امپراتوری عشایری

(تغییرمسیر از امپراتوری نومادیک)

امپراتوری‌های عشایری (به انگلیسی: Nomadic empire) که گاه به نام‌های امپراتوری‌های استپ، آسیای میانه یا داخلی نیز شناخته می‌شود، امپراتوری‌های ساخته‌شده توسط کمانداران اسب‌سوار کوچنده در استپ اوراسیا، از دوران باستان کلاسیک (سکاستان) تا اوایل دوره مدرن (خانات جونغار) هستند. آن‌ها برجسته‌ترین نمونه از سیاست‌های غیریکجانشینی هستند.

برخی از امپراتوری‌های عشایری با بنیان‌گذاری یک پایتخت درون منطقه یکجانشین فتح‌شده، به تحکیم قدرت خویش پرداختند و سپس از دیوان‌سالاران موجود و منابع تجاری آن جامعه یکجانشین بهره‌برداری کردند. در چنین مواردی، دودمان عشایری اولیه ممکن است پیش از سرنگونی نهایی در فرهنگ ملت مغلوب همگون‌سازی شود.[۱] ابن خلدون (۱۳۳۲–۱۴۰۶) چرخه‌ای مشابه این را در نظریه عصبیه خود در سال ۱۳۷۷ تعریف می‌کند.

منابع

  1. Golden, Peter B. (1992). An Introduction to the History of the Turkic Peoples: Ethnogenesis and State Formation in the Medieval and Early Modern Eurasia and the Middle East. Southgate Publishers. p. 75.