باز کردن منو اصلی

اَدیمی یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان ایران و مرکز شهرستان نیمروز است. به موجب تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۷۸ روستای ادیمی مرکز بخش پشت آب از توابع شهرستان زابل به شهر تبدیل و به عنوان شهر ادیمی شناخته شد.[۱] احمد ده مرده اولین شهردار این شهر بوده‌است و به مدت شش سال در این سمت خدمت کرده‌است.

ادیمی
کشور  ایران
استان سیستان و بلوچستان
شهرستان نیمروز
بخش مرکزی
سال شهرشدن ۱۳۷۸
مردم
جمعیت ۳٬۶۱۳ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۹٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۴۷۰ متر
اطلاعات شهری
شهردار مجید یزدان جو
وبگاه http://www.adimy.ir
شناسهٔ ملی خودرو  ایران
کد آماری ۲۳۵۳

جمعیتویرایش

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۶۱۳ نفر (در ۸۶۲ خانوار) بوده‌است.[۲]همچنین از اقوام ساکن در ادیمی می‌توان «پودینه و سارانی» که از اصلی‌ترین و اصیل‌ترین اقوام ساکن درادیمی هستند و تقریباً همه با هم رشتهٔ نسبت فامیلی دارند و مابقی که شامل: ته کر، جهان‌تیغ، بزی؛ تکر، صیاد اربابی، خاوری، حسین‌زاده، شاهبیک، غنی عادل، شیوان‌پور و جهانی ادیمی را نام برد که این فامیل‌ها هم اصولاً تغییر یافتهٔ همان پودینه هستند.

سالجمعیت±%
۱۳۸۵۲٬۹۷۴—    
۱۳۹۰۳٬۳۲۸+۱۱٫۹٪
۱۳۹۵۳٬۶۱۳+۸٫۶٪

مکان‌های دیدنیویرایش

اصولاً این ناحیه به دلیل گستردگی زیادو پراکندگی جمعیت و نبود توجه، چندان رشدی در زمینهٔ صنعت و گردشگری نداشته اما از اماکن طبیعی آن می‌توان به کشتزارهای وسیع غلات از قبیل: گندم، جو و یونجه و برخی از محصولات جالیزی مثل: خربزه و هندوانه و همچنین در مناطق پرآب تر به انگور اشاره کرد. البته اکنون سطح زمین‌های زیر کشت کم‌تر و کم‌تر شده‌است.

همچنین مسیر رسیدن به تالاب هامون نیز از همین ناحیه می‌گذرد و به نوعی جزو دیدنی‌های ادیمی است. گذشته از این‌ها خانه‌هایی که در روستاها و محله‌های خالی از سکنه، به علت مهاجرت یا خشکسالی، با معماری اصیل سیستانی واقع شده‌اند نیز دیدنی اند.

منابعویرایش

  1. «تبدیل روستاهای زابلی، ادیمی، محمدآباد در استان سیستان و بلوچستان به شهرهای زابلی، ادیمی و محمدآباد». مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. دریافت‌شده در 24 اگوست ۲۰۱۵. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  2. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵» (اکسل). درگاه ملی آمار.
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: مؤسسهٔ گیتاشناسی، ۱۳۸۳ خورشیدی، ص۱۳۰.