تله‌نت

(تغییرمسیر از تله‌نت بلژیک)

تِله‌نِت(Telenet) یک شبکه سوئیچینگ بسته تجاری آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۵ وارد عرصه خدمت شد. [۱] [۲] این شبکه اولین شبکه عمومی داده حائز مجوز FCC در ایالات متحده به شمار می‌آمد. [۳] مراکز تجاری و دولتی مختلفی برای خطوط اختصاصی که رایانه‌ها و شبکه‌های محلی خود را به این شبکه مازه‌ای وصل می‌کرد، هزینه ماهانه می‌پرداختند. دسترسی عمومی رایگان دایل-آپ به تله‌نت برای کسانی که مایل به دسترسی به این سیستم‌ها بودند، در صدها شهر در سراسر ایالات متحده فراهم شد.

شرکت اصلی اولیه، .Telenet Inc توسط بولت برانک و نیومن (BBN) تأسیس شد که لری رابرتز (رئیس سابق ARPANet) را به عنوان رئیس شرکت به همراه بری وسلر استخدام کردند. GTE در سال ۱۹۷۹ تله‌نت را تصاحب کرد. [۴] این شرکت بعداً توسط اسپرینت(Sprint) خریداری شد و Sprintnet نام گرفت. اسپرینت مشتریان را از تله‌نت به شبکه نوین Sprintlink IP منتقل کرد،[۵] که یکی از شبکه‌هایی است که اینترنت امروزی را تشکیل می‌دهد.

نخستین دفاتر تله‌نت در مرکز شهر واشنگتن دی سی قرار داشت، اما بعداً به مک‌لین، ویرجینیا منتقل شد. در همان زمانی که در مک‌لین بود توسط GTE خریداری شد و سپس دفاتر خود را به Reston، ویرجینیا منتقل کردند.

تاریخچهویرایش

پس از قانونی شدن «شرکت‌های ارائه‌دهنده شبکه ارزش افزوده(value added carriers)» در ایالات متحده، بولت برانک و نیومن (BBN) که پیمانکاران خصوصی ARPANET بودند، اقدام به ایجاد بخش خصوصی کردند. در ژانویه ۱۹۷۵، Telenet Communications Corporation اعلام کرد که آنها سرمایه خطرپذیر لازم را پس از یک تکاپوی دو ساله به دست آورده‌اند و در ۱۶ آگوست همان سال، اجرای نخستین شبکه عمومی سوئیچینگ بسته را آغاز کردند. [۶] [۷]

پوششویرایش

در ابتدا، شبکه عمومی دارای گره‌های سوئیچینگ در هفت شهر ایالات متحده بود: [۸]

گره‌های سوئیچینگ توسط متمرکزکننده‌های ترمینال کنترل‌کننده دسترسی تله‌نت (TAC) که هم در محل سوییچ‌ها قرار داشته و هم دور از آنها، تغذیه می‌شدند. تا سال ۱۹۸۰، بیش از ۱۰۰۰ سوئیچ در شبکه عمومی وجود داشت. در آن زمان، بزرگترین شبکه بعد از این شبکه که از سوئیچ های تله‌نت استفاده می‌کرد، شبکه بل جنوبی(Southern Bell) بود که حدود ۲۵۰ سوئیچ داشت.

فناوری شبکه داخلیویرایش

شبکه اولیه از مسیریابی گام به گام ایستا تعریف شده با بهره‌گیری از مینی‌کامپیوترهای تجاری پرایم به عنوان سوئیچ استفاده می‌کرد، اما بعداً به یک نوع سوئیچ هدفمند چندپردازشی بر مبنای ریزپردازنده‌های 6502 تغییر کرد. از جمله نوآوری های این سوئیچ نسل دوم، یک گذرگاه رابط داوری ثبت اختراع شده بود که یک سازه سوییچینگ در میان ریزپردازنده‌ها ایجاد کرد. [۹] در مقابل، یک سیستم عادی مبتنی بر ریزپردازنده در آن زمان از گذرگاه استفاده می‌کرد. سازه‌های سوییچینگ حدود بیست سال بعد، با ظهور پی‌سی‌آي اکس‌پرس و فراترابری رواج پیدا کردند.

اکثر خطوط میان‌سوئیچی با سرعت ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه و تعداد معدودی نیز همانند خط نیویورک-واشنگتن در تی۱(یعنی ۱/۵۴۴ مگابیت بر ثانیه) کار می‌کردند. پروتکل داخلی اصلی یک نوع انحصاری برمبنای X.75 بود. تله‌نت همچنین دروازه‌های استاندارد X.75 را به سایر شبکه‌های سوئیچینگ بسته اجرا می‌کرد.

