جاسیندا آردرن

سیاست‌مدار نیوزیلندی و نخست‌وزیر کنونی این کشور

جسیندا کیت لورل آردِرْن (به انگلیسی: Jacinda Kate Laurell Ardern)[۲] (‎/əˈsɪndə ˈɑːrdɜːrn/‎;[۳] (زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۰) سیاستمدار نیوزیلندی است که نخست‌وزیر نیوزیلند و رهبر حزب کارگر است. وی پیشتر رهبر اپوزیسیون در نیوزیلند بوده‌است. اولین بار در انتخابات سراسری ۲۰۰۸ به عنوان نماینده‌ای فهرستی وارد پارلمان شد (نماینده‌ای که شخصاً در حوزهٔ انتخابیه‌اش پیروز نشده ولی بر اساس فهرست حزب وارد پارلمان شده‌است). او از ۸ مارس ۲۰۱۷ نمایندگی حوزهٔ انتخابیه مونت آلبرت در پارلمان را بر عهده دارد.


جاسیندا آردرن

New Zealand Prime Minister Jacinda Ardern in 2018.jpg
در ۲۰۱۸
چهلمین نخست‌وزیر نیوزیلند
شروع به کار
۲۶ اکتبر ۲۰۱۷
پادشاهالیزابت دوم
Governor-Generalپتسی ردی
قائم مقاموینستون پیترز
پس ازبیل اینگلیش
سی و ششمین رهبر مخالفان
مشغول به کار
۱ اوت ۲۰۱۷ – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷
قائم مقامکلوین دیویس
پس ازاندرو لیتل
پیش ازبیل اینگلیش
هفدهمین رهبر حزب کارگر
شروع به کار
۱ اوت ۲۰۱۷
قائم مقامکلوین دیویس
پس ازاندرو لیتل
معاون رهبر حزب مخالف
مشغول به کار
۷ مارس ۲۰۱۷ – ۱ اوت ۲۰۱۷
رهبراندرو لیتل
پس ازانت کینگ
پیش ازکلوین دیویس
هفدهمین معاون رهبر حزب کارگر
مشغول به کار
۱ مارس ۲۰۱۷ – ۱ اوت ۲۰۱۷
رهبراندرو لیتل
پس ازانت کینگ
پیش ازکلوین دیویس
عضو پارلمان نیوزیلند
از مونت آلبرت
شروع به کار
۸ مارس ۲۰۱۷
پس ازدیوید شیرر
عضو پارلمان نیوزیلند
از حزب کارگر نیوزیلند Party List
مشغول به کار
۸ نوامبر ۲۰۰۸ – ۸ مارس ۲۰۱۷
پیش ازریموند هو
اطلاعات شخصی
زاده
جاسیندا کیت لورل آردِرْن

۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۰ ‏(۴۰ سال)
هامیلتون، نیوزیلند
حزب سیاسیحزب کارگر نیوزیلند
شریک زندگیکلرک گیفورد
والدینراس آردرن (پدر)[۱]
محل تحصیلدانشگاه وایکاتو
وبگاهOfficial website
جاسیندا آردرن، ۲۰۱۸

در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ حزب کارگر نیوزیلند با حزب نخست، نیوزیلند متحد شد تا دولت ائتلافی تشکیل دهد و حزب سبزهای نیوزیلند هم از آن حمایت کرد. در روز ۲۰ اکتبر آردرن، اعلام کرد که عنوان نخست‌وزیری را می‌پذیرد.[۴] جاسیندا آردرن جوان‌ترین نخست‌وزیر این کشور از سال ۱۸۵۶ خواهد بود.[۵]

پس از استعفای آنت کینگ، آردرن در ۱ مارس ۲۰۱۷ به اتفاق آرا به عنوان معاون رهبر حزب کارگر انتخاب شد. فقط پنج ماه بعد، با برگزاری انتخابات، اندرو لیتل، رهبر حزب کارگر، پس از نتیجه نظرسنجی کم سابقه برای حزب، استعفا داد، در حالی که آردرن به عنوان رهبر به جای او بدون مخالفت انتخاب شد.[۶] او حزب خود را برای بدست آوردن ۱۴ کرسی در انتخابات عمومی ۲۰۱۷ در ۲۳ سپتامبر رهبری کرد و ۴۶ کرسی را از ۵۶ کرسی حزب ملی نیوزیلند به دست آورد.[۷] پس از یک دوره مذاکره، نیوزیلند ابتدا تصمیم گرفت با ائتلاف حزب سبز و نخست‌وزیر آردرن با ائتلاف حزب کارگر، به یک حزب ائتلاف اقلیت وارد شود. وی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ توسط فرماندار کل سوگند یاد کرد.[۸] وی در سن ۳۷ سالگی جوانترین زن رئیس حکومت در جهان شد.[۹] بعداً آردرن هنگام تولد دخترش در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان دومین رئیس دولت منتخب جهان برای زایمان در حین کار خود (پس از بی‌نظیر بوتو) شد.[۱۰][۱۱]

آردرن خود را سوسیال دموکرات و مترقی توصیف می‌کند.[۱۲][۱۳] دولت ششم کار به‌طور خاص بر روی بحران مسکن در نیوزیلند، فقر کودکان و نابرابری اجتماعی تمرکز کرده‌است. در مارس ۲۰۱۹، او کشور را پس از تیراندازی مسجدهای کرایست‌چرچ هدایت کرد، به سرعت قوانین سختگیرانه اسلحه را در واکنش به آن وارد کرد و در طول سال ۲۰۲۰ کشور را در بحبوحهٔ بیماری همه گیر COVID-19 هدایت کرد. آردرن با کسب اکثر کرسی‌های پارلمان، حزب کارگر را در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۰ به پیروزی رساند.

