آوا

صدا و ژستی برای ایجاد ارتباط

در زبان‌شناسی و ، آوا[۱] به هر صدا (در زبانهای گفتاری) یا ژستی (در زبانهای اشاره‌ای) گویند که متمایز و قابل شناسایی از سایر صداها یا ژست‌های موجود در آن زبان باشد.

واژه ویرایش

واژهٔ «آوا» در اشعار شاعرانی چون رودکی، فردوسی، عنصری، منوچهری، ناصرخسرو، سنائی و خاقانی به کار رفته‌است.[۲]

جُستارهای وابسته ویرایش

منابع ویرایش

  1. «آوا» [زبان‌شناسی] هم‌ارزِ «phone»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر دوم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰ (ذیل سرواژهٔ آوا)
  2. دهخدا، علی‌اکبر، لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «آوا». پیوند برخط