ونوستیانو کارانزا

سیاست‌مدار مکزیکی
(تغییرمسیر از ونوستیانو کارآنسا)

ونوستیانو کارانزا (اسپانیایی: Venustiano Carranza) با نام کامل ونوستیانو کارانزا د لا گارسا (اسپانیایی: Venustiano Carranza de la Garza) (زاده ۲۹ دسامبر ۱۸۵۹ – درگذشته ۲۱ مه ۱۹۲۰) یکی از رهبران انقلاب مکزیک بود.

ونوستیانو کارانزا
پرتره ونوستیانو کارانزا
سی و هفتمین رئیس‌جمهور مکزیک
دوره مسئولیت
۱۴ اوت ۱۹۱۴ – ۲۱ مه ۱۹۲۰
اطلاعات شخصی
زاده
ونوستیانو کارانزا د لا گارسا

۲۹ دسامبر ۱۸۵۹
ایالت کواویلا
درگذشته۲۱ مهٔ ۱۹۲۰ (۶۰ سال)
ایالت پوئبلا
ملیت مکزیک
همسر(ان)ویرجینیا سالیناس
پیشه، سیاستمدار
تخصصیکی از رهبران انقلاب مکزیک

زندگی‌شخصی ویرایش

کارانزا در سال 1859 در شهر کواترو چینگاس در ایالت کواویلا در خانواده‌ای مرفه و دامدار متولد شد. پدر او تا زمان جنگ اصلاحات (1857-1861)، که در آن علیه هندی‌ها و در طرف لیبرال‌ها می‌جنگید، دام‌دار بود، وی در طول مداخله فرانسه در مکزیک (1861-1867) که حکومت مکزیک را به نظام سلطنتی تبدیل کرد، به حمایت از رئیس جمهور بنیتو خوارس ادامه داد و به مدافعان مکزیکی در برابر فرانسوی‌ها پیوست و درجه تیمساری را به دست آورد. او فرماندار بنیتو خوارس در کواویلا بود.

ونوستیانو، یازدهمین فرزند از پانزده فرزند خانواده بود که به دلیل ثروت خانواده‌اش، توانست در مدارس عالی در سالتییو و مکزیکوسیتی درس بخواند و در آتنا فوئنته (Ateneo Fuente) یک مدرسه لیبرال مشهور در سالتییو تحصیل کند. وی در سال 1874، به مدرسه مقدماتی ملی (Escuela Nacional Preparatoria) در مکزیکوسیتی رفت و تصمیم داشت تا مقطع دکتری تحصیلات خود را ادامه دهد. او در سال 1882 با ویرجینیا سالیناس ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد.[۱]

زندگی سیاسی ویرایش

کارانزا به عنوان عضوی تحصیلکرده از یک خانواده برجسته و با روابط خوب در کواویلا، وارد سیاست شد. او در سال 1887، در سن 28 سالگی، رئیس شهرداری کواترو سینگاس شد و در آنجا اصلاحاتی را برای بهبود آموزش آغاز کرد.[۲]در این دوره او یک لیبرال به شمار می‌آمد و از استبداد حاکم بر حکومت دیاز سرخورده شده‌بود.

در سال 1893 کارانزا و برادرش در اعتراضاتی که در شهر کواویلا و در جهت مخالفت با انتخاب مجدد فرماندار این شهر برگزار شد شرکت کردند. یکی از دلایل این مخالفت حمایت فرماندار از حکومت دیاز بود. آنها توانستند در جریان این اعتراضات نفوذ و شهرت زیادی را در منطقه به دست بیاورند. دیاز نیز برای پایان دادن به این اعتراضات شهردار جدیدی را که مورد تایید خانواده کارانزا بود منصوب کرد.

پس از آن کارانزا در سال 1894 وارد مجلس قانونگذاری کواویلا شد و تا سال 1898 در آنجا فعالیت کرد و در سال 1904 نیز وارد سنای مکزیک شد.

پس از مخالفت دیاز بافرمانداری کارانزار در شهر کواویلا او از چالش مادرو با رژیم دیاز در انتخابات 1910 حمایت کرد و پس از سرنگونی دیاز در مه 1911مادرو او را به فرمانداری کواویلا منصوب کرد.[۳]

کارانزا پس از سرنگونی مادرو به عنوان فرماندار مستقر، قدرت قانونی را در دست گرفت و طرح گوادلوپ را ارائه کرد، یک طرح کاملا سیاسی برای برکناری غاصب مادرو، ژنرال ویکتوریانو هوئرتا. وی همچنین رهبر ائتلاف شمالی مخالف هوئرتا شد. هوئرتا با پیروزی جناح مشروطه‌خواه در ژوئیه 1914 برکنار شد اما کارانزا عنوان رئیس جمهور موقت مکزیک را که در طرح گوادالوپ خواسته شده‌بود نپذیرفت، زیرا پس از برگزاری انتخابات از نامزدی او برای ریاست جمهوری قانون اساسی جلوگیری می‌کرد.[۴]