ابتدای زندگی و تحصیلاتویرایش

زادهٔ شهر هامیلتون نیوزلند است. آردرن به عنوان عضو کلیسای «مقدسین مدرن عیسی مسیح» در شهر مورینسویل و موروپارا جایی که پدرش، راس آردرن، پلیس و مادرش، لورل آردرن (نیباتملی) در تهیهٔ غذای مدارس کار می‌کرد، بزرگ شد. او در کالج مورینسویل تحصیل کرد و در آنجا نمایندهٔ دانش‌آموزان در هیئت امنا بود. وقتی هنوز دانش‌آموز بود در یک مغازهٔ فست‌فود ماهی و چیپس مشغول بکار شد. سپس به دانشگاه وایکاتو وارد شد و در سال ۲۰۰۱ با مدرک لیسانس مطالعات ارتباطات در سیاست و روابط عمومی فارغ‌التحصیل شد. آردرن به وسیلهٔ عمهٔ خود ماری آردرن وارد سیاست شد. ماری آردرن به مدت طولانی عضو حزب کارگر بود و جاسیندا آردرن را برای کمک در مبارزات انتخاباتی دورهٔ دوم نمایندگی مجلس هری داینهون برای شهر نیوپلیمنث در سال ۱۹۹۹ استخدام کرد.

آردرن در سن ۱۷ سالگی به حزب کارگر پیوست و تبدیل به چهرهٔ ارشد بخش جوان حزب تبدیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، او به عنوان محقق در دفتر فیل گاف و هلن کلارک کار می‌کرد.

پس از مدتی به صورت داوطلبانه در محل تغذیهٔ فقرا و کارزار حقوق کارگران در نیویورک مشغول بکار بود. سپس به لندن رفت و تبدیل به مشاور ارشد سیاسی در واحد ۸۰ نفرهٔ سیاست نخست‌وزیر وقت انگلیس تونی بلر شد. آردرن بلر را هرگز در لندن ملاقات نکرد اما در ۲۰۱۱ تونی بلر را مورد پرسش دربارهٔ جنگ در عراق قرار داد. آردرن همچنین نفر دوم دبیرخانه برای مرور سیاست‌گذاری‌ها در انگلستان و ولز بود.

در اوایل ۲۰۰۸ آردرن به عنوان رئیس اتحادیهٔ بین‌المللی جوانان سوسیالیست انتخاب شد. در این سمت او در کشورهای مختلفی از جمله جردن، اسرائیل، الجزیره و چین فعالیت کرد.

اوایل کار سیاسیویرایش

نمایندگی پارلمانویرایش

پیش از انتخابات ۲۰۰۸، آردرن در لیست حزب حزب کارگر در رتبه ۲۰ قرار گرفت. این جایگاه بسیار بالایی برای کسی بود که قبلاً نماینده مجلس نبود و عملاً او را از داشتن کرسی در پارلمان اطمینان داد. بر این اساس، آردرن از لندن به کار تمام وقت مبارزات انتخاباتی بازگشت.[۱۴] او همچنین کاندیدای کارگر برای انتخاب کنندگان امن ملی وایکاتو شد. آردرن در رأی دهندگان ناموفق بود، اما جایگاه بالای وی در لیست حزب کارگر به او اجازه داد تا به عنوان نماینده لیست وارد پارلمان شود.[۱۵] پس از انتخابات، وی جوانترین نماینده مجلس در پارلمان شد و جانشین نماینده دیگر حزب کارگر درن هیوز شد و تا انتخاب گرت هیوز در ۱۱ فوریه ۲۰۱۰ جوانترین نماینده مجلس باقی ماند.[۱۶]

رهبر مخالفت، فیل گاف، آردرن را به سمت نیمکت جلویی ارتقا داد و او را سخنگوی کارگری خود برای امور جوانان و به عنوان سخنگوی وابسته دادگستری (در امور جوانان) نامید.[۱۷]

وی در برنامه صبحانه تلویزیون نیوزیلند به عنوان بخشی از ویژگی «اسلحه‌های جوان» به‌طور منظم حضور داشت و در آن در کنار سیمون بریجز نماینده ملی (و رهبر آینده حزب ملی) ظاهر شد.[۱۸]

آردرن در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۱ بر کرسی مرکز کار اوکلند کار کرد و در مقابل نیکی کی نماینده نماینده فعلی ملی برای دنیز روش، نامزد حزب ملی و سبزها ایستاد. علی‌رغم اینکه رأی دهندگان سبز را هدف قرار داد تا به او استراتژیک رأی دهند، با ۷۱۷ رأی به کای باخت. با این حال، او از طریق لیست حزب به مجلس بازگشت، که در آن در رتبه سیزدهم قرار گرفت.[۱۹] آردرن در حالی که نماینده مجلس مستقر در مرکز اوکلند بود، دفتر خود را در داخل رأی دهندگان حفظ می‌کرد.[۲۰]

