جارو مرکزی

جارو مرکزی نوعی دستگاه جارو برقی محسوب می‌شود که در انبار یا زیر زمین مناطق مسکونی یا تجاری یا اداری و صنعتی جاگذاری می‌شود و توسط کلیدها و پریزهای مربوطه در محل مورد نظر قابل استفاده است. این دستگاه ذرات خاک را از طریق لوله‌های نصب شده در داخل دیوار به یک کانتینر جمع‌آوری شده در یک فضا راه دور ارسال می‌کنند. جای این جارو معمولاً در زیرزمین، گاراژ یا موتور خانه است. این ابزار دارای ورودی‌هایی در سراسر ساختمان است که به شیلنگ‌های قدرت و سایر لوازم جانبی مرکزی متصل می‌شوند تا گرد و غبار، ذرات و آوارهای کوچک از اتاق‌های داخلی را از بین ببرند.

یک نمونه جارو مرکزی

تاریخچه جارو مرکزیویرایش

قرن نوزدهمویرایش

اولین معرفی یک سیستم شبیه به جارو مرکزی در اواخر قرن ۱۹ بود. یک ماشین مجزا که از لوله‌های مس متصل شده به محفظه ملحقات، که معمولاً در زیرزمین قرار دارد و به چندین محل در یک ساختمان گسترش یافته‌است، در چندین خانه می‌توانند به صورت همزمان استفاده شوند. این ابزار به دلیل هزینه زیاد مواد اولیه و قابلیت‌های ضعیف برای از بین بردن گرد و غبار، در آمریکا فروش موفقی نداشت.

در سال ۱۸۶۹، ایوس مکگافی، نخستین جاروبرقی قابل حمل یا «ماشین جارو» را اختراع کرد. جارو برقی قابل حمل محصول پدر و مادر به سیستم خلاء مدرن مرکزی است.

قرن بیست و یکمویرایش

در دههٔ ۱۹۳۰، توسعهٔ موتورهای الکتریکی کوچک و قدرتمند، محبوبیت و در دسترس بودن جاروبرقی قابل حمل را افزایش داد و مصرف‌کنندگان را بیشتر به سمت خرید جارو مرکزی کشاند.

در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، اختراع لوله‌های خلاء نازک PVC سیستم خلاء مرکزی را در ایالات متحده ارزان‌تر کرد. پیش از این، لوله‌های گران‌قیمت به‌طور انحصاری مورد استفاده قرار می‌گرفتند و در صورت لزوم با ایجاد قوانین آتش‌سوزی، ممکن است برای نصب بخشی یا همه موارد استفاده شوند.

در دهه ۱۹۹۰، سیستم‌های خلاء مرکزی در میان عوامل املاک و مستغلات و بازسازی خانه‌ها به دلیل ارزش افزوده به خانه‌ها در فروش مجدد محبوبیت یافتند. آلرژی نقش مهمی در محبوبیت فزاینده سیستم‌های خلاء مرکزی در دهه ۱۹۹۰ بازی کردند.

جارو مرکزی در عصر حاضرویرایش

تاریخچه کمپانی دوملویرایش

سابقه شروع به کار کارخانه دومل از سال 1946 درمنطقه ی زلزنیکی Železniki برمیگردد که شروع فعالیت تولید و صنعت در زمینه تولید صنعت فلزات و اتصالات و در نهایت محصولات Niko Žumer در سال 1953 بخشی به منظور تولید الکتروموتور راه اندازی شد ودر این سال بود که اولین الکتروموتور ساخته ی این کارخانه وارد بازار شد و در تاسال 1954 بصورت سهامی عام با پرسنل بالغ بر 246 کارگر به کار خود ادامه داد .

در این سال اولین موتور الکتریکی خود را صادر کرد و در همان سال خط تولید جدید و ساختمان های تولید موتور الکتریکی ساخته شد. و در طیف محصولات شرکت تمرکز اصلی بر روی موتورهای الکتریکی گذاشته شد در سال 1962 با نام ایسکرا ISKRA خط تولید الکترو موتور را ادامه داد و تولیدات خود را به برندهای مشهور صادر کرد و این روند تا سال 1963 به تولید انبوه موتورها انجامید

که در نهایت در سال 1974 بهترین موتور جاروبرقی از نظر بازده ای را تولید نمود و این موفقیت جوازی برای ورود به بازار و صنعت آلمان شد .در همین سال خطهای تولید جاروبرقی در آلمان را تسخیر نمود و عمده تولیدات این کارخانه را شرکت AEG آلمان سفارش داد و ارتباط این دو کمپانی مستحکم شد .

در سال 1987 شرکت چهار چوب اصلی و مستقل خودش را در تولید انواع الکتروموتور و موتورهای جارو برقی بنا نهاد ودر نهایت سال 1992 به DOMEL تغییر نام داد و در این سال دو میلیون موتور تولید و به اروپا و امریکا صادر کرد

در سال 1996 به سهام اروپا ملحق شد . در سال 2003 در جایگاه پیشگامان صنعت اروپا قرار گرفت

سال 2011 همراه با ده شریک دیگر اقدام به تاسیس مرکز توسعه نلا،NELA development centre که در تاریخ 1 ژوئن اختصاصا توسط نه تن از کارکنان جهت توسعه محصولات و فن آوری را ایجاد گردید. سال 2011 بخش تولید موتورهای ریزمدرن را آغاز نمود و همچنین بخشی را به تولید الکترو موتور برای کمپانی های بزرک اتومبیل های اروپایی اختصاص داد

منابعویرایش

اولین تولید کننده جارو مرکزی در ایران