شعر غنایی در لغت به معنای آواز خوانی، سرود و نغمه است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که بیان‌گر عواطف و احساسات شخصی شاعر باشد. اینگونه اشعار بیشتر به صورت کوتاه بیان می‌شوند. منظومه شعر ویس و رامین یا خسرو و شیرین از جمله اشعار غنایی محسوب می‌شوند.[۱]

پانویسویرایش

  1. اعظم بابایی. «ادبیات غنایی». پژوهشکده باقرالعلوم (ع). بازبینی‌شده در ۱۳۹۱ بهمن ۱۶. 

منابعویرایش

  • Associate Professor ON Tansu, Greek Literary History lecture notes
  • Prof. Dr. Candan Şentuna Greek Literature and History Lecture Notes