نیکولا مالبرانش

نویسنده و فیلسوف فرانسوی

نیکولا مالبرانش (به فرانسوی: Nicolas Malebranche) (زاده ۶ اوت ۱۶۳۸ – مرگ ۱۳ اکتبر ۱۷۱۵) در پاریس به دنیا آمد، تحصیلات را در رشتهٔ الهیات به پایان رساند و کشیش شد،[۱] آثار دکارت در وی اثر گذاشت و پس از ملاقات با او کتابی با نام «پی‌جویی حقیقت» نوشت،[۲] و کوشید که فلسفهٔ دکارت را با عقاید آگوستین قدیس درهم‌آمیزد و هم‌سو کند.[۲] «رساله در طبیعت و فیض الهی»، «رسالهٔ اخلاق» و «رسالهٔ عشق به خداوند» از دیگر آثار او اند.[۲]

نیکولا مالبرانش
Nicolas Malebranche.jpg
زادهٔ۶ اوت ۱۶۳۸
پاریس، پادشاهی فرانسه
درگذشت۱۳ اکتبر ۱۷۱۵ (۷۷ سال)
پاریس، پادشاهی فرانسه
محل تحصیلدانشگاه پاریس
دورهفلسفه قرن هفدهم
حیطهفلسفه غرب
مکتبکارتزیانیسم، خردگرایی
علایق اصلی
متافیزیک، معرفت‌شناسی
ایده‌های چشمگیر
هم‌آمیزی فلسفه‌های آگوستین و رنه دکارت، دکترین‌های مقارنه‌گرایی، تئودیسه، بینش خدایی

رئوس عقاید مالبرانش را می‌توان چنین فهرست کرد:

  • علت اساسی بدبختی انسان‌ها خطا است و بدی‌های موجود در جهان، نتیجهٔ آن است. تنها با پرهیز از خطا می‌توان به سعادت حقیقی امید داشت.[۲]
  • میان نفس و بدن تطابق وجود دارد نه تعامل. حالات نفسانی نسبت به حالات بدنی علیت طبیعی دارند، اما علیت طبیعی تنها به معنای علیت موقعی است نه علیت حقیقی. علل موقعی تنها اعدادی هستند و علیت حقیقی در انحصار خداوند است که علتی فوق طبیعی است.[۲]
  • تصورات در ذهن نه از اجسام ناشی می‌شوند نه از نفس ما؛ بلکه انسان همه چیز را در خداوند می‌بیند. به عبارتی شناخت انسان نسبت به امور محسوس با رویت فی‌الّله و پرتوافکنی خداوند به نفس حاصل می‌آید.[۲]
  • خداوند به نحو ازلی آفرینش جهان را اراده کرده‌است و عالم قدیم است نه حادث.[۲]

پانویسویرایش

  1. دکتر مهدی زمانی (۱۳۸۶)، «فصل ۲:دکارت و پیروان او»، تاریخ فلسفه غرب ۲، تهران: دانشگاه پیام نور، ص. صفحه ۳۰ تا ۳۳
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ دکتر مهدی زمانی (۱۳۸۶)، «۲»، تاریخ فلسفه غرب ۲، تهران: دانشگاه پیام نور، ص. صفحه ۳۰ تا ۳۳

پیوند به بیرونویرایش