تفاوت میان نسخه‌های «باغ فردوس»

جز
←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: تاسرانجام⟸تا سرانجام، وشیب⟸و شیب
جز (ربات ردهٔ همسنگ (۳۰) +مرتب+تمیز (۱۴.۹ core): + رده:موزه‌های سینما)
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: تاسرانجام⟸تا سرانجام، وشیب⟸و شیب)
عمارت باغ فردوس در دو طبقه به سبک [[قاجاریه]] و معروف به گوش فیل بنا گذاشته شد. زمین‌های قسمت جنوبی و سراشیبی باغ نیز با سنگ‌چین‌هایی به صورت هفت قطعه مسطح و مطبق درآمد و روی هریک از قطعات، استخری با فواره‌های متعدد احداث شد. استخرها به گونه‌ای ساخته شده بودند که از فواصل دورتر، بزرگ‌تر به نظر می‌آمدند.
 
سپس، [[دوستعلی‌خان نظام‌الدوله]]، پسر حسین‌علی‌خان، به همت معماران اصفهانی و یزدی، ساختمانی در قسمت جنوبی باغ برپا کرد و نام آن را رشک بهشت گذاشت. پلکان و بخش‌های دیگری از ساختمان از مرمر اعلای یزد و دیوارهای داخل اتاق با کاغذهای طلایی برجسته پوشانده شده بود. اما پسرش [[دوستمحمدخان معیرالممالک]] اعتنای چندانی به باغ و ساختمان آن نکرد و با گذشت زمان ساختمان رو به خرابی گذاشت تا حدی که سنگ‌های مرمر آن کنده و به عمارت امیریه (مدرسه‌نظام) برده شد. بعد از آن مالکیت باغ چند بار دست به دست شد تاسرانجامتا سرانجام در سال ۱۳۱۸ ق، در زمان سلطنت [[مظفرالدین شاه قاجار]]، محمدولی‌خان سپهسالار تنکابنی آن را از ورثه امین‌الملک خرید.
 
سپهسالار، علاوه بر ایجاد فواره و استخرهای مطبق، قنات باغ فردوس را نیز احیا کرد و سر دری با شکوه در مظهر قنات (میدان گاه فعلی باغ فردوس) ساخت؛ ولی به دلیل بدهی به تجارت‌خانه طومانیانس، باغ را به او داد و طومانیانس نیز باغ را در ازای بدهی به دولت [[رضاخان]] واگذار کرد. سرانجام در سال ۱۳۱۶ ش، وزارت معارف (آموزش و پرورش) آن‌جا را خرید و ساختمان را مرمت و دبیرستان شاپور تجریش را در آن تأسیس کرد
 
در سال ۱۳۵۰ ساختمان موجود در باغ به مرکز فرهنگی و هنری و نمایشگاهی تبدیل شد و پس از انقلاب نیز در اختیار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار گرفت.
مساحت باغ فردوس ۲۰۰۰۰ متر مربع و طول آن ۲۸۰ متر وشیبو شیب آن از شمال غربی به جنوب شرقی است.
هم‌چنین، دکتر [[محمود افشار یزدی]] در سال ۱۳۱۶، قسمتی از باغ و ساختمان اندرونی را که حدود ۶۰۰۰ متر مربع بود، خرید و به تدریج با خریدن قطعات اطراف، مساحت باغ را به ۱۲۰۰۰ متر مربع رسانید. سپس در سال ۱۳۳۷، باغ و ساختمان‌های داخل آن را وقف امور فرهنگی کرد؛ از جمله در سال ۱۳۵۲ قسمتی از آن برای استقرار مؤسسه [[لغت نامه دهخدا]] و مؤسسه باستان‌شناسی به [[دانشگاه]] تهران واگذار شد که هم‌چنان دایر است.