باز کردن منو اصلی

دودمان مینگ

(تغییرمسیر از امپراتوری مینگ)

امپراتوری مینگ(چینی:明朝) یا امپراتوری مینگ بزرگ دودمان پادشاهی چین از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۶۴۴ میلادی بود، که پس از فروپاشی دودمان مغولی یوآن بنیاد گذاشته شد. مینگ آخرین دودمان پادشاهی چینی بود که هان‌ها قدرت اصلی را در دست داشتند. هونگ‌وو، رهبری شورش عمومی علیه پادشاهی یوآن را بر عهده داشت.

دودمان مینگ
明朝
امپراتوری

۱۳۶۸–۱۶۴۴
پرچم نشان نظامی
قلمرو مینگ حدود سال ۱۵۸۰
پایتخت نانجینگ (Yingtian prefecture)
(1368–1644)[الف]
پکن (Shuntian prefecture)
(1403–1644)[ب][پ]
زبان‌(ها) زبانهای رسمی:
ماندارین
دیگر گویش‌های زبان چینی
سایر زبانها :
ترکی (زبان اویغوری), اویغوری قدیمی، زبان تبتی، زبان مغولی، زبان جورچنی، سایر زبان‌ها
دین Heaven worship، تائوئیسم، کنفسیوس‌گرایی، آیین بودایی، ادیان سنتی چینی، اسلام
دولت پادشاهی مطلقه
فهرست امپراتوران دودمان مینگ (皇帝)
 - ۱۳۶۸–۱۳۹۸ هونگ‌وو
 - ۱۶۲۷–۱۶۴۴ چونگ‌جن
Senior Grand Secretary
 - ۱۴۰۲–۱۴۰۷ Xie Jin
 - ۱۶۴۴ Wei Zaode
تاریخچه
 - تاسیس در نانجینگ ۲۳ ژانویه ۱۳۶۸
 - انتخاب پکن به عنوان پایتخت ۲۸ اکتبر ۱۴۲۰
 -  سقوط پکن ۲۵ آوریل ۱۶۴۴
 - سقوط مینگ جنوبی ۲۲ ژانویه ۱۶۶۲
مساحت
 - ۱۴۱۵ ۶۵۰۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۲۵٬۰۹۶٬۶۴۰مایل مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۳۹۳ ۶۵۰۰۰۰۰۰ 
 -  حدود ۱۴۰۳ ۶۶۵۹۸۳۳۷¹ 
 -  حدود ۱۵۰۰ ۱۲۵۰۰۰۰۰۰² 
 -  حدود ۱۶۰۰ ۱۶۰۰۰۰۰۰۰³ 
یکای پول Bimetallic:
copper cashes (, wén) in strings of coin و paper
Silver taels (, liǎng) in sycee and by weight
امروزه بخشی از
باقی مانده‌های سلسله مینگ تا سال ۱۶۶۲ بر جنوب چین حکمرانی کردند این سلسله با نام دودمان مینگ جنوبی شناخته می‌شود .
¹The numbers are based on estimates made by CJ Peers in Late Imperial Chinese Armies: 1520–1840
²According to A. G. Frank, ReOrient: global economy in the Asian Age, 1998, p. 109
³According to A. Maddison, The World Economy Volume 1: A Millennial Perspective Volume 2, 2007, p. 238
امپراتور یونگ لو

تاریخچه سیاسیویرایش

هونگ‌وو پس از پیروزی سلسلهٔ پادشاهی مینگ را بنیان نهاد. هویی‌تی، نوهٔ جوان هونگ‌وو جانشین او گردید، وی درگیر کشمکشی طولانی با عموهای خود شد تا این که سرانجام در قصر خود سوزانده شد.

یونگ‌لو، سومین امپراتور سلسلهٔ مینگ بود. او در آغاز حکومتش دستور به کشتار دسته‌جمعی پیروان هویی‌تی داد. او بر مغولان تسلط یافت و دیوار چین را تعمیر نمود. یونگ‌لو، چنگ هه، دریانورد مسلمان را به سفر دریایی فرستاد.

