آی تیمور محمد

آی تیمور محمد ( 745 - 747 ق) از امیران سربداران، فردی شجاع و سخاوتمند، بنده امیرمسعود و نایب او در سبزوار بود و پیوسته از فقر و درویشی سخن می گفت. آی تیمور، خود را مدیون امیر مسعود می دانست و به پیران شیخ حسن جوری بی اعتنایی می کرد. از این رو، مریدان شیخ حسن به مقابله با او پرداختند و می گفتند که : شیخیان نزد آی تیمور منزلتی ندارند. از این رو خواجه شمس الدین علی را به رهبری برگزیدند تا از حقوق آنان دفاع کند. تلاش خواجه با حمایت درویشان، سبب شد که آی تیمور، بیش از دو سال بر مسند قدرت باقی نماند. خواجه، آی تیمور را سرزنش می کرد: «که چرا اراذل و اوباش را بر دراویش مقدم می داری، در حالی که اخلاق نیکو را از آنان آموخته ای.» سرزنش خواجه موجب شد که عده ای بر سر آی تیمور بریزند و او را به قتل برسانند. درویشان به خواجه پیشنهاد حکومت دادند؛ ولی او نپذیرفت و یکی از افراد مورد اعتماد امیرمسعود را به آنان معرفی کرد.[۱]

پانویسویرایش

  1. حسین حسینیان مقدم، منصور داداش نژاد، حسین مرادی نسب و محمدرضا هدایت پناه زیر نظر دکتر سید احمدرضا خضری (۱۳۹۳). تاریخ تشیع ۲: دولت ها،خاندان ها و آثار علمی و فرهنگی شیعه. تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه. صص. ۱۱۳. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۷۸۸-۳۷-۳.

منابعویرایش

  • حبیب السیر، ج 3.
  • مجمل فصیحی، ج 3.
  • روضه الصفا، ج 5.