سنگ صبور رمانی از صادق چوبک است که در سال ۱۳۴۵ شمسی منتشر شده‌است.

سنگ صبور
Sanghe sabour resize.jpeg
نویسندهصادق چوبک
ناشرانتشارات جاویدان
محل نشرتهران
تاریخ نشر۱۳۴۵ خورشیدی
تعداد صفحات۴۰۰ صفحه
سبکناتورالیسم
زبانفارسی
نوع رسانهکتاب
تصویرگرطراح جلد: صادق چوبک، خط از مرتضی عبدالرسولی
قطعرقعی
کتابخانهٔ ملی ایران‭۱۲۳۶۰۸
چراغ آخر
چراغ آخر
چراغ آخر

اصطلاح سنگ صبور در فرهنگ عامه ایرانی برای کسی یا چیزی به کار می‌رود که شنونده همه دردها و رنجهای آدمی است. سنگ صبور درد دل‌ها را می‌شنود و غمخواری می‌ورزد.

ساختار این رمان بر اساس تک گویی یا مونولوگ است. تمام شخصیت‌ها در فصولی جداگانه به شیوه راوی اول شخص و به زبان گفتاری حرف می‌زنند. تکنیک یا صناعت رمان شیوه جریان سیال ذهن است که جیمز جویس پیش‌تر در رمان معروف خود اولیس اجرا کرده بود.

احمدآقا شخصیت اصلی این رمان است، که با نگاهی تیزبین، خرافه، جهل و تهیدستی مردم شیراز یا مردم ایران را به تصویر می‌کشد.

تمام رمان و تمام تک گویی‌ها بازتاب جهان تاریک و خون‌آلودی است که نویسنده از ایران در سال‌های اوایل قرن بیستم تصویر می‌کند. جنایتکاری بی رحم به نام سیف القلم در شیراز زن‌های صیغه‌رو را به دام انداخته و می‌کشد. احمد آقا در نقش معلم و نویسنده گویی ناخودآگاه روایت‌گر همه این فجایع از زبان شخصیت‌های این رمان است.

سنگ صبور یکی از آثار معروف چوبک تصویری سیاه از زندگی آمیخته با فقر مردم جنوب تهران در سال های حکومت پهلوی است. محوریت رمان سنگ صبور توصیف ها و گرایش های سودازده جنسی از منظر شخصیت هایی داستان است، در بسیاری از بخش های رمان جهان بینی و نگرش اجتماعی شخصیت ها ارائه گر نوعی ابهام دهشتناک از جامعه است طوری که فضای رمان را به کابوس هراس آوری بدل می کند که در آن همه چیز در یاسی ابدی ساکن مانده و امکان عبور و گذار از آن وجود ندارد، لذا تاثیر هدایت در این رمان نیز کاملا هویداست.[۱]


منابعویرایش

  • «رابطه صادق چوبک با دربار پهلوی چگونه بود؟». مشرق.