باز کردن منو اصلی

رابطهٔ باز گونه‌ای از ارتباط میان‌فردی است که در آن افراد می‌خواهند با هم باشند ولی بر روی نوعی رابطه با بیش از یک شریک (همسر) توافق می‌کنند. این بدان معنا است که آنان موافقت می‌کنند که رابطهٔ احساسی یا عاشقانه با افرادی که با شریکشان ملاقات می‌کنند، قابل قبول است، اجازه داده، یا تحمل می‌شود. بطور کلی رابطهٔ باز زمانی به وقوع می‌پیوندد که افراد دارای دو یا بیشتر از دو رابطهٔ عاشقانه یا جنسی در یک زمان هستند که ممکن است یک رابطهٔ کوتاه یا یک رابطهٔ طولانی‌مدت مانند ازدواج باشد. مفهوم رابطهٔ باز از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به رسمیت شناخته شده است.

انواع گونه‌های رابطهٔ بازویرایش

رابطه‌های باز به میزان زیادی تعمیمی از مفهوم رابطه‌ای هستند که فراتر از تک‌همسری است. یک گونه از رابطهٔ باز، ازدواج باز است که در آن افرادِ ازدواج‌کرده دارای رابطهٔ باز هستند. گونه‌های متفاوتی از رابطه‌های باز وجود دارد که برخی از نمونه‌ها عبارتند از:

  • رابطهٔ چند شریکه، میان سه یا بیشتر از سه شریک که رابطهٔ جنسی میان تمام شریک‌ها به وقوع می‌پیوندد.
  • رابطه‌های ترکیبی، که در آن یک شریک تک‌همسری است و شریک دیگر بیشتر از یک همسر دارد.
  • ضربدری، که در آن‌ها افراد مجرد یا شریک‌هایی از روابط دارای تعهد، با دیگران رابطهٔ جنسی برقرار می‌کنند. چه به منظور سرگرمی یا به‌عنوان یک فعالیت اجتماعی.

دلایل آغاز یک رابطهٔ بازویرایش

ممکن است دلایل گوناگونی برای شکل‌گیری یک رابطهٔ باز وجود داشته باشد که عبارتند از:

  • عاشق فرد دیگری شدن در حالی که شخص نمی‌خواهد رابطهٔ پیشین خود را پایان دهد.
  • افرادی که بطور ذاتی و طبیعی تک‌همسر نیستند.
  • زمانی که تفاوتی میان دو نفر در رابطه آشکار می‌شود.
  • یک شریک متوجه می‌شود که قادر به پاسخگویی به نیازهای شریک دیگر نیست.
  • تنوع شهوت میان شریک‌ها.
  • یک یا هر دو شریک خواهان آزادی، یاری، یا تنوع شریک‌های جنسی بیشتری هستند.
  • نیاز به چالش: برخی افراد حس می‌کنند که رابطه‌شان ناکافی است مگر آنکه به چالش کشیده شوند. رابطه‌های باز ممکن است حس حسادت، دلبستکی، یا مالکیت را به وجود آورند که همهٔ آن‌ها چالش‌هایی برای پیشبرد یک رابطه هستند.

منابعویرایش