یونگ‌لو خانوادهٔ سلطنتی و خدمتکاران دربار را از نان‌کینگ که پایتخت هونگ‌وو بود؛ به پکن منتقل کرد. در این زمان یونگ‌لو به ساختن شهر ممنوعه فرمان داد.

شهر ممنوعه، مجموعه‌ای وسیع از باغ‌ها و تالارهای مخصوص مراسم و جشن‌ها و نیز بناهای سلطنتی بود. این مجموعه که در شهر پکن قرار داشت، با دیوارهای بلندی به رنگ قرمز احاطه شده بود. دهقانان و مردم عادی حق ورود به شهر ممنوعه را نداشتند. خانوادهٔ امپراتور تحت مراقبت شدید زندگی می‌کردند و از شهر ممنوعه خارج نمی‌شدند.

تا اواسط سلسله مینگ ترس از حملهٔ تاتارها برای پادشاهان مینگ وجود داشت از طرفی دیگر قومی بنام نیو جن(Nu zhen) نیز از شمال شرقی چین امنیت سلسلهٔ مینگ را تهدید می‌کرد، در نتیجه سلسلهٔ مینگ هم از سمت شمال و هم از سمت شمال شرقی مورد هجوم قبایل قرار می‌گرفت، پادشاهان مینگ برای جلوگیری از این حملات به فکر تعمیر دیوار قدیمی چین افتادند، این دیوار در دورهٔ مینگ به کامل‌ترین سیستم دفاعی چین تبدیل شد. دیوار چین در طول ۲۰۰ سال ۱۸ بار توسط پادشاهان مینگ ترمیم شد.[۱]

در سال ۱۴۹۹، لشکریان مغول، سپاه چین را شکست دادند و امپراتور چنگ‌تونگ را دستگیر کردند. هشت تن از مشاوران سلطنتی که به «هشت ببر» معروف بودند؛ ادارهٔ چین را در دست گرفتند. در سال ۱۵۱۰ لیوچین، رهبر هشت ببر عزل شد و ثروت شخصی خود را از دست داد.

چیاچینگ از امپراتوران پرقدرت سلسلهٔ مینگ بود. در دوران حکومت چیاچینگ، دهقانان ناراضی به شورش پرداختند؛ اما چیاچینگ شورش‌های آنان را سرکوب کرد. چیاچینگ به بازرگانان پرتغالی اجازه داد تا یک مرکز داد و ستد در چین تأسیس کنند. در این دوره بعضی از مبلغان مسیحی که اعضای فرقهٔ یسوعی‌ها بودند؛ به چین راه یافتند.

یک رئیس قبیله به نام نورهانچی، تمامی قبایل ساکن منچوری را با هم متحد ساخت و استان لیائوتونگ را که تحت حکومت سلسلهٔ مینگ قرار داشت؛ مورد تاخت و تاز قرار داد. نوادگان نورهانچی از این منطقه، مزاحمت‌هایی برای امپراتور مینگ به وجود آوردند.

آخرین امپراتور سلسلهٔ مینگ، چونگ‌جن (چونگ‌چنگ) بود. در زمان حکومت او شورشیان پکن را تصرف کردند. چونگ‌چنگ نیز به خودکشی دست زد. سپاهیان منچوری از هرج و مرج در پکن استفاده کردند، و فرماندهٔ جوان سپاه، فولین، پایان حکومت مینگ را اعلام نمود و خود را امپراتور چین دانست.[۲]

منابعویرایش

  1. ریچی، ماتیو (۱۳۸۷). چین‌نامه. ترجمهٔ محمد زمان. تهران: میراث مکتوب. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۸۷۰۰-۳۵-۰.
  2. عزیزی، سعید (۱۳۹۷). تاریخ چین از آغاز تا قرن 21. یزد: انتشارات سید علی‌زاده. صص. ۲۸۳. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۸۸۱۰-۳۲-۲.
  • تاریخ چین، شسنو ژان، محمد پارسیپور، نشر علم، ۱۳۷۴
  • دودمانهای شاهی چین، مین لوهوئی، نشر امیرکبیر، ۱۳۵۴


خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «persian-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="persian-alpha"/> متناظر پیدا نشد. ().