پس از استعفای گاف از رهبری حزب پس از شکست در انتخابات ۲۰۱۱، آردرن از دیوید شیرر بر دیوید کانلیف حمایت کرد. وی در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۱ به مقام چهارم در کابینه سایه ارتقا یافت، و به عنوان سخنگوی توسعه اجتماعی تحت رهبر جدید دیوید شیرر تبدیل شد.[۱۷]

آردرن در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۴ بار دیگر در اوکلند مرکزی ایستاد. او دوباره دوم شد هر چند رای خود را افزایش داد و اکثریت کای را از ۷۱۷ به ۶۰۰ کاهش داد.[۲۱] در رتبه ۵ در لیست کارگران، آردرن همچنان به پارلمان بازگردانده شد و در آنجا سخنگوی حزب سایه دادگستری، کودکان، تجارت کوچک و هنر و فرهنگ تحت رهبری جدید اندرو لیتل شد.[۲۲]

انتخابات میان دوره‌ای مونت آلبرتویرایش

آردرن نام خود را برای نامزدی کارگران برای انتخابات میان دوره‌ای مونت آلبرت که در فوریه ۲۰۱۷ برگزار می‌شد[۲۳] پس از استعفای دیوید شیرر در ۸ دسامبر ۲۰۱۶ مطرح کرد. هنگامی که نامزدی‌های حزب کارگر در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۷ بسته شد، آردرن تنها نامزد انتخاب شده و بدون رقیب انتخاب شد. در ۲۱ ژانویه، آردرن در راهپیمایی ۲۰۱۷ زنان، اعتراض جهانی در مخالفت با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده ایالات متحده، شرکت کرد.[۲۴] وی در جلسه ای در ۲۲ ژانویه به عنوان کاندیدای کارگری تأیید شد.[۲۵][۲۶] آردرن با کسب ۷۷ درصد آرا بدست آمده در نتایج اولیه، پیروزی چشمگیری را کسب کرد.[۲۷][۲۸]

نخست‌وزیریویرایش

جاسیندا آردرن دو بار به عنوان نخست‌وزیر نیوزلند انتخاب شد.

دوره اولویرایش

 
آردرن با جیمز شاو، رهبر حزب سبز، در دانشگاه ویکتوریا در ولینگتون، ۱۲ آوریل ۲۰۱۸

در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷، وینستون پیترز، رهبر اول نیوزیلند با تشکیل یک ائتلاف با حزب کارگر موافقت کرد،[۸] اردن را به نخست‌وزیری بعدی تبدیل کرد.[۲۹][۳۰][۳۱] این ائتلاف اعتماد و عرضه را از حزب سبز دریافت می‌کند. آردرن از پیترز به عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه نام برد. وی همچنین پنج مقام اول را در نیوزیلند به عنوان نخست‌وزیر در اختیار داشت، پیترز و سه وزیر دیگر در کابینه حضور داشتند.[۳۲][۳۳]

در ۲۰ اکتبر، آردرن تأیید کرد که مجموعه وزیران امنیت ملی و اطلاعات را در اختیار خواهد داشت. هنر، فرهنگ و میراث و کودکان آسیب‌پذیر منعکس کننده مواضع سایه ای که وی به عنوان رهبر مخالفت حفظ کرده بود. با این حال، از ۲۵ اکتبر ۲۰۱۷، جایگاه وی به عنوان وزیر کودکان آسیب‌پذیر با جایگزینی وزیر کاهش فقر کودکان جایگزین شد، در حالی که تراسی مارتین، نماینده اول نیوزیلند، نقش وزیر کودکان را بر عهده گرفت. وی در تاریخ ۲۶ اکتبر، در کنار وزارت خود، توسط فرماندار کل، پتسی ردی، سوگند یاد کرد. اردن با به دست گرفتن مقام خود گفت که دولت او «متمرکز، همدل و قدرتمند» خواهد بود.[۳۴]

آردرن پس از جنی شیپلی (۱۹۹۷–۱۹۹۹) و هلن کلارک (۱۹۹۹–۲۰۰۸) سومین نخست‌وزیر زن نیوزیلند است.[۳۵][۳۶] وی عضوی از شورای زنان رهبر جهان است.[۳۷] اردن با ورود به دفتر ۳۷ سالگی، همچنین جوانترین فردی است که از زمان ادوارد استافورد، که در سال ۱۸۵۶ نخست‌وزیر شد، رئیس دولت نیوزیلند شد.[۳۸]

در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۸، آردرن اعلام کرد که باردار است و وینستون پیترز برای شش هفته پس از تولد نقش نخست‌وزیر را بر عهده خواهد گرفت.[۳۹] پس از تولد یک دختر، او از ۲۱ ژوئن تا ۲ اوت ۲۰۱۸ مرخصی زایمان گرفت.[۴۰][۴۱][۴۲]

