فاجعه ۱۹۹۶ کوه اورست

فاجعه ۱۹۹۶ کوه اورست به رویدادهای رخ داده در ۲۰ و ۲۱ اردیبهشت سال ۱۳۷۵، (۱۰ و ۱۱ مه ۱۹۹۶) اشاره دارد که طی آن، هشت نفر از کوهنوردان بعد از صعود به قله کوه اورست و در حین فرود، گرفتار طوفان شده و کشته شدند.[۱] در طول این دوره صعود در کل ۱۲ نفر کشته شدند. با این حال این حادثه مرگبارترین حادثه بر روی کوه اورست نبود. کشته شدن ۱۶ نفر بر اثر ریزش بهمن در سال ۲۰۱۴ و کشته شدن ۱۸ نفر بر اثر ریزش بهمنهای پیاپی که به علت ایجاد زمین‌لرزه، در آوریل ۲۰۱۵ در کشور نپال از دیگر حوادثی بودند که به مراتب فاجعه بار تر از این تراژدی محسوب می‌شود.[۲] فاجعه کوه اورست ۱۹۹۶ بازتاب گسترده‌ای داشت و سوالات زیادی در مورد تجاری کردن کوه اورست به وجود آورد. کوهنوردان زیادی از جمله چندین تیم بزرگ و کوچک در کوه اورست دچار طوفان شدند. همچنین در جبه شمالی و گردنه جنوبی کوهنوردان زیادی جان خود را از دست دادند اما حوادثی که بر روی جبه جنوبی رخ داده بیشتر شناخته می‌شود. روزنامه‌نگاری به نام جان کراکائر از طرف مجله اوت ساید در گروهی به سرپرستی راب هال (چهار نفر از اعضای این گروه ناپدید شدند) حضور داشت. او بعد از این حادثه کتاب در هوای رقیق که در مورد حوادث و اتفاقات این سفر بود را به چاپ رسانید.[۳] که از آثار پر فروش این نویسنده است.

فاجعه ۱۹۹۶ کوه اورست
Everest Peace Project - Everest summit.jpg
نمایی از قله اورست.
تاریخ۱۱ مه ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-05-۱۱)
مکانکوه اورست
سازماندهی توسطادونچر کانسالنت
موینتن مدنس
پلیس مرزی هند و تبت
کشته‌ها۸

فهرست زیر، شامل کوهنوردانی است که در مسیر قله روز ۱۰ مه ۱۹۹۶ از طریق گردنهٔ جنوبی و خط‌الراس جنوب برای فتح قله، که طبق سفر و نقشه برنامه‌ریزی شده بود، تلاش می‌کردند:

تیم مشاوران ماجراجوییویرایش

این تیم به رهبری راب هال شامل این اشخاص می‌شود:

راهنمایانویرایش

  • راب هال: رهبر و راهنمای گروه (جان‌باخته کنار جبهه جنوبی قله)
  • مایک گروم
  • اندی هاریس: مفقود و ناپدید شده در جنوب قله هنگام یاری رساندن به هال

مشتریانویرایش

  • فرانک فیش بک (۵۳): ۳ بار تلاش برای فتح اورست. موفق به فتح قلهٔ جنوبی در ۱۹۹۴.
  • داگ هانسن (۴۶): تلاش‌های قبلی در اورست با تیم هال در ۱۹۹۵ - مفقود شده در کنار قلهٔ جنوبی در هنگام فرود با هال.
  • اشتاورت هاتشیسون (۳۴): جوان‌ترین عضو گروه هال تجربه‌های قبلی بالای ۸۰۰۰ متر شامل: کی۲ مسیر زمستان ۱۹۸۸- برود پیک از مسیر غربی ۱۹۹۲ و قسمت شمالی اورست ۱۹۹۴.
  • لو کاسیشکه (۵۳): کوهنوردی در ۶ قله از هفت قلهٔ جهان.
  • جان کراکائر (۵۳): روزنامه‌نگار. تکنیک‌های فنی کوهنوردی را انجام داده اما بدون تجربهٔ ۸۰۰۰ متری.
  • یاسوکو نامبا (۴۷): کوهنوردی در هفت قلهٔ جهان- مسن‌ترین زن کوهنورد در اورست در زمان خود. جان باخته در گردنهٔ جنوبی.
  • جان تیسک(۵۶): مسن‌ترین فرد در تیم هال. بدون تجربهٔ ۸۰۰۰ متری.
  • بک وترز(۴۹): ده سال کوهنوردی. بدون تجربهٔ ۸۰۰۰ متری.

تیم دیوانگان کوهستانویرایش

اسکات فیشر رهبر و راهنمای تیم دیوانگان کوهستان بود. تیم او از افراد زیر تشکیل می‌شود:

راهنمایانویرایش

  • اسکات فیشر: رهبر و راهنمای گروه. جان باخته در خط‌الراس جنوب شرقی ۳۵۰ متر پایین‌تر از قلهٔ جنوبی.
  • نیل بایدلمن
  • آناتولی بوکریف: کوهنوردی حرفه‌ای. در سال ۱۹۹۷ دریافت جایزه از آمریکن آلپین کلاب.

مشتریانویرایش

  • مارتین آدامز (۴۷): کوهنوردی در آکونکاگوا- دنالی و کلیمانجارو.
  • شارلوت فاکس (۳۸): کوهنوردی در تمام ۵۳ قلهٔ ۴۲۶۷ متری کلورادو در آمریکا و دو قلهٔ بالا ی ۸۰۰۰ متری گاشربروم ۲ و چو ایو.
  • لن گاملگارد (۳۵)
  • دیل کروز (۴۵): دوست قدیمی فیشر
  • تیم مادسن (۳۳) کوهنوردی گسترده در کلورادوی آمریکا و صخره‌نوردی در کانادا. بدون تجربهٔ ۸۰۰۰ متری.
  • سندی هیل پیت من (۴۱): شش کوهنوردی در ۷ قلهٔ جهان.
  • پت شونینگ (۶۸): یکی از اولین کوهنوردان گاشربروم ۱ و کوه وینسون. شناخته شده برای تنها نجات‌دهندهٔ شش عضو تیم در جریان فرود در اردوی آمریکا در قلهٔ کی۲ در سال ۱۹۵۳.
  • کلو شونینگ (۳۸): برادرزادهٔ پت. مسابقه‌دهندهٔ اسکی شیب‌دار یواس نشنال. بدون تجربهٔ ۸۰۰۰ متری.

در فرهنگ عامهویرایش

پانویسویرایش

  1. Dahlburg, John-Thor (1996). "Climbing Veterans Call Everest Deaths Inevitable". Los Angeles: LA Times.
  2. "Mount Everest Nepal Earthquake". The New York Times. 28 April 2015.
  3. Kroll, Justin (21 March 2014). "Universal Moves ‘Everest’ to September 2015". variety.com. Retrieved 22 March 2014.

منابعویرایش