ابن زقاعه

ابواسحاق، ابراهیم بن محمّد غزی شهرت‌یافته به ابنِ زُقّاعه/ ابن سُقّاعه و ملقب به برهان‌الدین (۱۳۲۳، غزه - ۱۴۱۴، قاهره) (نسب کامل: ابراهیم بن محمّد بن بهادر بن احمد، قرشی نوفلی غزی) فقیه شافعی، صوفی، نویسنده، ادیب و شاعر عربی فلسطینی در سدهٔ هشتم هجری/چهاردهم میلادی بود که زندگی‌نامه‌اش را همراه شگفتی‌های بسیار نوشته‌اند و به علوم گوناگون پرداخت. نزد برزگان مصر نفوذ داشت و او را همراه بالاترین قاضیان می‌نشاندند.[۱]

ابن زُقّاعه
زادهٔ۱۳۲۳م/ ۷۲۴ق
غزه
درگذشت۱۴۱۴م / ۸۱۶ق
قاهره
پیشهفقیه، صوفی، نویسنده، ادیب و شاعر

زندگیویرایش

در ۱۳۲۳م/ ۷۲۴ق در غزه زاده شد. ابتدا خیاط بود و نخستین آموزش او در علم حدیث بوده است، سپس قرائات هفتگانه، فقه و تصوف را خواند. پس از این آموزش‌ها، به ادبیات، شعر و دیگر دانش‌ها گرایش پیدا کرد. در گیاه‌شناسی، اخترشناسی و پزشکی پژوهش‌ها نمود.[۲]

آثارویرایش

  • الرسائل
  • دوحة الورد فی معرفة النرد
  • تعریب التعجیم فی حرف الجیم
  • لوامع الانوار فی سیرة البرابر
  • الوجود
  • دیوان

منابعویرایش

  1. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). «ابن زقاعة». [[الأعلام]] (PDF). ۱. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۶۴. دریافت‌شده در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)
  2. مقیمی، قهار (۱۹۸۹). «ابن زقاعه». [[دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]]. ۳. تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. ص. ۶۲۳. دریافت‌شده در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)