امور داخلیویرایش

آردرن قصد داشت در طی یک دهه فقر کودکان در نیوزیلند را به نصف کاهش دهد.[۴۳] در ژوئیه ۲۰۱۸، آردرن آغاز بسته پرچمدار خانواده‌های خانواده خود را اعلام کرد.[۴۴] از جمله مفاد آن، این بسته به تدریج مرخصی استحقاقی والدین را به ۲۶ هفته افزایش داده و ۶۰ دلار در هفته به خانواده‌های کم درآمد و متوسط با فرزندان خرد پرداخت می‌کند.[۴۵] در سال ۲۰۱۹، دولت شروع برنامه ناهار مدرسه برای کمک به کاهش تعداد فقر کودکان را آغاز کرد. از دیگر اقدامات برای کاهش فقر، افزایش مزایای اصلی رفاهی، گسترش ویزیت‌های رایگان پزشک، تهیه محصولات بهداشت قاعدگی رایگان در مدارس و افزودن به سهام مسکن دولت بوده‌است.[۴۶] and adding to state housing stock.[۴۷]

سیاست خارجیویرایش

 
آردرن با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹

در ۵ نوامبر ۲۰۱۷، آردرن اولین سفر رسمی خود به خارج از کشور را به استرالیا انجام داد، جایی که برای اولین بار با نخست‌وزیر استرالیا مالکوم ترنبول دیدار کرد. روابط دو کشور در ماه‌های گذشته به دلیل رفتار استرالیا با نیوزیلندی‌هایی که در این کشور زندگی می‌کنند، تیره شده بود و اندکی قبل از شروع به کار، آردرن در مورد لزوم اصلاح این وضعیت و ایجاد روابط کاری بهتر با دولت استرالیا صحبت کرده بود.[۴۸] مالکوم ترنبول این نشست را با عبارتی صمیمانه توصیف کرد: «ما به یکدیگر اعتماد داریم … این واقعیت که ما از سنت‌های مختلف سیاسی هستیم، موضوعیتی ندارد».[۴۹] آردرن برای اولین بازدید خود از اجلاس APEC در ۹ نوامبر به ویتنام رفت.[۵۰]

تیراندازی مسجدهای کرایست‌چرچویرایش

 
آردرن از مرکز اعضای جامعه مسلمانان درفیلیپس تاون ، نیوزیلند در، ۱۶مارس ۲۰۱۹بازدید کرد. این عکس که از طریق یک پنجره گرفته شده بود ، در آن زمان به طور گسترده به اشتراک گذاشته شد و توسط گاردین به عنوان «تصویری از امید» توصیف شد.[۵۱][۵۲]

در ۱۵ مارس ۲۰۱۹ (۲۴ اسفند ۱۳۹۷) در مسجد نور و مرکز اسلامی لینوود واقع در کرایست‌چرچ، نیوزیلند رخ داد. بنا به آمارهای رسمی اولیه در پی تیراندازی به دو مسجد نور و مسجد لینوود در شهر کرایست‌چرچ حداقل ۴۹ نفر جان خود را از دست دادند.[۵۳][۵۴][۵۳] پلیس همچنین پیدا شدن چندین خودرو انفجاری را تأیید کرده‌است که تمام این خودروها با موفقیت خنثی شدند.[۵۵] این حمله از زمان تیراندازی سال ۱۹۹۷، نخستین تیراندازی بزرگ در نیوزیلند است.[۵۶][۵۷][۵۸] نخست‌وزیر نیوزلند این رخداد را تروریستی توصیف کرده و آن را از تیره‌ترین روزهای تاریخ نیوزیلند نامید.[۵۹][۶۰] در بیانیه ای که از تلویزیون پخش شد، آردرن تسلیت گفت و اظهار داشت که تیراندازی توسط مظنونانی با «عقاید افراطی» انجام شده‌است که این افراد در نیوزیلند یا هر جای دیگر جهان جایی ندارند. وی همچنین آن را یک حمله تروریستی کاملاً برنامه‌ریزی شده توصیف کرد.[۶۱]

در ۱۵ مه ۲۰۱۹، آردرن و امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، ریاست مشترک اجلاسی را در کرایست‌چرچ برعهده داشتند که هدف آن "گردهم آوردن کشورها و شرکت‌های فناوری در تلاش برای پایان دادن به توانایی استفاده از رسانه‌های اجتماعی برای سازماندهی و ترویج تروریسم و افراط‌گرایی خشونت آمیز بود. "[۶۲]

دنیاگیری کروناویروسویرایش

در ۱۴ مارس ۲۰۲۰، آردرن در مقابله با بیماری همه گیر کووید ۱۹ در نیوزیلند اعلام کرد که دولت هر کس را که از نیمه شب ۱۵ مارس وارد کشور شود، ملزم به قرنطینه کردن خود به مدت ۱۴روز می‌داند.[۶۳] وی گفت این قوانین جدید به این معنی است که نیوزیلند «گسترده‌ترین و محدودترین محدودیت‌های مرزی را نسبت به هر کشوری از جهان» داراست.[۶۴] در ۱۹ مارس، آردرن اظهار داشت که مرزهای نیوزیلند پس از ساعت ۱۱:۵۹ بعد از ظهر ۲۰مارس (NZDT) به روی غیر شهروندان و ساکنان موقت بسته خواهد شد.[۶۵] آردرن اعلام کرد که نیوزلند در ساعت ۲۳:۵۹ بعد از ظهر ۲۵ مارس در خصوص سطح هشدار ویروس کرونا وارد پیک ۴ می‌شود و به این خاطر منجمله برای قفل در سراسر کشور هشدار خواهد داد.[۶۶]

