سینمای آلمان

سینمای آلمان به صنعت فیلم در آلمان اشاره دارد و قدمت آن به اواخر قرن نوزدهم می‌رسد. سینمای آلمان در دوره ۱۹۱۸-۱۹۳۳ تاثیرات برجسته‌ای هم از دید فنی و هم از دید هنری بر سینما داشته است.

سینمای آلمان
Bundesarchiv Bild 146-1988-035-15, Berlin, Wintergarten.jpg
سالن وینترگارتن برلین نخستین سینما در تاریخ بود، با فیلمی کوتاه که در ۱ نوامبر ۱۸۹۵ توسط برادران اسکلادانوسکی ارائه شد.
تعداد سالن۴٬۶۳۷ (۲۰۱۴)[۱]
 • سرانه۶٫۲ در ۱۰۰٬۰۰۰ (۲۰۱۱)[۲]
توزیع‌کنندگان اصلیوارنر برادرز ۱۹٫۵٪
والت دیزنی پیکچرز ۱۱٫۵٪
سونی پیکچرز ۱۱٫۱٪[۳]
فیلم‌های تولید شده (۲۰۱۱)[۴]
داستانی۱۲۸ (۶۰٫۴٪)
پویانمایی۵ (۲٫۴٪)
مستند۷۹ (۳۷٫۳٪)
تعداد پذیرش (۲۰۱۴)[۱]
مجموع۱۲۱٬۷۴۰٬۶۹۰
 • سرانه۱٫۵۰ (۲۰۱۴)
فیلم‌های ملی۳۲٬۱۰۰٬۰۰۰ (۲۶٬۷٪)

بر خلاف سایر سینماهای ملی که در زمینه سیستم‌های سیاسی به نسبت پیوسته و پایداری رشد کرده‌اند، آلمان در قرن بیستم شاهد تغییرات فراوانی در هویتش بوده است. این تغییرات باعث به وجود آمدن دوره‌ها و جنبش‌های مختلفی در سینمای این کشور شدند.

سال‌های آغازینویرایش

در سینمای آلمان شروع کار فیلم سازی به به ماکس اسکلادانوسکی و پس از آن به اسکار مستر نسبت داده می‌شود. از حدود ۱۸۹۶ در مونیخ کارآفرین‌های باواریایی دستگاه سینماتوگراف را وارد آلمان کردند و تنها ۵ سال پس از آن هنرمندان تئاتر نیز بیشترین اقبال را در بازی جلوی این دستگاه جدید از خود بروز دادند.[۵]

از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۱ اوج و شکوه سینمای واقعی آلمانی‌ها است و این روند به ۲ علت به وقوع پیوست: اول روح ماجراجوی صنعتگران و مخترعان آلمانی که مدام ابزار تازه برای دوریین ها می‌ساختند و استودیوها را مجهز می‌کردند و دیگری حضور کارگردانان بزرگ تئاتر که پیشینه گرانقدر خود را به سینمای نوظهور هدیه دادند.[۶][۷]

سینمای آلمان در دوران جنگ جهانی اول رو به افول گذاشت. تبعات سیاسی و بین‌المللی و فرهنگی این جنگ برای آلمان‌ها چنان تحقیرآمیز بود که آنان را سخت در ناامیدی فرو برد، اما دریافت همین جامعه شناختی توسط سینماگران آلمانی سبب شد بهترین دوره سینمای آلمان در همین سال‌های پس از جنگ جهانی اول شکل بگیرد.

ظهور اکسپرسیونیسم و رئالیسم نوینویرایش

به تعبیری مهم‌ترین اتفاق سینمای آلمان در ابتدای دهه ۲۰، ظهور سبک انتزاعی اکسپرسیونیسم بود که دریچه‌ای نو به لحاظ بصری به روی سینما باز کرد. فیلم‌هایی مانند گولم، مطب دکتر کالیگاری و نوسفراتو از مهم‌ترین آثار این دوره‌اند.[۸][۹]

فریتس لانگ، روبرت وینه، پاول وگنر، امیل یانینگز، ورنر کراوس، کارل فروند، فردریش ویلهلم مورنائو، آستا نیلسن، کارل هوفمان،اریش پومر و اویگن شوفتان از مهمترین افراد مربوط به بدنه سینمای اکسپرسیونیسم در این دوران هستند.[۱۰]

از ۱۹۲۵ به بعد اکسپرسیونیسم محبوبیت‌اش را از دست داد و در حدود سال ۱۹۲۵ رئالیسم نوین جایگزین آن شد. تاثیر جو اجتماعی در این دوره نیز بسیار قابل اعتنااست.  عمده آلمانی‌ها اعتقاد داشتند زمانه‌ی نا امیدی به سر رسیده و باید بدنبال احقاق گذشته خود باشند.

در ۱۹۳۳ با قدرت گرفتن هیتلر ابزارهای فرهنگ و هنر آلمان کلا در اختیار رایش سوم قرار می‌گیرد. با حضور و قدرت یافتن هیتلر بسیاری از استعداد‌ها مانند کنرادفایت، مارلنه دیتریش و آنتون والبروک و دیگران مجبور به ترک آلمان شدند.[۱۱]

اما در این سال‌ها فیلم‌های مستند تبلیغاتی لنی ریفنشتال موسوم به پیروزی اراده و المپیا معروف‌ترین کارهای آن دوران به شمار می‌آیند.[۱۲]

