باز کردن منو اصلی

گفت‌وگو[۱] یا دیالوگ در مورد داستان، فیلم و نمایشنامه، یعنی همان گفتگوهای شخصیت‌ها در روایت که تابع ریزه کاری‌ها و قواعد مربوط به خود است. دیالوگ در مقابل مونولوگ (تک‌گویی) است.

در یک داستان، محتوای گفتگوها مستقیماً مربوط به موضوع صحبت می‌باشد. البته می‌شود در آن به گذشته هم اشاره کرد، اما به طور مختصر. وقتی منظور نویسنده از گفتگو نه صحبت، بلکه کاشتن نهال اطلاعات باشد، گفتگو دیگر باور کردنی نخواهد بود. چرا که خواننده به جای اینکه صحبت اشخاص را بشنود اطلاعات را می‌بیند.[۲]

در رمان نو گفتگو پیچیده‌تر از رمان‌های سنتی شده و انواع جدیدی از دیالوگ پدید آمده است.[۳]

منابعویرایش

  1. «گفت‌وگو» [هنرهای نمایشی] هم‌ارزِ «dialog/ dialogue , lines»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. «فارسی». در همان. دفتر ششم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۸۵-۶ (ذیل سرواژهٔ گفت‌وگو)
  2. ابراهیم یونسی (۱۳۸۴هنر داستان‌نویسی، انتشارات نگاه، ص. ۳۲۷-۴۲۸
  3. اسداللهی، الله شکر (بهار ۱۳۷۹). ««رمان نو» دیالوگ نو». نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی تبریز - شماره 174.