باز کردن منو اصلی

سیدحسین رضوی معروف به غبار همدانی (زاده ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشته شوال ۱۳۲۲ قمری در همدان) شاعر همدانی متخلص به غبار است.

زندگینامه غبارویرایش

از دودمان حاج سید صادق امام جمعۀ همدان و از سادات کبابی آن دیار بود. علوم ادبی و عربی را در زادگاه خود فرا گرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوق‌العاده‌ای که داشت در تحصیل دانش ، پیشرفت چشمگیری از خود نشان داد و در شمار استادان به‌نام شعر و ادب همدان قرار گرفت. غبار چندی در طریق عرفان قدم گذاشت و به سیر و سلوک در این رهگذر عمر صرف کرد. "دیوان" شعر غبار با اینکه بیش از هزار بیت نیست ، اما مکرر در همدان و اصفهان و تهران طبع و نشر گردیده است. وی در همدان درگذشت و پیکر او به قم منتقل کرده در صحن حضرت معصومه (س) به خاک سپردند.

عرفان غبارویرایش

طبق تنها اثر باز مانده از وی، دیوان اشعار، غبار عارفی رنج کشیده و سوخته در عشق است. آیت‌الله شیخ محمد جواد انصاری همدانی (وفات: ۱۳۳۹ شمسی)درباره وی گفته‌است: جذبه عشق الهی به غبار رسید و او سوخت.

شعر غبارویرایش

شیوه او همان طرز بازگشت است ونظر به حافظ و سعدی و خاقانی دارد. بعضی از غزلهای او بسیار قوی است:

دلم دارد بدان زلف چلیپاهمان الفت که با زنار ترسا
به زیر لاله کدامین شهید مدفون استکه از لحد به در افتاده گوشهٔ کفنش

یکی از غزلیات او ذیلاً آورده شده است

دلم دارد بدان زلف چلیپاهمان الفت كه با زنار ترسا
گره از كار مجنون كی گشایدكسی كه عقده زد بر زلف لیلی
بسی تند است و سركش آتش عشقولیكن خار از او ترسد نه خارا
ندیدم هرگز این آشفته دل رامگر در بند آن زلف چلیپا
یكی شد شیخ و آن دیگر برهمنكه دارد عشق در سرها اثرها
نبودی كوه كندن كار فرهادگرش شیرین نبودی كارفرما
چو لا خواهی شدن مگذار مگذاردرون خانه ی دل غیر الله
اگر مشتاق صاحب خانه باشیندارد فرق مسجد با كلیسا
چنان خرگاه لیلی سایه افكندكه مجنون گم شد اندر راه صحرا
سری را كآتش عشق است در دلنمی‌گنجد عقال عقل برپا
كسی كز تیشه كوه از پا فكندیفكندش تیشه ی عشق تو از پا
دلا سستی مكن در خوردن غمكه زین دارو توانی شد توانا
غبارا! زین میان برخیز برخیزكه با خود می نشاید بود و با ما


منابعویرایش

  • سوخته/موسسه شمس الشموس
  • سیدحسین رضوی غبار همدانی - ویستا
  • وبگاه
  • «غبار همدانی». ارمغان. دهم (۱۰۵ و ۱۰۶). مرداد و شهریور ۱۳۰۸.

پیوند به بیرونویرایش