پس از جنگ جهانی دوم، مهاجرت هنرمندان تئاتر و سینما به غرب هنوز ادامه داشت. با تقسیم دو آلمان و ایجاد دیوار برلین، بین دو دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ سینمای هر دو آلمان در افول مطلق به سر ‌برد. اگرچه در دهه ۷۰ با ظهور بزرگانی مثل ورنر هرتسوگ با فیلم‌های آگیره خشم پروردگار، معمای کاسپار هاوزر و فیتزکارالدو و همچنین ویم وندرس با فیلم‌های پاریس تگزاس و آسمان فراز برلین دوباره جرقه‌هایی از استعداد در سینمای آلمان بروز و ظهور یافت.[۱۳][۱۴][۱۵]

سینمای مدرن آلمانویرایش

از ۱۹۹۰ به بعد چندین شرکت فعال سینمایی مانند استودیو بابلسبرگ، باواریا فیلم، کنستانتین فیلم و اونیورزوم فیلم در آلمان تولیدات سینمایی را انجام دادند.[۱۶]

فیلم‌هایی مانند بدو لولا بدو از تام تیکور، خداحافظ لنین از ولفگانگ بکر، در مقابل دیوار از فاتح آکین، زندگی دیگران ساخته فلوریان هنکل فون دونرسمارک، هیچ کجا در آفریقا ساخته کارولین لینک، سرباز جهانی و میهن‌پرست از رولاند امریش، شیوع ساخته ولفگانگ پترسن از شناخته شده‌ترین آثار سینمای مدرن آلمان برشمرده می‌شوند که بعضا جوایز سینمایی معتبری مانند جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان را نیز بدست آوردند.[۱۷][۱۸]

جشنواره برلینویرایش

جشنواره بین‌المللی فیلم برلین که از سال ۱۹۵۱ آغاز به کار کرد به محفلی برای ارتباط سینمای آلمان با دیگر کشورها تبدیل شد. جشنواره فیلم برلین در کنار جشنواره فیلم ونیز و جشنواره فیلم کن، مهمترین رویداد سینمایی اروپا به‌شمار می‌رود.

این جشنواره هر ساله جایزه خرس طلایی و خرس نقره‌ای را به برگزیدگان بخش اصلی اهدا می‌کند. خرس به‌عنوان نمادی از شهر برلین شناخته می‌شود.

در بخش‌های چندگانهٔ این فستیوال، مسابقه - پانوراما - فُروم - نسل - پرسپکتیو کینو آلمان - برلیناله کوتاه و چشم‌اندازی به گذشته، حدود ۴۰۰ فیلم به نمایش در می‌آیند.[۱۹]

آمار و ارقامویرایش

در حال حاضر در آلمان بیش از ۴۸۰۰ سالن سینما موجود است و تولیدات سالیانه فیلم بلند در این کشور ۱۲۸، فیلم مستند ۸۰ و پویانمایی به ۶ عدد رسیده است. جمعیت سینماروی آلمان نیز حدود ۱۲۵ میلیون نفر گزارش شده است.[۲۰]

نگارخانهویرایش

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Marktdaten - Kinoergebnisse". FFA - Filmförderungsanstalt. Retrieved 25 March 2015.
  2. "Table 8: Cinema Infrastructure - Capacity". UNESCO Institute for Statistics. Retrieved 5 November 2013.
  3. "Table 6: Share of Top 3 distributors (Excel)". UNESCO Institute for Statistics. Retrieved 5 November 2013.
  4. "Table 1: Feature Film Production - Genre/Method of Shooting". UNESCO Institute for Statistics. Retrieved 5 November 2013.
  5. «Who's Who of Victorian Cinema». www.victorian-cinema.net. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  6. «PM20Jh. Mappe=P029658». webopac.hwwa.de. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  7. «آشنایی با سینمای آلمان». همشهری آنلاین. ۲۰۱۴-۰۲-۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  8. «An Introduction to German Expressionist Films». artnet News (به انگلیسی). ۲۰۱۳-۱۲-۲۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  9. «Henrik Galeen - Writer - Films as Writer:, Other Films:, Publications». www.filmreference.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  10. Jung, Uli & Schatzberg, Walter. Beyond Caligari: The Films of Robert Wiene. Berghahn Books, 1999.
  11. Buruma, Ian (2007-06-14). "Fascinating Narcissism". ISSN 0028-7504. Retrieved 2019-12-17.
  12. Falcon، Richard (۲۰۰۳-۰۹-۰۹). «Obituary: Leni Riefenstahl» (به انگلیسی). The Guardian. شاپا 0261-3077. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  13. «مانیفیست هرتسوگ درباره سینمای مستند». همشهری آنلاین. ۲۰۱۴-۱۰-۲۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  14. Harris، Mark (۲۰۰۹-۰۷-۲۹). «Book Review | 'Conquest of the Useless: Reflections From the Making of 'Fitzcarraldo',' by Werner Herzog» (به انگلیسی). The New York Times. شاپا 0362-4331. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  15. Lehrer, Adam. "MoMA Celebrates Auteur Director Wim Wenders With Retrospective". Forbes. Retrieved 2019-12-17.
  16. Biographie, Deutsche. "Schleussner - Deutsche Biographie". www.deutsche-biographie.de (به آلمانی). Retrieved 2019-12-17.
  17. Riding، Alan (۲۰۰۷-۰۱-۰۷). «Florian Henckel von Donnersmarck - The Lives of Others - Movies - Report» (به انگلیسی). The New York Times. شاپا 0362-4331. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.
  18. "Academy Award for Best Foreign Language Film". Wikipedia. 2019-12-14.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ "Berlinale". www.berlinale.de. Retrieved 2019-12-17.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ «FFA Filmförderungsanstalt | Kinoergebnisse». www.ffa.de. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۱۷.

پیوند به بیرونویرایش