باز کردن منو اصلی

مذهب در اصطلاح علم کلام اسلامی، طریقه‌ای خاص در فهم مسائل اعتقادی، خاصه امامت که منشأ اختلاف در آن توجیه مقدمات منطقی یا تفسیر ظاهر کتاب الهی است، مانند مذهب شیعهٔ دوازه امامی، اشعری، معتزله و ماتریدی و در اصطلاح فقهی روش خاص در استنباط احکام کلی فرعی از ظاهر کتاب و سنت مانند فقه مذهب شیعه، حنفی، مالکی، حنبلی و غیره است.[۱]

مذهب در گذشته به مکتب‌های فکری درون یک دین (مانند مذاهب چندگانه فقه اسلامی) اطلاق می‌شد. در مغرب‌زمین، واژه Religion به معنای مکتب‌های درون یک دین و به معنای خود دین به کار می‌رود. حدود نیم قرن است که در ایران تحت تأثیر این موضوع، کلمه مذهب را به هر دو معنا استعمال می‌کنند. این اصطلاح در زبان عربی و فارسی به دو مفهوم بکار رفته‌است.[۲]

بر این اساس مذهب را می‌توان هر یک از شاخه‌های دینی هم‌معنی کرد.

در ادبیات فارسیویرایش

در ادبیات فارسی در بسیاری از منابع مذهب به معنی روش و پیشه، راه ورسم و طریقت فکری نیز به کار رفته‌است.

نمونه‌های اشعارویرایش

علم و عمل مذهب من است و تو مِیعلم نجویی که گاو بی‌عملی
یک دوست بسنده کن که یک دل‌داریگر مذهب عاشقان عاقل داری
در مذهب ما باده حلال است و لیکنبی روی تو ای سرو گلندام حرام است
مذهب عاشق ز مذهبها جداستعاشقان را مذهب و ملت خداست

منابعویرایش

  1. مؤسسه لغتنامه دهخدا، لغتنامه دهخدا (لوح فشرده)، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۸۷.
  2. http://www.tahoordanesh.com