باز کردن منو اصلی

عبدالرضا بن عبدالله اصفهانی متخلص به متین (؟ - ۱۷۶۱م) شاعر ایرانی در سدهٔ دوازدهم هجری/هجدهم میلادی در دورهٔ زندی بود که بیشتر در هند زیست و نزد دربار مغولان ارجمند گشت.[۱][۲][۳]

عبدالرضا متین اصفهانی
زادروزنامعلوم
اصفهان، پادشاهی صفویان
درگذشت۱۷۶۱م/ ۱۱۷۵ق
مرشدآباد، بنگال صوبه
پیشهشاعر
تأثیرگذارانمحمدعلی حزین لاهیجی

زندگی و شاعریویرایش

عبدالرضا در سالی نامعلوم در اصفهان از پدری اهل نجف زاده شد. فنون شعر را از شعرای روزگارش فراگرفت، سپس در بیست سالگی به هند مهاجرت کرد و در دربار بهادرشاه یکم راه یافت. ملازم سعادت‌علی‌خان در حکومت اود گشت. پس از آن به خدمت صفدرجنگ درآمد. در شعر، پیروی حزین لاهیجی بوده و در فن معما ممتاز شمرده می‌شده‌است. دیوانش نزدیک به دوازده هزار بیت است.[۱]
متین اصفهانی در سال ۱۷۶۱م/ ۱۱۷۵ق در بنگال درگذشت، ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی:[۱]

روزی که متین اصفهانیدر راه بهشت گشت راهی
گفتند برای سال فوتش:پیوست برحمت الهی

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ نظمی تبریزی، علی (۱۹۷۶). دویست سخنور؛ تذکرةالشعرای منظوم و منثور. تابش. ص. ۳۶۰.
  2. خیامپور، عبدالرسول (زمستان ۱۳۶۸). فرهنگ سخنوران. دوم. طلایه. ص. ۵۰۸.
  3. سامی, شمس‌الدین (1311). قاموس الأعلام (به ترکی عثمانی). ششم. p. ۴۱۵۳.