دوره دومویرایش

در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۰، آردرن حزب خود را به پیروزی چشمگیر هدایت کرد و با کسب اکثریت ۶۴ کرسی مجلس ۱۲۰ کرسی نمایندگان، و ۴۹٫۱۰٪ آرای حزب را به دست آورد.[۶۷][۶۸] وی همچنین رای‌دهندگان مونت آلبرت را حفظ کرد.[۶۹] آردرن دلیل پیروزی خود را واکنش دولتش به بیماری همه گیر کرونا و تأثیرات اقتصادی آن دانست.[۷۰]

دیدگاه‌های سیاسیویرایش

 
آردرن در جلسه «حفاظت از سیاره ما» در نشست سالانه مجمع جهانی اقتصاد در داووس، ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹

آردرن خود را سوسیال دموکرات، ترقی‌خواه، جمهوری‌خواه و فمینیست توصیف کرده‌است،[۷۱] از هلن کلارک به عنوان یک قهرمان سیاسی نام برده‌است[۱۲][۷۲] و میزان فقر و بی خانمانی کودکان در نیوزیلند به عنوان «شکست آشکار» سرمایه‌داری یاد می‌کند.[۷۳][۷۴] او طرفدار نرخ پایینتری از مهاجرت است، که پیشنهاد می‌کند حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ کاهش داشته باشد. وی استدلال می‌کند که این مسئله را «یک موضوع زیرساخت» می‌داند، «برنامه‌ریزی کافی در مورد رشد جمعیت صورت نگرفته‌است، ما لزوماً کمبود مهارت خود را به درستی هدف قرار نداده‌ایم.» با این حال، او می‌خواهد میزان جذب پناهندگان را افزایش دهد.[۷۵]

آردرن معتقد است که حفظ یا لغو مشارکت کنندگان در انتخابات مائوری باید توسط مائوری‌ها تصمیم گرفته شود و بیان شود. او از آموزش اجباری زبان مائوری در مدارس حمایت می‌کند.[۷۶]

در سپتامبر ۲۰۱۷، آردرن گفت که می‌خواهد نیوزلند بحث برکناری پادشاه نیوزلند به عنوان رئیس دولت خود را داشته باشد.[۷۷]

آردرن در حمایت از ازدواج همجنس‌گرایان در نیوزیلند صحبت کرده‌است،[۷۸] و او به اصلاح قانون ازدواج (تعریف ازدواج) رأی داد.[۷۹] در سال ۲۰۱۸، او اولین نخست‌وزیر نیوزیلند شد که در رژه دگرباشان جنسی شرکت کرد.[۸۰] آردرن با حذف سقط جنین از قانون جرائم ۱۹۶۱ از آزادسازی قانون سقط جنین حمایت کرد.[۸۱][۸۲] در مارس ۲۰۲۰، او به قانون قانون سقط جنین رأی داد که قانون مجازات سقط جنین را اصلاح می‌کند.[۸۳][۸۴]

وی با اشاره به سیاست بدون صنایع هسته‌ای در نیوزیلند، اقدام در مورد تغییرات آب و هوایی را «لحظه بدون صنایع هسته‌ای نسل من» توصیف کرد.[۸۵]

آردرن از چاره دو کشوری برای حل منازعه فلسطین-اسرائیل حمایت کرده‌است.[۸۶] وی مرگ فلسطینیان در جریان اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۱۸ مرز غزه را محکوم کرد.[۸۷]

