باز کردن منو اصلی
گیاه کندر.

کُندُر (Olibanum) درختی خودرو است از راسته افراسانان (Sapindales) که از شیره آن هم به عنوان خوشبوکننده استفاده می‌شود. شیره کندر را معمولاً با اسپنددانه می‌سوزانند. در عربی به آن صمغ معنوی گویند.

نام علمی این گیاه Boswellia thurifera یا B. sacra و همچنین B. carterii است. طعم این عصاره بسیار تلخ است.

محتویات

کاربردهای پزشکی و داروییویرایش

میوهٔ این گیاه را (که پوسته‌ای چرب دارد و به اندازهٔ یک نخود است) خام می‌خورند. همچنین در فارس و کرمان میوه آن را می‌کوبند و غذایی به نام آب بنه از آن بدست می‌آورند. میوهٔ نرسیده و خام آن را بنه شک گویند که نوعی ترشی به همان نام از آن درست می‌کنند و با دانه‌های رسیدهٔ آن بنه شور درست می‌کنند که نوعی تنقلات است. همچنین، کندر پس از جوشاندن به ماده‌ای به نام سقز تبدیل می‌شود که مانند آدامس حالت ارتجاعی دارد، با این تفاوت که سقز بعد از فرودادن هضم می‌شود.[۱]

 
صمغ کُندُر یَمَنی

نگارخانهویرایش

کندر در اسلامویرایش

امام رضا علیه‌السلام درباره اهمیت و ارزش این گیاه مفید می‌فرماید: هیچ پیغمبری مبعوث نشد مگر به حرام بودن خمر سخن گفت و این که خدا هر چه می‌خواهد می‌کند و این که در میراثش کندر وجود داشت.

امام رضا علیه‌السلام توصیه می‌فرمایند: به زنان حامله کندر بخورانید که اگر بچه‌ی شکمش پسر باشد با قلبی پاک، دانا و شجاع متولد شود و اگر دختر باشد، خوش‌اخلاق و زیبا می‌شود و نزد شوهرش نیز سعادتمند و خوشبخت می‌گردد.

دراین‌باره حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: سه چیز حافظه را زیاد می‌کند و بلغم را از بین می‌برد، قرائت قرآن، عسل و کندر.

(علیه‌السلام) نیز درباره‌ی خواص کندر فرموده‌اند: جویدن کُندر دندان‌ها را محکم و بلغم را دفع می‌کند و بوی بَد دهان را از بین می‌برد.{2}

منابعویرایش