موسیقی قَوّالی یکی از شاخه‌های موسیقی عرفانی است که بیشتر در کشور پاکستان رواج دارد. قوالی که آمیخته با عبادت است، همواره مورد اعتراض گروه‌های افراط‌گرای اسلامی بوده‌است.[۱]

ریشهٔ موسیقی قوالی به سدهٔ هفتم هجری بازمی‌گردد.[۲] زمانی‌که نوادگان تیمور لنگ بنا به وصیت پدربزرگان‌شان سعی به گردهمایی هنرمندان و اهل ادب در دهلی، آگرا و لاهور نموده و دوران طلایی شکوفایی ادبیات، معماری و موسیقی را از بهترین عوامل فرهنگی ایران و هند پایه‌گذاری کردند.

علی بن عثمان هجویری پایه‌گذار صوفی‌گری در هندوستان، معین‌الدین چشتی و پیروان او به هنگام همایش، اشعار مولایانِ خود را به صورت سروده‌هایی اجرا می‌نمودند که به قوال شهرت یافت. قوال که به عواملِ ادبی و موسیقی غنی شده بود در نهایت گسترده‌ترین سبک موسیقی سنتی در هندوستان و پاکستان گردید.

درخشان‌ترین ستاره در موسیقی قوالی نصرت فاتح علی خان بود. فاتح علی در تمام ترانه‌های عرفانی‌اش روی دو موضوع مذهب و خدا تمرکز می‌کرد او خدا، پیامبر اسلام و همهٔ پرهیزگاران را می‌ستود و از آن‌ها الهام می‌گرفت[۳] همزمان با نصرت، عزیز میا چهرهٔ شاخص دیگر قوالی بود؛ و با داشتن فوق لیسانس در فارسی، اردو و عربی شعر هم می‌سرود و بهترین اشعار را استفاده می‌کرد.

منابعویرایش

  1. یک خوانندهٔ قوالی پاکستانی به ضرب گلولهٔ طالبان کشته شد، دویچه‌ولهٔ فارسی
  2. TwoCircles.net. «'Aaj rang hai' – Qawwali revisited – TwoCircles.net» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۱۹.
  3. نوای قوّالان پاکستانی در مدح امیرالمؤمنین علی(ع)، خبرگزاری فارس

پیوند به بیرونویرایش