منابعویرایش

  1. «خانم جاسیندا آردرن نخست‌وزیر نیوزلند شد». ایسنا. ۲۰۱۷-۱۰-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۱۰-۲۳.
  2. "Members Sworn". Parliamentary Debates (Hansard). New Zealand Parliament. p. 2, volume 651. Archived from the original on 23 February 2013.
  3. "Australian journalist surprised by Jacinda Ardern's accessibility". Stuff. Archived from the original on 22 October 2017. Retrieved 21 October 2017.
  4. "Predictable lineup of ministers as Ardern ministry starts to take shape". Stuff.co.nz. 20 October 2017. Retrieved 21 October 2017.
  5. «یک زن ۳۷ ساله نخست‌وزیر نیوزیلند شد». BBC Persian. ۲۰۱۷-۱۰-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۱۰-۲۳.
  6. "Andrew Little quits: Jacinda Ardern is new Labour leader, Kelvin Davis is deputy". The New Zealand Herald. 1 August 2017. Archived from the original on 13 May 2019. Retrieved 1 August 2017.
  7. "2017 General Election – Official Results". Electoral Commission. Archived from the original on 7 October 2017. Retrieved 7 October 2017.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Griffiths, James (19 October 2017). "Jacinda Ardern to become New Zealand Prime Minister". CNN. Archived from the original on 19 October 2017. Retrieved 19 October 2017.
  9. "The world's youngest female leader takes over in New Zealand". The Economist. 26 October 2017. Archived from the original on 26 October 2017.
  10. Khan, M Ilyas (21 June 2018). "Ardern and Bhutto: Two different pregnancies in power". BBC News. Archived from the original on 22 June 2018. Retrieved 22 June 2018. Now that New Zealand's Prime Minister Jacinda Ardern has hit world headlines by becoming only the second elected head of government to give birth in office, attention has naturally been drawn to the first such leader – Pakistan's late two-time Prime Minister Benazir Bhutto.
  11. "It's a girl! Jacinda Ardern gives birth to her first child". Newshub. 21 June 2018. Archived from the original on 21 June 2018. Retrieved 22 June 2018. She is only the second world leader in history to give birth while in office. Pakistan's former Prime Minister Benazir Bhutto gave birth to a daughter in 1990.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Murphy, Tim (1 August 2017). "What Jacinda Ardern wants". Newsroom. Archived from the original on 16 August 2017. Retrieved 15 August 2017.
  13. "Live: Jacinda Ardern answers NZ's questions". Stuff. 3 August 2017. Archived from the original on 22 March 2019. Retrieved 11 August 2017.
  14. "Labour Party list for 2008 election announced | Scoop News". Scoop. 31 August 2008. Archived from the original on 31 July 2017. Retrieved 16 August 2017.
  15. "Official Count Results – Waikato". electionresults.govt.nz. 2008. Archived from the original on 7 April 2017. Retrieved 16 August 2017.
  16. Trevett, Claire (29 January 2010). "Greens' newest MP trains his sights on the bogan vote". The New Zealand Herald. Archived from the original on 22 April 2018. Retrieved 22 April 2018.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ "Jacinda Ardern". New Zealand Parliament. Archived from the original on 2 August 2017. Retrieved 15 August 2017.
  18. "'Bridges and Ardern': the young guns who are now in charge". Stuff.co.nz. Archived from the original on 5 October 2018. Retrieved 23 May 2018.
  19. "Auckland Central electorate results 2011". Electionresults.org.nz. Archived from the original on 6 April 2017. Retrieved 21 October 2017.
  20. Miller, Raymond (2015). Democracy in New Zealand. Auckland University Press. pp. 79–80. ISBN 978-1-77558-808-5. Archived from the original on 18 October 2020. Retrieved 22 November 2019.
  21. "Official Count Results – Auckland Central". Electoral Commission. 4 October 2014. Archived from the original on 6 October 2014. Retrieved 4 October 2014.
  22. Little unveils new Labour caucus بایگانی‌شده در ۱۷ اوت ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine stuff.co.nz, 24 November 2014
  23. Sachdeva, Sam (19 December 2016). "Labour MP Jacinda Ardern to run for selection in Mt Albert by-election". stuff.co.nz. Archived from the original on 21 December 2016. Retrieved 19 December 2016.
  24. Roy, Eleanor Ainge (15 September 2017). "'I've got what it takes': will Jacinda Ardern be New Zealand's next prime minister?". The Guardian. Archived from the original on 15 September 2017. Retrieved 16 September 2017.
  25. "Jacinda Ardern Labour's sole nominee for Mt Albert by-election". Archived from the original on 17 August 2017. Retrieved 12 January 2017.
  26. Jones, Nicholas (12 January 2017). "Jacinda Ardern to contest Mt Albert byelection". The New Zealand Herald. Archived from the original on 13 January 2017. Retrieved 12 January 2017.
  27. "Jacinda Ardern wins landslide victory Mt Albert by-election". The New Zealand Herald. 25 February 2017. Archived from the original on 25 February 2017. Retrieved 25 February 2017.
  28. "Mt Albert – Preliminary Count". Electoral Commission. Archived from the original on 26 February 2017. Retrieved 25 February 2017.
  29. Haynes, Jessica. "Jacinda Ardern: Who is New Zealand's next prime minister?". Australian Broadcasting Corporation. Archived from the original on 20 October 2017. Retrieved 20 October 2017.
  30. "New PM Jacinda Ardern joins an elite few among world, NZ leaders". Newshub. Archived from the original on 26 October 2017. Retrieved 26 October 2017.