پس از برکناری هوئرتا جناح‌های ائتلاف علیه او از هم پاشیدند و جنگ داخلی درگرفت اما موقعیت کارانزا از نظر سیاسی و نظامی به اندازه کافی امن بود تا قدرت را در مکزیکوسیتی به دست بگیرد، اگرچه رقیبان وی همچنان تهدیدی محسوب می‌شدند. کارانزا پس از تثبیت قدرت در پایتخت، در سال 1916 یک کنوانسیون قانون اساسی برای تجدید نظر در قانون اساسی لیبرال 1857 برگزار کرد که طی آن قانون اساسی جدید مکزیک در سال 1917 تهیه و تصویب شد. پس از آن بود که او به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و تا سال 1920 به فعالیت خود ادامه داد.

قانون اساسی که انقلابیون در سال 1917 تهیه و تصویب کردند به ایالت مکزیک این اختیار را می‌داد تا اصلاحات ارضی قابل توجهی را آغاز کند، حقوق کارگران را به رسمیت بشناسد و قدرت کلیسای کاتولیک را محدود کند اما کارانزا اصلاحات اساسی را انجام نداد. او پس از به دست آوردن قدرت به تلاش برای حذف رقبای سیاسی خود روی آورد.

وی همچنین در سال 1919 دستور قتل امیلیانو زاپاتا را صادر کرد. زاپاتا در سراسر زندگی خود برای دفاع از کشاورزان فقیر مکزیکی و حقوق آنان جنگیده بود. بعد از مرگ، زاپاتا به اسطوره ای برای دهقانان مکزیک و طبقه کارگر تبدیل شد. مرگ زاپاتا از جمله عواملی بود که بر میزان نارضایتی مردم از کارانزا افزود.

کارانزا در انتخابات 1920 مکزیک تلاش کرد تا یک سیاستمدار غیرنظامی، تقریبا ناشناخته، با نام ایگناسیو بونیلاس را به عنوان رئیس جمهور مکزیک تحمیل کند اما ناکام ماند و با شورش رقیبانش مواجه شد.

وی در نهایت به همراه هزاران نفر از حامیانش و با طلای خزانه مکزیک از مکزیکوسیتی گریخت تا دولت خود را در وراکروز برپا کند اما با حمله‌ی شورشیان جان خود را از دست داد.[۵]

یادکردها پس از مرگ ویرایش

در سال 1920، ژوزه واسکونسلوس، که وزیر آموزش اوبرگن شد، نوشت:

«مرگ کارانزا مانند موجی از صلح بوده‌است. ناپدید شدن کارانزا برای دشمنان دیروز کافی بوده تا به دنبال آشتی باشند، برای همه‌ی مکزیکی‌ها با هر عقیده‌ای که دوباره به این سمت بروند. احساس برادری کنید.»[۶]


کارانزا در طول دوران ریاست جمهوری خود، با ترویج تاریخ طرح گوادالوپ در سال 1913 خود در مراسم بزرگداشت طرح مادرو در سن لوئیس پوتوسی، به تغییر شکل حافظه تاریخی به نفع خود اقدام کرد. با این حال، در طول دولت اوبرگن، یک ایدئولوژی رسمی از انقلاب ساخته شد که کارانزا را از "خانواده انقلابی" کنار گذاشت و او را با پورفیریو دیاز و ویکتوریانو هوئرتا به عنوان تجسم ارتجاع علیه انقلاب نشان داد.[۷]

همچنین از او به عنوان یکی از "چهار بزرگ" انقلاب به همراه زاپاتا، ویا و اوبرگون یاد می‌شود. اگرچه در بیشتر دوره‌های بین سال‌های 1915 و 1920 از هر سه نفر دیگر قدرتمندتر بود، اما امروزه احتمالاً کمترین کسی است که در بین این چهار نفر در فرهنگ عامه به یاد می‌آید.

منابع ویرایش

  1. [4] Krauze, Mexico: Biography of Power, p. 335.
  2. [5] Richmond, "Venustiano Carranza", 199
  3. [8] Richmond, Douglas. "Venustiano Carranza". Encyclopedia of Mexico, 199.
  4. [1] Hall, Linda B. Álvaro Obregón: Power and Revolution in Mexico, 1911-1920. College Station: Texas A&M University Press 1981, 57.
  5. [2] Krauze, Enrique. Mexico: Biography of Power, especially chapter 13, "Venustiano Carranza: Nationalism and the Constitution", New York: HarperCollins 1997.
  6. quoted in Benjamin, La Revolución, 68.
  7. Benjamin, La Revolución, 69.