تاج خورشیدی

تاج خورشیدی یا هورتاج[۱] یا تاج ستاره‌ای (به انگلیسی: Stellar Corona) بیرونی‌ترین لایهٔ خورشید است. در زمان قدیم تاج خورشید تنها در زمان کسوف دیده می‌شد، اما امروزه بسیاری از رصدخانه‌های زمینی و فضایی از جمله سوهو در هر لحظه توانا به دیدن تاج خورشیدی هستند. دمای تاج خورشیدی حدود ‎۱۰۶ درجهٔ کلوین است.

During a total solar eclipse, the Sun's corona and prominences are visible to the naked eye.

ویژگی تاج خورشیدیویرایش

در ارتفاع حدود ۱۰ هزار کیلومتر از سطح خورشید ناگهان دما به مقادیر بسیار بالا می‌رسد و چگالی گاز بی‌اندازه کم می‌شود. انرژی زیاد تاج توسط لایهٔ همرفتی خورشید که در زیر سطح آن قرار دارد، تأمین می‌شود.

جریان‌های همرفتی سبب ارسال موج‌ها به جو خورشید می‌شود که انرژی این موج‌ها به‌طور موقت در تاج به دام می‌افتد، مقدار کمی از ماده که به این طریق به تاج منتقل می‌شود، سرانجام به صورت باد خورشیدی، خورشید را ترک می‌کند.

امروزه، تاج را با تلسکوپ‌های ویژه ای که تاج نگار نام دارد، می‌توان آشکار کرد.[۲]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. «An Etymological Dictionary of Astronomy and Astrophysics - 1». dictionary.obspm.fr. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۶-۰۶.
  2. پاول هاج، «فصل 4»، ساختار ستارگان و کهکشان‌ها، ترجمهٔ توفیق حیدرزاده، تهران: گیتاشناسی، ص. 86.