باز کردن منو اصلی

سوگند در کتاب اوستا سوکنتا و در زبان پهلوی سئوکند و در زبان عربی قَسَم، اقرار و اعترافی را گویند که شخص از روی شرف و ناموس خود می‌کند و خدا یا بزرگی را شاهد گیرد.[۱]

تاریخچهویرایش

 
مراسم سوگند سربازان لیتوانیایی، حدود ۱۹۳۰

سوگند به همراه فعل خوردن به کار می‌رود. منشأ آن در گذشته سوگند یا سئوکند به معنای گوگرد است. در دوران باستان یکی از روش‌های نهایی اثبات اتهام متهمان، خوراندن گوگرد به آنان بوده‌است. چنانچه متهم بعد از خوردن گوگرد یا همان سوگند زنده می‌ماند، حکم به برائتش می‌دادند و در صورت مرگ وی به معنای دروغگویی او شمرده می‌شده‌است. اصطلاح "سوگند خوردن" که تأکید شخص بر صحت گفته‌هایش است، در اصل از همین آیین گرفته شده‌است.[۲][۳]

در ادبیاتویرایش

  • کنون هرچه گویَمْش ْ جزآن کند

نه سوگند داند نه پیمان کند.(فردوسی)

  • چرا بر عهد و سوگند رسول خویش نشتابی

بسوی عهد فرزندش گر اهل عهد و سوگندی(ناصر خسرو)

  • و برزویه را مثال داد مؤکد بسوگند که... (کلیله و دمنه)

به سوگند گفتی که خونت بریزم ز سوگند بگذر بقول استواری (عماد شیرازی)

پانویسویرایش

  1. لغت نامه دهخدا
  2. دکتر مهری باقری (۱۳۶۷)، «بخش گونه‌های تحول معنایی»، مقدمات زبان‌شناسی، انتشارات دانشگاه تبریز
  3. Set Cookies