تفاوت میان نسخه‌های «تاریخ سندیکاهای ایران»

جز
بدون خلاصه ویرایش
(صفحهٔ جدید: جنبش سنديكائي واتحاديه اي ايران در دوران انقلاب مشروطيت توسط كارگراني كه در باكو و عشق اباد كار ك...)
 
جز
جنبش سنديكائي[[سندیکا]]ئي واتحاديه اي ايران در دوران انقلاب مشروطيت توسط كارگراني كه در باكو و عشق اباد كار كرده و به وطن بازگشته بودند بنا نهاده شد. اين كارگران كه عموماً با افكار سوسيال دموكراسي اشنا بودند تاثير عميق خود را بر روي ديگر كارگران ايراني نيز گذاشتند. هم چنين حركتهاي انقلابي ۱۹٠۵ و ۱۹٠۷ تحولي ملموس در كارگران ايران به وجود اورند. در سال ۱٢٨۴ در چاپخانه اي كوچك در تهران نخستين اتحاديه كارگري تاسيس شد. هم زمان با اتحاديه كارگران چاپخانه ها در ديگر كارخانه ها نيز اين امر رو به نضج نهاد، تا اينكه كارگران مشهد، تبريز، انزلي و ديگر نقاط كشور را هم در بر گرفت. شعارهاي مزد عادلانه، هشت ساعت كار در روز، زمين براي دهقان و جمهوري سر داده شد.
با سركوب انقلاب مشروطه از طرف استبداد، جنبش سنديكائي و اتحاديه اي نيز مورد هجوم واقع گرديد، تا مانع از رسوخ افكار پيشرفته و سوسيال دموكراسي و مشروطه خواهي شود. در اين بين منافع صنفي و طبقاتي كارگران بطور اشكارا مورد تعرض قرار گرفت. كارگران پيشرو ايراني كه مدافعان حقيقي استقلال، ازادي و عدالت اجتماعي بودند، پس از جريانات انقلاب مشروطه تا سالهاي قبل از پيروزي انقلاب اكتبر آماج شديد ترين حملات ارتجاع داخلي و خارجي قرار داشتند، و ارتجاع سلطنتي قاجار، و روس و انگليس از هيچ گونه جنايتي در حق آنان خودداري نمي نمودند.