در ابتدا، جداول سوئیچینگ نمی‌توانستند جداگانه از کد اجرایی اصلی تغییر داده شوند و به‌روزرسانی‌های توپولوژی با خراب کردن عمدی کد سوئیچ و راه‌اندازی مجدد اجباری از مرکز مدیریت شبکه همراه بود. بهبود در نرم‌افزار باعث شد جداول جدید بتوانند بارگزاری شوند، اما شبکه هرگز از پروتکل‌های مسیریابی پویا استفاده نمی‌کرد. مسیرهای ثابت چندگانه بر یک مبنای سوئیچ به سوئیچ، می‌توانستند برای تحمیل‌پذیری اشکال تعریف شود. عملکردهای مدیریت شبکه به فعالیت بر روی مینی‌کامپیوترهای پرایم ادامه دادند.

تله‌نت نخست از یک رابط میزبان اتصال مجازی انحصاری استفاده می‌کرد. [۱] رابرتز و بری وسلر مدت کوتاهی قبل از نهایی شدن پروتکلی برای انتقال داده سوئیچینگ بسته بر پایه مدارهای مجازی، به یک تلاش بین‌المللی برای استاندارد کردن آن پیوستند. پیشنهاد CCITT برای X.25 توسط Rémi Després و دیگر کارشناسان بین‌المللی مهیا می‌‌شد. به منظور اینکه تله‌نت قادر به پیوستن به توافق باشد، چند تغییر جزئی در جهت تکمیل جزئیات طرح پیشنهادی اعمال شد. [۱۰] [۱۱] تله‌نت مدت کوتاهی پس از انتشار پروتکل در مارس ۱۹۷۶، X.25 [۱] را پذیرفت. رابط میزبان X.25 آن نخستین مورد در صنعت بود.

دسترسی به شبکهویرایش

دسترسی ناهمزمان(آسنکرون) اولیهویرایش

کاربران می‌توانستند از مودم‌های موجود در شبکه انتقال عمومی تلفن یا از پایانه‌های «گنگ» یا از رایانه‌هایی که چنین پایانه‌هایی را شبیه‌سازی می‌کردند، برای تماس با درگاه‌های TAC استفاده کنند. سازمان های مجهز به تعداد زیادی پایانه محلی می‌توانستند یک TAC را در سایت خود نصب کنند که از یک خط اختصاصی با سرعتی تا ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه برای اتصال به یک سوئیچ در نزدیکترین مکان تله‌نت استفاده می‌کرد. حداکثر سرعت مودم‌های دایل-آپ پشتیبانی شده ۱۲۰۰ بیت بر ثانیه بود که بعداً به ۴۸۰۰ بیت بر ثانیه رسید.

به عنوان مثال، یک مشتری در شهر نیویورک قادر بود شماره محلی را شماره‌گیری کند، سپس دستوری شبیه به دستور زیر را تایپ کند:

c 301 555

که باعث اتصال(حرف 'c' به همین خاطر است) آنها به سیستم کامپیوتری مشخص شده با شماره "۵۵۵" واقع در مجاورت "کد منطقه" استاندارد تلفن ۳۰۱ می‌شد.

یکی از مشتریان مهم یک ارائه‌دهنده اولیه(به بیان امروزی) خدمات اینترنتی به نام The Source بود که تجهیزاتش در مکلین، ویرجینیا قرار داشت. تله‌نت در زمانی که مشتریان شرکتی اندکی داشت، نرخ شبانه بسیار پایین‌تری را ارائه می‌کرد و این باعث شد تا The Source یک پیشنهاد معقول و مناسب را به ده‌ها هزار مشتری ارائه کند. یکی دیگر از مشتریان مهم در دهه ۱۹۸۰ کوانتوم لینک(AOL کنونی) بود.

سایر پروتکل‌های دسترسیویرایش

تله‌نت از متمرکزکننده‌های از راه دور برای پایانه‌های هوشمند خانواده IBM 3270 پشتیبانی می‌کرد که از طریق X.25 با نرم‌افزار نوشته شده توسط تله‌نت که در پردازنده‌های فرانت-اند سری IBM 370x اجرا می‌شدند، ارتباط برقرار می‌کرد. تله‌نت همچنین از رابط‌های ترمینال حالت بلوک (BMTI) برای پایانه‌های IBM Remote Job Entry پشتیبان پروتکل‌های 2780/3780 و HASP Bisync پشتیبانی می‌کرد.

