ساندرو بوتیچلی

هنرمند و نقاش ایتالیایی

آلساندرو دی ماریانو دی وانی فیلیپپی (ایتالیایی: Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi)، مشهور به ساندرو بوتیچلی (ایتالیایی: Sandro Botticelli) (زاده ۱ مارس ۱۴۴۵ - درگذشته ۱۷ مه ۱۵۱۰) نقاش مشهور فلورانسی دوران رنسانس ایتالیایی بود. او متعلق به مکتب فلورانس تحت حمایت لورنزو د مدیچی بود، حرکتی که جورجو وازاری کمتر از صد سال بعد در شرح زندگی بوتیچلی، از آن به عنوان «عصر طلایی» یاد کرده‌است.

ساندرو بوتیچلی
ساندرو بوتیچلی
خودنگاره احتمالی بوتیچلی، در ستایش مجی (۱۴۷۵)
نام در زمان تولدآلساندرو دی ماریانو دی وانی فیلیپپی
زادهٔ۱ مارس ۱۴۴۵
فلورانس، جمهوری فلورانس
درگذشت۱۷ مه ۱۵۱۰ (۶۴−۶۵ ساله)
فلورانس، جمهوری فلورانس
ملیتفلورانسی، (ایتالیایی)
تحصیلاتفلیپو لیپی
شناخته‌شده براینقاشی
کارهای برجستهپریماورا
زایش ونوس
در ستایش مجی
دیگر آثار
سبکرنسانس ایتالیایی

از نقاشی‌های مشهور او پریماورا، زایش ونوس و پرتره مردی با مدال کوزیموی کبیر را می‌توان نام برد.

سبکویرایش

بوتچلی در عصر رنسانس متعالی می زیست در امروزه بسیاری از افراد اثار میکل انژ و بوتچلی را اشتباه میگیرند.

بوتچلی مانند اکثر نقاشان ان زمان سوژه ی اثار خود را در باب دین مسیحیت انتخاب میکرد.اما نکته ای که بوتچلی را از بقیه متمایز میکند استفاده از نمادگرایی با استفاده از خدایان یونان باستان بوده است .[۱]

تحلیل زایش ونوسویرایش

در تابلوی زایش ونوس چهار نفر وجود دارند که هر کدام نماینده یک نوع زیبایی اند .

ونوس که نماد زیبایی و متانت در هنر است با موهایی طلایی که نشان دهنده افکار پاک ونوس می باشد و صدفی باز شده که ونوس را به مروایدی گران بها تشبیه میکند.

دو نفری که در سمت چپ تابلو حضور دارند از دهنش به سمت ونوس آب می پاشند که اشاره ای به اب مقدس در مسیحیت دارد

نکته ای که اکثرا متوجه ان نمی شوند حضور ونوس بر روی آب است و اکثرا آب را با چمن اشتباه میگیرند.

وجود ونوس بر رو آب نشاندهنده استواری ونوس بر سطحی روانست که شاید در دید اول سست به نظر بیاید ولی در باطن استوار هستند .

درختانی که در سمت راست تابلو هستند نشانه ارامش و پاکی و زیبایی ونوس هست.[۲]

داوینچی و بوتچلیویرایش

طبق گفته ها داوینچی و بوتچلی همچون میکل انژ و رافائل در کار باهم مشکلاتی به دلیل اندازه دستمزد ها و مقدار سفارش ها داشتند .[۳]

نگارخانهویرایش

منابعویرایش

  • خلج، اهورا (۱۴۰۱). تحلیل ونوس. تهران: اوانی.
  • ارنست، کامبریج (۱۳۸۹). تاریخ هنر. تهران: ابان.

پیوند به بیرونویرایش