خانه پدری

خانه پدری فیلمی به کارگردانی و نویسندگی کیانوش عیاری محصول سال ۱۳۸۹ است. تهیه کنندگی این فیلم را ناجی فیلم وابسته به پلیس ایران بر عهده داشت که در ادامه به دلیل انتقادات پیرامون خشونت فراوان در فیلم از آن کنار کشید.

خانه پدری
Posterkhanepedari.jpg
کارگردان کیانوش عیاری
تهیه‌کننده کیانوش عیاری
علی سلطانی
نویسنده کیانوش عیاری
بازیگران مهدی هاشمی
شهاب حسینی
مهران رجبی
نازنین فراهانی
حسین فلاح
موسیقی بهزاد عبدی
فیلم‌برداری داریوش عیاری
تاریخ‌های انتشار
۱۳۸۹
مدت زمان
۹۰ دقیقه
کشور ایران
زبان فارسی

محتویات

بازیگرانویرایش

داستان فیلمویرایش

این فیلم که قصه اتفاق‌های یک خانه قدیمی را از سال ۱۳۰۸ (اواخر دوره قاجار) تا ۱۳۷۹ روایت می‌کند با بازیگرانی همچون مهدی هاشمی، شهاب حسینی و مهران رجبی، ناصر هاشمی، مینا ساداتی، نازنین فراهانی و… در چند اپیزود ساخته شده و مسائل و مشکلات زنان ایران را در هفتاد سال اخیر به تصویر کشیده است. در این فیلم ناصر هاشمی (نقش جوانی) و مهدی هاشمی (نقش میانسالی) کاراکتر اصلی این فیلم را، که روایت زندگی‌اش از پانزده تا هشتاد سالگی به تصویر کشیده شده، بازی می‌کنند.

دربارهٔ فیلمویرایش

فیلم «خانه پدری» پس از ۳ سال توقیف در جشنواره فجر ۳۲اکران شد و اکثر منتقدان ان را ستوده‌اند. حسین معززی نیا در صفحه فیس بوکش نوشته است یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران. موحد منتقم در روزنامه شرق درباره این فیلم گفته:عیاری در خانه پدری، روی فرهنگی زوم کرده است که در بطن خود پنهان کاری را پرورش می‌دهد و همه جنایت‌ها و خشونت‌ها و گره‌های بعدی نیز از دل آن زاده می‌شود. شخصیت‌های فیلم خانه پدری عامدانه در تلاش هستند تا دیگران متوجه کار آنها نشوند. خانه پدری یکی از بهترین‌های سینمای ایران در چند سال اخیر است که از هر نظر یاداور جدایی نادر از سیمین است که نشان دهنده بحران‌های اخلاقی و اجتماعی است که از پس یک صفت نکوهیده اجتماعی می‌آیند. «عالی» صفت ناقصی برای توصیف خانه پدری کیانوش عیاری است.[۱]

  • این فیلم در روزهای چهارم و پنجم دی ماه ۱۳۹۳ در گروه هنر و تجربه در پردیس سینمایی کوروش به نمایش درآمد اما پس از آن اکران فیلم متوقف شد.
  • نمایش و نقد فیلم خانه پدری با حضور کیانوش عیاری و سعید عقیقی در تاریخ 27 آذر 1394 توسط کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز برگزار شد.

نقدویرایش

منتقدان به تصویر کشیدن فرزند کشی به شنیع‌ترین شکل ممکن را از جمله دلایل لزوم عدم اکران آن می‌دانند.[۲]

اینکه کارگردانی پیدا شود و بخواهد با کنار گذاشتن آموزه‌های اخلاقی نماهایی را از فرزندکشی در فیلمش تصویرگری کند بی‌سابقه است. به همین یک دلیل هم که شده «خانه پدری» باید توقیف می‌شد. «خانه پدری» در اپیزود ابتدایی خود ماجرای قتل یک دختر جوان توسط پدر متشرعش را به تصویر می‌کشد؛ در این نما پدر نادان که در فیلم بی‌دلیل بر ایمانش تأکید می‌شود چنان با سنگ بر سر فرزندش می‌کوبد که انگاری در حال شکستن قند است! به دنبال این نما نیز تصویر زنده به گور کردن فرزند در زیرزمین خانه محل اقامت خانواده را می‌بینیم. تلخ‌ترین نما هم جایی است که پدر برای برطرف کردن شبهه یکی از اقوام دربارهٔ قتل فرزند، شمشیری را تا میانه در قبر فروبرده و سپس شمشیر خون آلود را به طرف خویشاوند خود می‌گیرد تا درستی عمل قبیحش را هویدا کند. آنچه در این بخش ابتدایی فیلم می‌گذرد آن قدر وحشیانه و درنده خویانه است که حتی کارگردان فیلم نیز چنان‌که خود ادعا کرده به هنگام فیلم‌برداری این نماها در کنار فیلم‌بردار حضور نداشته و صرفاً دکوپاژ را برای او روایت کرده و خود بیرون از لوکیشن منتظر فیلم‌برداری نماها مانده است.

گفته شده است که در نمایش این فیلم در جشنواره برخی افراد به دلیل شدت خشونت دچار مشکلات عصبی شده‌اند.

منابعویرایش