  31. "Green Party ratifies confidence and supply deal with Labour". The New Zealand Herald. 19 October 2017. Archived from the original on 19 October 2017. Retrieved 19 October 2017.
  32. "Jacinda Ardern reveals ministers of new government". The New Zealand Herald. 26 October 2017. Archived from the original on 25 October 2017. Retrieved 26 October 2017.
  33. "New government ministers revealed". Radio New Zealand. 25 October 2017. Archived from the original on 25 October 2017. Retrieved 26 October 2017.
  34. Steafel, Eleanor (26 October 2017). "Who is New Zealand Prime Minister Jacinda Ardern – the world's youngest female leader?". The Daily Telegraph. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 29 October 2017.
  35. "Premiers and Prime Ministers". Ministry for Culture and Heritage. 12 December 2016. Archived from the original on 11 July 2017. Retrieved 22 October 2017.
  36. "It's Labour! Jacinda Ardern will be next PM after Winston Peters and NZ First swing left". The New Zealand Herald. 19 October 2017. Archived from the original on 22 October 2017. Retrieved 29 October 2017.
  37. "Members – President Of The Council Of Women World Leaders". www.lrp.lt. Archived from the original on 13 September 2018. Retrieved 13 September 2018.
  38. Atkinson, Neill. "Jacinda Ardern Biography". Ministry for Culture and Heritage. Archived from the original on 19 June 2018. Retrieved 20 June 2018.
  39. "Jacinda Ardern on baby news: 'I'll be Prime Minister and a mum'". RNZ. 19 January 2018. Archived from the original on 19 January 2018. Retrieved 19 January 2018.
  40. "Winston Peters is in charge: His duties explained". Radio New Zealand. 21 June 2018. Archived from the original on 21 June 2018. Retrieved 22 June 2018.
  41. "Winston Peters is now officially Acting Prime Minister". The New Zealand Herald. 21 June 2018. Archived from the original on 21 June 2018. Retrieved 21 June 2018.
  42. "'Throw fatty out': Winston Peters fires insults on last day as PM". The New Zealand Herald. 1 August 2018. ISSN 1170-0777. Archived from the original on 1 August 2018. Retrieved 1 August 2018.
  43. Mercer, Phil (16 October 2018). "A country famed for quality of life faces up to child poverty". BBC News. Archived from the original on 22 March 2019. Retrieved 22 March 2019.
  44. Roy, Eleanor Ainge (2 July 2018). "Jacinda Ardern welcomes new welfare reforms from the sofa with new baby". The Guardian. Dunedin. Archived from the original on 2 April 2019. Retrieved 3 April 2019.
  45. "Supporting New Zealand families". Beehive.govt.nz. New Zealand Government. Archived from the original on 2 April 2019. Retrieved 2 April 2019.
  46. Klar, Rebecca (6 June 2020). "New Zealand providing free sanitary products in schools". The Hill. Archived from the original on 6 June 2020. Retrieved 7 June 2020.
  47. Heyward, Emily (4 March 2018). "Blenheim to get 13 new state houses in nationwide pledge". Stuff.co.nz. Archived from the original on 7 January 2020. Retrieved 7 April 2020.
  48. "Jacinda Ardern makes first state visit to Australia to strengthen ties". Stuff.co.nz. Archived from the original on 12 November 2017. Retrieved 11 November 2017.
  49. Trevett, Claire (5 November 2017). "Key bromance haunts Jacinda Ardern's first Australia visit". The New Zealand Herald. Archived from the original on 11 November 2017. Retrieved 11 November 2017.
  50. "PM heads to talks hoping to win TPP concessions". 9 November 2017. Archived from the original on 9 November 2017. Retrieved 10 November 2017.
  51. Wahlquist, Calla (24 March 2019). "An image of hope: how a Christchurch photographer captured the famous Ardern picture". The Guardian. Archived from the original on 31 March 2019. Retrieved 7 April 2019.
  52. McConnell, Glenn (18 March 2019). "Face of empathy: Jacinda Ardern photo resonates worldwide after attack". The Sydney Morning Herald. Archived from the original on 31 March 2019. Retrieved 7 April 2019.
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ Zhou، Matthew Weaver (now) Naaman؛ Lyons (earlier)، Kate؛ McGowan، Michael؛ Weaver، Matthew (۲۰۱۹-۰۳-۱۵). «Christchurch shooting: 49 dead in terrorist attack at two mosques – live updates» (به انگلیسی). The Guardian. شاپا 0261-3077. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۱۵.
  54. CNN، Helen Regan and Sandi Sidhu. «40 killed as gunmen open fire in two mosques in New Zealand's Christchurch». CNN. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۱۵.
  55. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام radionz-384811 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  56. anna.leask@nzherald.co.nz @AnnaLeask، Anna Leask Anna Leask is senior police reporter for the New Zealand Herald (۲۰۱۷-۰۲-۰۳). «Raurimu 20 years on: the madman, the massacre and the memories» (به انگلیسی). شاپا 1170-0777. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۱۵.
  57. Graham-McLay، Charlotte؛ Ramzy، Austin؛ Victor، Daniel (۲۰۱۹-۰۳-۱۴). «New Zealand Police Say Multiple Deaths in 2 Mosque Shootings in Christchurch» (به انگلیسی). The New York Times. شاپا 0362-4331. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۱۵.
  58. "Mass shootings at New Zealand mosques". www.cnn.com. 2019-03-15. Retrieved 2019-03-15.
