باز کردن منو اصلی

سونات ویلونسل شماره ۳ در لا ماژور، اُپوس ۶۹، یک سونات دونوازی برای ویولنسل و پیانو اثر لودویگ فان بتهوون است که آن را در سال ۱۸۰۸ و در دورهٔ میانیِ آهنگسازی‌اش تصنیف کرد. فاصلهٔ تصنیفِ این اثر و سونات‌های ویولنسل شماره ۱ و ۲ (۱۷۹۵) حدود ۱۳ سال است. بتهوون در همان سال، سه‌نوازی‌های پیانو اپوس ۷۰ و فانتزیِ آوازی اپوس ۸۰ خود را ساخت. همچنین، در همان سال، تصنیفِ سمفونی‌های شماره ۵ و شماره ۶ (چوپانی) خود را، به‌پایان رساند.[۱]

سونات ویولنسل شماره ۳ را نخستین بار نیکلاوس کرافت ‏(en) (ویولنسل) و دوروتِئا فون اِرتمان ‏(en) (پیانو) در مارس ۱۸۰۹ اجرا کردند.

بتهوون این اثر را به بارون ایگناتس فون گلایشنشتاین ‏(en) (۱۷۷۸–۱۸۲۸)، که خود نوازندهٔ ویولنسل بود، اهدا کرد.[۲]

ساختارویرایش

سونات ویولنسل شماره ۳ شامل سه موومان است:

  1. آلگرو ما نُن تانتو
  2. اِسکِرتسو. آلگرو مولتو (در لا مینور)
  3. آداژیو کانتابیله – آلگرو ویواچه

اجرای کاملِ این سونات، به‌طور معمول، حدود ۲۵ دقیقه به طول می‌انجامد.

موومان نخست با ملودیِ گسترش‌یابندهٔ ویولنسل آغاز می‌شود:

 

سپس، پیانو یک ملودیِ شکوفایِ کادانس‌گونه را اجرا می‌کند که در واقع تکرارِ مضمونِ آغازینِ سونات است. توسعه تأکید بیشتری بر موضوع اول دارد. ساختارِ موومان در فرم سونات ‏(en) است….

نمونه‌های شنیداریویرایش

سونات ویولنسل شماره ۳ بتهوون در لا مینور، اُپوس ۶۹؛ اجرای زنده توسط جان میشل[۳] (ویولنسل)
موومان نخست: آلگرو ما نُن تانتو
(۸:۴۴ دقیقه)
موومان سوم: آداژیو کانتابیله – آلگرو ویواچه
(۷:۵۵ دقیقه)

منابعویرایش

  1. John Mangum. «Sonata for Cello and Piano No. 3 in A, Op. 69». Los Angeles Philharmonic.
  2. Matthew Rye (۱۹۹۶). «Cello Sonata in A major, Op 69». Hyperion Records. دریافت‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۸.
  3. John Michel

پیوند به بیرونویرایش