تفاوت میان نسخه‌های «برگشت دادن»

۱٬۹۷۷ بایت اضافه‌شده ،  ۶ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
(ویرایش به‌وسیلهٔ ابرابزار:)
|نرماله شده در دمای ۸۷۰ درجه سلسیوس، کوئنچ شده در روغن از دمای ۸۳۰–۸۷۰ درجه سلسیوس، [[نقطه شبنم]] متوسط ۱۳ درجه سلسیوس
|}
همانطور که از داده های جدول نیز مشهود است، افزایش دمای تمپرینگ باعث کاهش سختی هم در فولادهای کربنی و هم در فولادهای آلیاژی می شود. برخلاف مارتنزیت (که در آن فقط درصد کربن بر روی سختی مارتنزیت تاثیر می گذارد)، سختی فولاد آلیاژی کوئنچ و تمپر شده بیشتر از سختی فولاد کربنی کوئنچ و تمپرشده با همان درصد کربن است. تمپرکردن فولادهای آلیاژی خود می تواند باعث تولید کاربیدهای آلیاژی شود که حتی از کاربیدآهن (Fe3C) موجود در فولادهای کربنی نیز سخت تر هستند. چقرمگی در دمای تمپرینگ بالاتر نیز بهبود می یابد ، اگرچه در درجه حرارت متوسط یک افت در چقرمگی برای فولادهای کربنی و آلیاژی کاملاً شناخته شده وجود دارد.<ref name=":1" />
 
=== نرخ خنک سازی ===
عامل دیگری که می تواند بر روی خواص فولاد تمپرشده تاثیر بگذارد، نرخ خنک سازی از دمای تمپرینگ است. با اینکه خصوصیات کششی با نرخ خنک سازی ارتباطی ندارد، در صورتی که فولاد به آهستگی از محدوده دمای 450-600 درجه سلسیوس خنک کاری شود، چقرمگی (که با آزمون ضربه میله شیاردار اندازه گرفته می شود) مخصوصا در فولادهای حاوی عناصر تشکیل دهنده کاربید، ممکن است کاهش یابد. تغییر طول و کاهش در سطح مقطع نیز ممکن است تحت تاثیر قرار بگیرد. به این پدیده "'''تردی ناشی از تمپرینگ'''" گفته می شود.<ref name=":1" />
 
== جستارهای وابسته ==