تفاوت میان نسخه‌های «رابعه عدویه»

۲۱۷ بایت اضافه‌شده ،  ۴ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
(با فرض حسن نیت ویرایش 85.133.248.132 (بحث) خنثی‌سازی شد. (تل))
|محل_مرگ=احتمالاً بصره
}}
'''رابعه عَدَویّه''' لقب‌گرفته به ''تاج‌ُ الرجال'' با کنیهٔ '''ام‌ُ الخیر''' ([[۷۱۳ (میلادی)|۷۱۳ میلادی]] برابر [[۹۵-۹۴ (قمری)|۹۴-۹۵ قمری]]- [[۸۰۱ (میلادی)|۸۰۱ میلادی]] برابر [[۱۸۵-۱۸۴ (قمری)|۱۸۵-۱۸۴ قمری]]) بانوی زاهد، صوفی و شاعر عربی در [[سده ۲ (قمری)|سدهٔ دوم هجری]] بود. از آن گونه که وی از خدادوستی سروده است برمی آید که از شوق به خدا و آگاهی بر دریافتن زیبایی ازلی اوست نه از ترس عذاب یا طمع در ثواب او. <ref>{{یادکرد دانشنامه | نام خانوادگی = بعلبکی| نام = منیر | پیوند نویسنده = منیر بعلبکی | مقاله = Rabi'ah al-'Adawiyyah |دانشنامه = [[دانشنامه المورد]] | جلد= ۸ | سال =[[۱۹۸۰ (میلادی)|۱۹۸۰]] | ناشر = [[دارالعلم للملایین]] | مکان = [[بیروت]] | صفحه = 114| زبان = عربی}}</ref>
 
او دختر «اسماعیل عدوی قیسی» بود. نام او را از این جهت رابعه گذاشتند که فرزند چهارم خانواده بود.<ref>[http://www.mibosearch.com/word.aspx?wName=رابعه+عدويه رابعه عدویه در میبوجستجو]</ref> رابعه یکی از کسانی است که [[عطار نیشابوری|فریدالدین عطار]] در کتاب [[تذکرة الاولیا|تذکره الاولیایش]] از او یاد کرده است. اورابعه پیشروصوفی طریقتای [[عشقبود ربوده ی جذبات الهیه و در طریقت الهی]]جذبه یکیاش ازبر مذاهبسلوک تصوفغلبه استداشت. او طبع شاعری هم داشته و اشعاری در عشق به خدا سروده است.
 
وی با صوفیانی چون [[حسن بصری]]، [[ابراهیم ادهم]]، [[سفیان ثوری]] و [[مالک دینار]] هم‌دوره دانسته‌اند.