بث هارت

خواننده-ترانه‌سرا، موسیقی‌دان، خواننده، و آهنگساز آمریکایی

بث هارت (به انگلیسی: Beth Hart) متولد ۱۹۷۲ در لس آنجلس، خوانندهٔ سبک بلوز راک و جاز تلفیقی است. او با تک‌آهنگ LA Song که در قسمت هفدهم فصل دهم سریال بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰ شناخته شد.

بث هارت
بث هارت در سال ۲۰۰۹
بث هارت در سال ۲۰۰۹
اطلاعات پس‌زمینه
نام شناسنامه‌ایبث هارت
زاده۲۴ ژانویه ۱۹۷۲ (۵۰ سال)لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
ژانربلوز راک، جاز
ساز(ها)آواز، گیتار، پرکاشن، پیانو
ناشر(ان)آتلانتیک رکوردز، لاوا رکوردز ،۱۴۳ رکوردز
همکاری‌های مرتبطجو باناماسا
وبگاه

او سال ۲۰۱۱ در آلبوم Dust Bowl جو باناماسا همکاری کرد و سپس سه آلبوم کامل به نام Don't Explain, Seesaw و Black Coffee با هم کار کردند.

آغاز زندگیویرایش

هارت در لس آنجلس، کالیفرنیا متولد و بزرگ شده‌است. او زمانی که کودکی ۴ ساله بود، نوازندگی پیانو را آغاز کرد. در ابتدا او روی آثار کلاسیک باخ و بتهوون متمرکز شد، اما با بالاتر رفتن سنش، نواختن قطعاتی از هنرمندانی چون اتا جیمز، اوتیس ردینگ و لد زپلین را هم آغاز کرد.[۱] هارت دربارهٔ دوران کودکی خود، در مصاحبه‌ای با دون ویلکاک، گفت: «وقتی من بچه بودم پدرم مرا به طرز بدی رها کرد و آنچه بیشتر از همه مرا به آزار داد این بود که او در زندگی خواهران و برادران دیگر من حضور داشت اما او در زندگی من نبود». هارت در ۲۰ سالگی خواهرش را از عوارض ایدز از دست داد.[۲]

شیوۀ هنریویرایش

 
بث هارت در حال خواندن در ۲۰۱۶

هارت به علّت داشتن صدای کنترآلتو «درونی»، «شجاعانه»، «خیزش‌گر» و «پویا» شناخته می‌شود.[۱][۳] هارت نه تنها خواننده‌ای با قابلیت‌های متنوع است، بلکه پیانو، گیتار، ویولن سل، گیتار باس و ساز کوبه‌ای نیز می‌نوازد.[۴]

جو باناماسا با تشریح کار همکار خود در جشنواره بلوز بال در سوئیس، به میوزیک رادار گفت: «بث کاملا من را میخ‌کوب می‌کند. او جنیس جاپلین جدید، تینا ترنر است - اصل جنس، می‌دانید؟». [۵]

زندگی شخصیویرایش

هارت با مدیر تورها خود اسکات گوتزکوف ازدواج کرده‌است،[۶] و هم‌اکنون در لس آنجلس ساکن است. مدیر وی دیوید وولف است.[۷] هارت با اعتیاد به مواد مخدر و اختلال دو قطبی مبارزه کرده‌است،[۸] اما زندگی و مسائل پزشکی خود را از طریق دین و تمرین مراقبه متعالی کنترل کرده‌است.[۹]

ترانه‌شناسیویرایش

سال نام ترجمه نام توضیحات
۱۹۹۳ Beth Hart and the Ocean of Souls بث هارت و اقیانوس ارواح
۱۹۹۶ Immortal نامیرا
۱۹۹۹ Screamin' for My Supper جیغ کشیدن برای شامم
۲۰۰۳ Leave the Light On چراغ را روشن بگذار
۲۰۰۷ 37 Days ۳۷ روز
۲۰۱۰ My California کالیفرنیای من
۲۰۱۱ Don't Explain توضیح نده همراه جو باناماسا
۲۰۱۲ Bang Bang Boom Boom بنگ بنگ بوم بوم
۲۰۱۳ Seesaw الاکلنگ همراه جو باناماسا
۲۰۱۵ Better Than Home بهتر از خانه
۲۰۱۶ Fire on the Floor آتش روی کف زمین
۲۰۱۸ Black Coffee قهوه سیاه همراه جو باناماسا
۲۰۱۹ War in my Mind جنگ در ذهن من

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Beth Hart brings raw and powerful blues-rock sound to The Brook in Southampton". Chichester Observer. October 31, 2011. Archived from the original on 10 August 2018. Retrieved August 9, 2018.
  2. Wilcock, Don (March 4, 2016). "Featured Interview – Beth Hart". Retrieved August 9, 2018.
  3. "The Drop: Beth Hart". The Grammy Organization. The Grammys. June 3, 2015. Archived from the original on 29 October 2019. Retrieved August 9, 2018. Hart's Buddy Guy tribute alongside Beck at the 2012 Kennedy Center Honors ceremony received a standing ovation from President Barack Obama and first lady Michelle Obama.
  4. "Beth Hart rocks the Birchmere". Women in Rock. October 26, 2014. Archived from the original on October 25, 2016. Retrieved October 26, 2014.
  5. Bosso, Joe (November 7, 2011). "Interview: Joe Bonamassa and Beth Hart on their new album, Don't Explain". Music Radar. Retrieved August 9, 2018.
  6. "Beth Hart Looks To The 'Light'". Billboard. September 25, 2003. Retrieved August 30, 2013.
  7. "Mobile Production Monthly" (PDF). Mobileproductionpro.com. 2012. Archived from the original (PDF) on February 7, 2016. Retrieved February 6, 2016.
  8. Dearmore, Kelly (January 4, 2012). "Beth Hart Talks Redemption, Addiction and Star Search". Dallas Observer. Retrieved June 26, 2012. But the visions of gold records were clouded by addiction and recklessness. Having used drugs in one form or another since her teenage years
  9. Criblez, David J. (February 7, 2017). "Singer-songwriter Beth Hart to play at The Space at Westbury". Newsday. Retrieved February 7, 2017.

پیوند به بیرونویرایش