخور بحری

در ادبیاتویرایش

تا صبر را نباشد شیرینی شکر تا بید را نباشد بوی چو داربوی
درون خرگه از بوی خجسته بخور عود و عنبر کله بسته
هر کجا عود بود بوی خوش عود بود ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی

پانویسویرایش

منابعویرایش

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین (۱۳۷۳). معارف گیاهی. ۸ جلدی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی. ص. ۶۴۷.
  • واژه‌نامه برخط دهخدا