PC Pursuitویرایش

در اواخر دهه ۱۹۸۰، تله‌نت سرویسی به نام PC Pursuit را ارائه کرد. مشتریان با پرداخت یک هزینه ثابت ماهانه قادر بودند با شبکه تله‌نت در یک شهر تماس بگیرند، سپس از مودم های شهر دیگر برای دسترسی به سامانه‌های تابلوی اعلانات و سایر خدمات استفاده کنند. PC Pursuit در میان علاقه‌مندان به کامپیوتر بسیار محبوب بود، زیرا هزینه‌های مسافت‌های طولانی را دور می‌زد. از این نظر، PC Pursuit شبیه اینترنت بود و به هر کاربری اجازه می‌داد تا با هر سیستمی همچون یک سیستم محلی تماس بگیرد.

هنگام اتصال به شبکه، کاربر یک کد پنج حرفی را برای شهر هدفی که می‌خواست با آن تماس برقرار کند وارد می‌کرد. این کد شامل یک کد ایالتی دو حرفی و یک سرواژه سه حرفی برای شهر مورد نظر بود. به عنوان مثال، برای تماس با یک سیستم در کلیولند، اوهایو، کاربر کد OHCLV را که مخفف "OHio"، "CLeVeland" بود وارد می‌کرد. پس از اتصال، کاربر می‌توانست با هر شماره محلی تماس بگیرد و سیستم ارتباط مستقیم بین دو نقطه پایانی را شبیه‌سازی می‌کرد.

فهرست جزئی از شهرهای قابل دسترسی توسط PC Pursuit
کد شهر کد(های) منطقه شهر
AZPHO 602 فینیکس، آریزونا
CAGLE 818 گلندیل، کالیفرنیا
CALAN 213 لس آنجلس، کالیفرنیا
CODEN 303 دنور، کلرادو
CTHAR 203 هارتفورد، کانکتیکات
FLMIA 305 میامی، فلوریدا
GAATL 404 آتلانتا، جورجیا
ILCHI 312 ، 815 شیکاگو، ایالت ایلینویز
MABOS 617 بوستون، ماساچوست
MIDET 313 دیترویت، میشیگان
MNMIN 612 مینیاپولیس، مینه سوتا
NCRTP 919 پارک مثلث تحقیقاتی، کارولینای شمالی
NJNEW 201 نیوآرک، نیوجرسی
NYNYO 212 ، 718 شهر نیویورک
OHCLV 216 کلیولند، اوهایو
ORPOR 503 پورتلند، اورگان
PAPIT 412 پیتسبورگ، پنسیلوانیا
PAPHI 215 فیلادلفیا، پنسیلوانیا
TXDAL 214 ، 817 دالاس، تگزاس
TXHOU 713 هیوستون، تگزاس
WIMIL 414 میلواکی، ویسکانسین
WASEA 206 سیاتل، واشنگتن

همچنین ببینیدویرایش

  • سرویس سوئیچ بسته بین المللی
  • تیمنت

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Roberts, Dr. Lawrence G. (November 1978). "The Evolution of Packet Switching" (PDF). IEEE Invited Paper. Retrieved September 10, 2017. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «:2A» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. C. J. P. Moschovitis, H. Poole, T. Schuyler, T. M. Senft, History of the Internet: A Chronology, 1843 to the Present, p. 79-80 (The Moschovitis Group, Inc 1999)
  3. Stephen Segaller, NERDS 2.0.1: A Brief History of the Internet, p. 115 (TV Books Publisher 1998)
  4. Robert Cannon. "Industry :: Genuity". Cybertelecom. Retrieved 2011-12-21.
  5. "Sprintlink.net". Sprintlink.net. Retrieved 2011-12-21.
  6. "Electronic post for switching data." Timothy Johnson. New Scientist. May 13, 1976
  7. Mathison, S.L. Roberts, L.G. ; Walker, P.M., The history of telenet and the commercialization of packet switching in the U.S., Communications Magazine, IEEE, May 2012
  8. Telenet inaugurates service,ACM Computer Communications Review, Stuart L. Mathison, 1975
  9. Byars, S. J.; Carr, WN (31 January 1989), "Patent Bus Interface", US Patent 4,802,161, U.S. Patent and Trademark Office, retrieved 2007-09-18
  10. Schwartz, Mischa (2010). "X.25 Virtual Circuits - TRANSPAC IN France - Pre-Internet Data Networking [History of communications]". IEEE Communications Magazine. 48 (11): 40–46. doi:10.1109/MCOM.2010.5621965. ISSN 1558-1896.
  11. Rybczynski, Tony (2009). "Commercialization of packet switching (1975-1985): A Canadian perspective [History of Communications]". IEEE Communications Magazine. 47 (12): 26–31. doi:10.1109/MCOM.2009.5350364. ISSN 1558-1896.