ادبیات پست‌مدرن

ادبیات پست مدرن ادبیاتی است که مشخصه آن تکیۀ شدید بر روش‌های مانند از هم گسیختگی، تناقض، و روایت‌های سؤال‌برانگیز است. این ادبیات (هر چند نه منحصراً) ولی اغلب به‌عنوان یک سبک یا روند تعریف شده‌است که در دوران پس از جنگ جهانی دوم پدید آمده‌است. آثار پست مدرن به عنوان یک واکنش در برابر تفکر روشنگری و رویکرد مدرنیستی در ادبیات مدرنیست به وجود آمده‌اند.[۱]

ادبیات پست‌مدرن، جزئی از پست‌مدرنیسم است، و همانند پست‌مدرنیسم برای تعریف و طبقه‌بندی به عنوان یک «جنبش ادبی» تمایل به مقاومت دارد. در واقع، نقطۀ همگرایی ادبیات پست مدرن با مدل‌های مختلف از نظریه انتقادی، به ویژه در روش‌های خواننده-پاسخ و ساختارزدایانه آن است.

از سبکهای مطرح در ادبیات پست مدرنیستی ژانر مطرح فراداستان است. در فراداستان پست مدرنیستی ، نویسنده با الهام از تکنیک فاصله گذاری ، ساموئل بکت داستان نگارش خود داستان را در متن می نویسد. و نوعی خودآگاهی که مخالف نوشتن خودکار در مکتب سورئالیسم و همچنین جریان سیال ذهن است،بر متن حاکم است. البته نباید فراداستان پسامدرنیستی را با ،فراداستان عریانیستی یکی دانست.

شعر پست مدرنیستی نیز زاده ی ادبیات پسانوگراست، از بنیانگذاران آن می توان به رابرت کریلی و چارلز اولسون اشاره کرد که در اشعارشان شکست روایت ، تصاویر اسکیزوفرنی ، معناگریزی ، بازی زبانی ، اسطوره زدایی و پارودی از شاخصه های بارز آن است.

بنیانگذار شعر پسامدرنیستی در ایران ، رضابراهنی است، که با انتشار خطاب به پروانه ها رسما این سبک را در دهه هفتاد در شعر ایران پایه گذاری کرد.

ادبیات پست مدرن یک سبک خاص نیست، و به عنوان ادبیاتی که زاده ی یک عصر یا به قول ژان فرانسوا لیوتار ،وضعیت پست مدرن است، دارای چندین مکتب ادبی است.

همانند : ،،مکتب یا جنبش بیت ، ، مکتب سانفرانسیسکو ، مکتب کوهستان سیاه ، شعر پرفورمنس یا شعر اجرایی و مکتب شعر زبان

منابعویرایش

  1. Felluga, D. (n.d.). General Introduction to Postmodernism. College of Liberal Arts: Purdue University. Retrieved August 16, 2013, from http://www.cla.purdue.edu/english/theory/postmodernism/modules/introduction.html