باز کردن منو اصلی
ارسطو را می‌توان از نخستین افرادی دانست که از این مفهوم بهره گرفته‌اند. به نظر او عقل سلیم نوعی توانایی فهم با استفاده از مجموعهٔ حواس است و حسی است تا خردبنیان.

عَقلِ سَلیم یا "قضاوت عقلانی" یعنی توانایی فهمیدن و قضاوت کردن دربارهٔ موضوعات و اشیاء به صورتی که تقریباً بیشتر انسان‌ها به‌طور منطقی آن را انجام می‌دهند. فهمیدن و قضاوت کردن بر اساس عقل سلیم به آن‌گونه از فهم و درک و قضاوت اشاره دارد که معمولاً از انسان‌هایی با درک و فهم متعارف انتظار می‌رود و به‌طور عادی مناقشه‌ای بر سر آن نیست.

عقل سلیم البته تحت تأثیر نوع جوامع و فرهنگ‌ها است و ممکن است از یک فرهنگ تا فرهنگ دیگر تفاوت‌هایی از خود نشان دهد.

به عقل سلیم گاه، درک عام، فهم عامه[۱] یا فهم متعارف[۲] یا عرف عام[۳] و شور متعارف نیز گفته می‌شود.

عقل سلیم گاه این‌طور تعریف می‌شود: «قضاوت مستدل برآمده از تجربه به جای مطالعه.»[۴] می‌توان عقل سلیم را درک طبیعی متعارف و مورد اتفاق نظر عموم در خصوص موضوعات در نظر گرفت.[۵]

منابعویرایش

  1. ویلفردکار و سیدمهدی سجادی. «تئوری تربیتی و ارتباط آن با عمل تربیتی». مدرس علوم انسانی، ش. ۳ (۱۳۷۶): ۱۶–۲۹. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۱-۲۳. 
  2. فطورچی، پیروز. «شک گرائی از نگاه خواجه نصیر». فرهنگ، ش. ۴۴ (۱۳۸۱): ۲۵۹–۲۹۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۱-۲۳. 
  3. مایکل‌دویت، ایوب شاهمرادی و حمید سعیدی. «پرونده: واقعگرایی - ضد واقعگرایی». اطلاعات حکمت و معرفت، ش. ۳۵ (۱۳۸۷): ۳۰–۳۴. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۱-۲۳. 
  4. Hutson, Matthew. “Common Sense Is Neither Common nor Sense”. Psychology Today. 2011-07-12. Retrieved 2015-01-23. 
  5. «نظریه چیست؟ (2)». رادیو فرهنگ. ۲۰۱۲-۰۲-۰۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۱-۲۳.