  59. «پلیس نیوزیلند: 'تلفات قابل توجه' در حمله به دو مسجد». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۵-۰۳-۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۵-۰۳-۲۰۱۹. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  60. «نخست‌وزیر نیوزیلند: ۴۰ نفر در حمله به دو مسجد در کرایست‌چرچ کشته شدند». یورونیوز. ۱۵-۰۳-۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۵-۰۳-۲۰۱۹. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  61. "Three in custody after 49 killed in Christchurch mosque shootings". Stuff. Archived from the original on 15 March 2019. Retrieved 15 March 2019.
  62. "Core group of world leaders to attend Jacinda Ardern-led Paris summit". The New Zealand Herald. 29 April 2019. Archived from the original on 23 June 2019. Retrieved 24 June 2019.
  63. "Everyone travelling to NZ from overseas to self-isolate". Radio New Zealand. 14 March 2020. Archived from the original on 18 April 2020. Retrieved 16 March 2020.
  64. Keogh, Brittany (14 March 2020). "Coronavirus: Prime Minister Ardern updates New Zealand on Covid-19 outbreak". Stuff.co.nz. Archived from the original on 14 March 2020. Retrieved 16 March 2020.
  65. "PM places border ban on all non-residents and permanent residents entering NZ". TVNZ. 19 March 2020. Archived from the original on 19 March 2020. Retrieved 20 March 2020.
  66. "Live: PM Jacinda Ardern to give update on coronavirus alert level". Stuff. Archived from the original on 23 March 2020. Retrieved 23 March 2020.
  67. "New Zealand election: Jacinda Ardern's Labour Party scores landslide win". BBC News. 17 October 2020. Archived from the original on 17 October 2020. Retrieved 18 October 2020.
  68. "2020 General Election and Referendums - Preliminary Count". Electoral Commission New Zealand. Retrieved 18 October 2020.
  69. "Election 2020: The big winners and losers in Auckland". Stuff. 17 October 2020. Archived from the original on 18 October 2020. Retrieved 18 October 2020.
  70. "New Zealand's Ardern credits virus response for election win". The Independent. Retrieved 18 October 2020.
  71. Ardern, Jacinda (20 May 2015). "Jacinda Ardern: I am a feminist". Villainesse. Archived from the original on 16 August 2017. Retrieved 15 August 2017.
  72. "Ardern confirmed as new Labour leader". Otago Daily Times. 1 August 2017. Archived from the original on 16 August 2017. Retrieved 15 August 2017.
  73. Satherley, Dan; Owen, Lisa (21 October 2017). "Homelessness proves capitalism is a 'blatant failure' – Jacinda Ardern". Newshub. Archived from the original on 24 October 2017. Retrieved 24 October 2017. Asked directly if capitalism had failed low-income Kiwis, Ms Ardern was unequivocal."If you have hundreds of thousands of children living in homes without enough to survive, that's a blatant failure. What else could you describe it as? [. . .] It all comes down to whether or not you recognize where the market has failed and where intervention is required. Has it failed our people in recent times? Yes.
  74. Baynes, Chris (April 1, 2019). "New Zealand's new prime minister calls capitalism a 'blatant failure'". The Independent. Retrieved October 20, 2020.
  75. "Labour's new leader shakes up New Zealand's election". The Economist. 14 September 2017. Archived from the original on 15 September 2017.
  76. "Labour's leadership duo talk tax, Maori prisons and who'll be deputy leader in a coalition". Stuff. 5 August 2017. Archived from the original on 16 August 2017. Retrieved 15 August 2017.
  77. Lagan, Bernard (7 September 2017). "Jacinda Ardern, New Zealand's contender for PM, says: let's lose the Queen". The Times. Archived from the original on 8 September 2017. Retrieved 8 September 2017.
  78. "Broadsides: Do you support same-sex marriage?". The New Zealand Herald. 22 June 2011. Archived from the original on 22 February 2017. Retrieved 24 March 2020.
  79. "Marriage equality bill: How MPs voted". Waikato Times. 18 April 2013. Archived from the original on 22 June 2018. Retrieved 3 September 2015.
  80. Eleanor Ainge Roy (17 February 2018). "Jacinda Ardern becomes first New Zealand PM to march in gay pride parade". The Guardian. London. Archived from the original on 21 February 2018. Retrieved 21 February 2018.
  81. Miller, Corazon (11 September 2017). "Labour leader Jacinda Ardern tackles 'smear campaign' on abortion stance". The New Zealand Herald. Archived from the original on 8 October 2017. Retrieved 7 October 2017.
  82. "English, Little, Ardern on abortion laws". Your NZ. 13 March 2017. Archived from the original on 11 August 2017. Retrieved 11 August 2017.
  83. "Parliament removes abortion from Crimes Act". The Beehive. Archived from the original on 23 March 2020. Retrieved 23 March 2020.
  84. "Abortion Legislation Bill passes third and final reading in Parliament". Radio New Zealand. 18 March 2020. Archived from the original on 24 March 2020. Retrieved 24 March 2020.
  85. "Jacinda Ardern's rallying cry: Climate change the nuclear-free moment of her generation". The New Zealand Herald. 20 August 2017. Archived from the original on 19 November 2018. Retrieved 12 November 2017.
  86. "NZ won't be bullied on Israel vote – Ardern". Radio New Zealand. 21 December 2017. Archived from the original on 22 March 2019. Retrieved 22 March 2019.
  87. "PM Jacinda Ardern: Gaza deaths show US Embassy move to Jerusalem hurt chance of peace". The New Zealand Herald. 15 May 2018. Archived from the original on 27 March 2019. Retrieved 22 March 2019.